برشته‌کردن قهوه

Dạo gần đây mình mê mẩn tìm hiểu về rang cà phê đặc sản, và tình cờ đọc được bài viết về một thợ rang người Việt khiến mình phải ghi chú lại. Anh Phạm Thanh Tùng, thợ rang chính của nhà rang 9 Minutes to Miracle, đã có gần 5 năm trong nghề, cả ngày quẩn quanh trong xưởng rang chỉ vỏn vẹn khoảng 40 m2.

Điều mình ấn tượng nhất là cách anh ấy nói về nghề: rang cà phê là khéo léo điều khiển lửa và gió để biến những hạt xanh thô sơ thành ly cà phê đặc sản. Hạt muốn gắn mác đặc sản phải đạt chuẩn của Hiệp hội Cà phê đặc sản Thế giới (SCA) - ít hạt lỗi và điểm thử nếm từ 80 đến 100.

Mình cũng học được thêm về khâu bảo quản: hạt nhập về được bọc trong bốn lớp túi để tránh va đập và ẩm mốc, lớp cuối là túi Grain Pro đúng chuẩn để giữ cà phê nhân xanh. Mỗi ngày anh Tùng rang khoảng 17 mẻ, tùy đơn hàng mà khối lượng mỗi mẻ khác nhau.

Ở Việt Nam, cà phê đặc sản chỉ mới được giới trẻ chú ý khoảng 7-8 năm trở lại đây, nhưng mình thấy nó đang lớn nhanh thật sự. Nếu bạn cũng tò mò, thử tìm một nhà rang gần nhà, mua ít hạt mới rang và pha thật chậm xem - vị khác hẳn cà phê thường đấy.

Nguồn: VnExpress

Daily Coffee News گزارش تصویری از Roast Summit 2026 منتشر کرده است؛ رویدادی که مجله Roast در The Redd در خیابان Salmon در پورتلند، ایالت اورگان برگزار کرد. این رویداد دو روزه کاملاً فروخته شد و صدها نفر از حوزه برشته‌کاری، قهوه سبز و تجهیزات را دور هم جمع کرد. وقفه‌های قهوه، ناهار و در شب هم هپی‌آور و یک پاب‌کراول برگزار شد.

در سخنرانی‌ها، Nicki Amouri از Caffè Amouri آزمایش‌هایی را درباره متغیرهایی مانند دمای شارژ و دمای پایان برشته‌کاری توضیح داد. Laila Ghambari، صاحب Guilder Coffee، درباره سودآورتر کردن کافه‌ها و برشته‌خانه‌ها صحبت کرد و Scott Merle از La Minita Coffee یک جلسه چشیدن را اداره کرد که نشان می‌داد روش‌های فرآوری چطور طعم فنجان را تغییر می‌دهند.

بخشی که بیشتر دوستش دارم، قسمت فضای باز است: نمایش برشته‌کاری زنده روی برشته‌کن‌های تولیدی San Franciscan، Loring، Diedrich و Sivetz و همچنین برشته‌کن‌های نمونه مانند Roest، Aillio، Nucleus Link و Ikawa. دیدن ماشین‌های مختلف که کنار هم کار می‌کنند، به شکل دیگری تقریباً ممکن نیست.

Roast Summit در سال 2020 در پورتلند آغاز شد و از آن زمان در سیاتل، منطقه شیکاگو و ملبورن برگزار شده است. برنامه بعدی برای 2 و 3 مارس 2027 در ملبورن تنظیم شده است. دوست دارم روزی در آن شرکت کنم، چون رویدادهای عملی مانند این خیلی مفیدتر از خواندن برگه‌های مشخصات به نظر می‌رسند.

منبع: Daily Coffee News، از طریق Roast

به مقاله‌ای از Forbes Belgique برخوردم که خوشحالم کرد: بلژیک شش سال پس از آخرین حضورش، قهرمانی مسابقات جهانی برشته‌کاری قهوه را برد. این عنوان را بنژامن براسار در ۲۷ ژوئن ۲۰۲۶ در نمایشگاه World Coffee در بروکسل کسب کرد و از قهرمانان ملی کشورهای دیگر پیشی گرفت.

آنچه توجهم را جلب کرد مسیر او بود. تقریباً دو سال پیش، او همراه با شریکش بنوا دِماره‌تس، Boo Coffee Roasters را در منطقه صنعتی آندرلشت تأسیس کرد. یک برشته‌خانه‌ی کوچک و مستقل که با تولیدکنندگان متعهد کار می‌کند، حالا بر بام جهان ایستاده است. این آدم را به باور داشتن به کارهای کوچک وا می‌دارد.

در مقاله دو متخصص هم سخن گفته‌اند. توماس وینگارد، بنیان‌گذار OK Coffee Studio، معتقد است این عنوان به قهوه‌ی تخصصی کمک می‌کند در بخش هتل‌ها و رستوران‌ها و کافه‌های بلژیک (HORECA) بیشتر شنیده شود. ماکسیم لمپلوی از Cuprima، شاخه‌ی تخصصی واردکننده‌ی Efico، این قهوه را به جنبش غذای آهسته پیوند می‌دهد: کمیابی، طعم متمایز و قابلیت ردیابی.

چند عدد هم اوضاع را روشن‌تر می‌کند. قهوه‌ی تخصصی تنها حدود ۲ درصد بازار جهانی را تشکیل می‌دهد، اما خیلی سریع‌تر از بقیه رشد می‌کند. در ایالات متحده، بنا بر نظرسنجی انجمن قهوه‌ی تخصصی (SCA)، ۴۷ درصد بزرگسالان هر روز این قهوه را می‌نوشند، در برابر ۴۲ درصد برای قهوه‌ی معمولی. در بلژیک آمار مصرف قابل اعتمادی وجود ندارد، اما کافه‌ها همچنان در بروکسل، آنتورپ، گنت و والونی باز می‌شوند.

وینگارد پیش‌بینی می‌کند بازار میان قهوه‌ی بسیار ارزان و تعالی قطبی شود و جای کمی در میانه باقی بماند. به نظر من این یادآوری خوبی است: پشت یک مدال، کل اکوسیستمی از برشته‌کاران، واردکنندگان و تولیدکنندگان هست که تعیین می‌کند چه چیزی در فنجان ما قرار می‌گیرد.

منبع: Forbes Belgique

خبری خواندم درباره‌ی پیروزی یوشیوکی ناکامورا (۴۷ ساله)، صاحب کافه‌ی تخصصی «Mame Porepore» در شهر اوکیناوا، در مسابقات قهرمانی برشته‌کاری قهوه‌ی ژاپن. این سومین پیروزی او در این مسابقه‌ی ملی برشته‌کاری بود که از دسامبر ۲۰۲۵ تا ژانویه ۲۰۲۶ برگزار شد و بیشترین عنوان قهرمانی‌ای است که تا به حال در این رقابت کسب شده است.

این مسابقه مهارت برشته کردن دانه‌های سبز با دستگاه برشته‌کن تعیین‌شده را می‌سنجد. دانه‌های مورد نظر در روز مسابقه اعلام می‌شوند و داوری بر سه مورد متمرکز است: تحلیل دانه‌ها، کیفیت قهوه‌ی برشته‌شده، و این‌که نتیجه تا چه اندازه به طعمی که شرکت‌کننده پیش‌تر اعلام کرده نزدیک است. اول با کلمات طعم موردنظر را اعلام کردن و بعد واقعاً بازآفرینی‌اش کردن، همان چیزی است که مسابقه‌ی برشته‌کاری را جالب می‌کند.

ناکامورا ۱۶ سال است که کافه‌اش را اداره می‌کند. گفته می‌شود در مسابقات جهانی قبلی به مقام دوم هم رسیده است. او می‌گوید در برشته‌کاری پاسخ درستِ واحدی وجود ندارد و مهم این است که شخصیت دانه را برجسته کنی و در عین حال عیب‌هایش را برطرف کنی. همچنین می‌گوید وقتی کاری شکست می‌خورد، تحلیل علتش است که به قدم بعدی می‌رساند. به‌عنوان یک برشته‌کار خانگی، این حرف‌ها را هم ناراحت‌کننده یافتم و هم دلگرم‌کننده.

در ژوئن او ژاپن را در مسابقات جهانی در بلژیک نمایندگی می‌کند و در سومین تلاش به دنبال اولین عنوان است. همچنین برنامه دارد برای تمرین با همان دستگاهی که در فینال استفاده می‌شود، به خارج از کشور سفر کند. آرزویی که بیان کرد، این‌که «قهرمانی جهانی بتواند نشان دهد سطح قهوه‌ی اوکیناوا چقدر بالاست»، هم در ذهنم ماند.

خواندن این‌که کار آرام برشته‌کاری چطور به شناخت قهوه‌ی یک منطقه تبدیل می‌شود، واقعاً خوشایند است. من هم کنجکاو نتیجه‌ی مسابقات جهانی هستم.

منبع: Ryukyu Shimpo

راهنمایی از Perfect Daily Grind Español خواندم دربارهٔ یکنواخت نگه‌داشتن برشته وقتی حجم کار بالا می‌رود، و تمرکزش بر عمل را مفید یافتم. ایدهٔ اصلی این است که یکنواختی بیشتر از یک روال پایدار و منضبط می‌آید تا از پروفایل‌های بسیار دقیق.

نویسنده، دنیل لنکستر، که برشته‌خانه‌ای در Black Mountain آمریکا دارد، از پیش‌گرم‌کردن شروع می‌کند؛ که باید همیشه یکسان انجام شود، با همان دما و همان مدت. سپس از شما می‌خواهد رطوبت، چگالی و دمای قهوهٔ سبز را کنترل کنید و رطوبت و دمای اتاق برشته را هم ثبت کنید، چون همهٔ این‌ها انتقال حرارت را تغییر می‌دهند.

بخشی که توجهم را جلب کرد پروتکل بین بچ‌هاست: بررسی سینی‌های خنک‌کننده، جدا کردن پوسته، بازرسی درام و راه‌اندازی مجدد دستگاه. به گفتهٔ مقاله، این مرحله بیشترین تغییرات روزانه را توضیح می‌دهد، پس پروفایل‌های مرجع باید پروتکلی تکرارپذیر داشته باشند. او همچنین توصیه می‌کند برشته‌های روز را از قهوه‌های روشن و چگال به سمت تیره و کم‌چگال مرتب کنید، حجم را بر اساس سفارش‌های تأییدشده پیش‌بینی کنید و موجودی قهوهٔ سبز را بچرخانید تا تازه بماند.

اندازهٔ دستگاه هم مهم است: دستگاه کوچک بچ‌ها را پشت‌سرهم و بدون زمان استراحت وادار می‌کند، و دستگاه بزرگ بارهای ناقص تولید می‌کند که رفتار متفاوتی دارند. کافهٔ Café Mokxa در فرانسه از یک برشته‌کن ۱۲ کیلویی به یک دستگاه ۶۰ کیلویی رفت و خطای کمتری نسبت به شش بچ ۱۰ کیلویی دید. این مقاله همچنین توصیه می‌کند در ابتدا، وسط و پایان تولید کاپینگ انجام شود.

یک هشدار: این مقاله از سوی IMF Roasters حمایت می‌شود و تجهیزات آن‌ها را تبلیغ می‌کند، پس آن بخش را با کمی فاصله بخوانید. با این حال، توصیه‌های روال برای هر برشته‌کنی کاربرد دارد.

منبع: Perfect Daily Grind Español

خوشحال شدم از این خبر که Producer & Roaster Forum (PRF) برای نخستین بار به مکزیک می‌آید. دوازدهمین دورهٔ آن ۱۸ و ۱۹ مارس ۲۰۲۷ در Polyforum Chiapas در تُوکسلا برگزار می‌شود و تجربهٔ Sourcing Trip از ۱۴ تا ۱۷ مارس خواهد بود.

بیش از ۴۵۰۰ متخصص انتظار می‌رود، از جمله برشته‌کارانی از بیش از ۴۵ کشور، که این رویداد را بزرگ‌ترین PRF تاکنون خواهد کرد. برگزارکنندگان فرصت‌های تجاری بیش از ۱۵٫۵ میلیون دلار آمریکا برآورد می‌کنند که دست‌کم ۱٫۸۲ میلیون دلار آن در چیاپاس می‌ماند و بیش از ۳۰۰ شغل مستقیم و غیرمستقیم ایجاد می‌شود.

برنامه شامل ششمین مسابقهٔ جهانی برشته‌کاری با حمایت Cropster، هشتمین مسابقهٔ کلدبرو، سومین مسابقهٔ جهانی کاپینگ و سومین مسابقهٔ Suelo de Excelencia از Belco با تمرکز بر سلامت خاک است. جلسات Producer-Roaster Matchmaking، سخنرانی‌ها و پنل‌ها (درخواست سخنرانی باز است) و فینال Global Coffee Awards 2026 نیز برگزار می‌شود؛ جایی که برندگان منطقه‌ای برای عنوان بهترین برشته‌کار جهان رقابت می‌کنند. قهرمان ۲۰۲۵ ویتاوتاس کراتولیس از Huracán Coffee بود. نسخهٔ اروپایی GCA در اکتبر برگزار می‌شود و نمونه‌ها باید پیش از ۲۱ اکتبر برسند.

برای زمینه: مکزیک یکی از یازده صادرکنندهٔ بزرگ قهوه در جهان است و USDA پیش‌بینی می‌کند تولیدش در برداشت ۲۰۲۶/۲۷ به ۴٫۱ میلیون کیسهٔ ۶۰ کیلوگرمی برسد. من شخصاً این را نشانهٔ خوبی برای برشته‌کاران کوچک آمریکای لاتین می‌بینم که قرار ملاقاتی بسیار نزدیک‌تر به خانه خواهند داشت.

منبع: Perfect Daily Grind Español

خبری خواندم که خوشحالم کرد: فابیو میلان پریرا، استاد برشته‌کاری Epamig (شرکت تحقیقات کشاورزی ایالت میناس جرایس)، قهرمان مسابقات برشته‌کاری برزیل ۲۰۲۶ شد. این رقابت از ۶ تا ۸ مه در مرکز تجارت قهوه ایالت میناس جرایس در واریجینا برگزار شد و انجمن قهوه اسپشیالتی برزیل (BSCA) آن را سازمان‌دهی کرده بود.

داوران او را انتخاب کردند، چون قهوه اسپشیالتی با بهترین پروفایل حسی را ارائه داده بود و بیشترین وفاداری را به برنامه برشته‌کاری‌ای داشت که خودش ارائه کرده بود. این معیار دوم به نظرم بسیار جالب است، زیرا نشان می‌دهد برشته‌کاری خوب یعنی برنامه‌ریزی کردن و توانایی تکرار آنچه برنامه‌ریزی شده است.

چشمگیرترین نکته سن اوست: ۲۱ ساله است، در موسسه فدرال ماچادو کشاورزی می‌خواند و نزدیک به سه سال است در Epamig کار می‌کند و تمام قهوه‌ای را که در مزرعه آزمایشی ماچادو تولید می‌شود برشته می‌کند. این تنها دومین مسابقه‌اش بود؛ در اواخر آوریل در مسابقات منطقه‌ای آندرادس دوم شده بود. او از خانواده‌ای کشاورز قهوه است و در ابتدا به دامپزشکی فکر می‌کرد، اما علاقه‌اش به کیفیت قهوه در گروه‌های مطالعاتی دوران هنرستان رشد کرد.

به گفته او، کار استاد برشته‌کاری ترکیبی از کنترل فنی دستگاه و خواندن ویژگی‌های دانه است. برنامه شامل دمای ورودی و خروجی، بازده، رنگ و ویژگی‌های حسی مانند شیرینی، اسیدیته و طعم پایانی است و او پیش از طراحی برشته‌کاری مسابقه، دست‌کم یک بار قهوه را می‌چشد.

این پیروزی جایگاهش را برای نمایندگی برزیل در مسابقات جهانی برشته‌کاری ۲۰۲۶ در بروکسل در ژوئن تضمین می‌کند. امیدوارم در دنیای قهوه جوانان بیشتری مانند او باشند.

منبع: Agrolink (Agricultura-MG)

گامبرو روسو راهنمای Caffè e Torrefazioni d'Italia 2026 را معرفی کرده است؛ نقشه‌ای به‌روز از این صنعت که برندهای بزرگ، برشته‌خانه‌های متوسط، برشته‌خانه‌های صنایع دستی و آزمایشگاه‌های اسپشیالتی را گرد هم می‌آورد. بیش از همه روش ارزیابی توجهم را جلب کرد.

یک هیئت از چشایان حرفه‌ای هزاران محصول را در چهار روش آماده‌سازی چشیدند: اسپرسو، موکا، فیلتر و تک‌سرو. هر قهوه به‌صورت کور و بر اساس پروتکل‌های استاندارد چشیده شد. امتیازها با سیستم «آسیاب» داده می‌شود: یک آسیاب یعنی کیفیتی کاملاً رضایت‌بخش، دو آسیاب یک سطح بالاتر و سه آسیاب یعنی برتری مطلق. هر محصول هم کارت تفصیلی با نقشه حسی دارد.

راهنما ۱۵ جایزه ویژه Torrefazione هم اعطا کرده است. Caffè Agust به‌خاطر کیفیت کل محصولاتش برشته‌خانه سال شد؛ Cafezal Specialty Coffee Roasters به‌عنوان برشته‌خانه اسپشیالتی برای انتخاب و برشته‌کاری آرابیکا برنده شد؛ Ditta Artigianale برشته‌خانه برتری است و Caffè Putto به‌عنوان برشته‌خانه صنایع دستی شناخته شد. Lavazza جایزه پایداری را برای تک‌سرو کاملاً سبز Tablì گرفت و Caffè Pascucci جایزه نوآوری را به‌خاطر کپسول قابل کمپوست که می‌تواند کود شود.

از میان این تقدیرها، آنچه بیشتر دوستش دارم، تقدیر از Caffè Morettino برای نخستین مزرعه واقعی قهوه در ایتالیاست و تقدیر از Mokaflor برای آکادمی‌های قهوه‌اش که در همه قاره‌ها پراکنده‌اند. Kimbo برشته‌خانه گورمه است، Essse Caffè با مخلوط Masini از سنت دفاع می‌کند و Bialetti به‌عنوان قهوه جایگزین جایزه گرفت.

به نظر من مفید است که یک راهنما غول‌ها و صنعتگران کوچک را با معیارهای روشن در یک فهرست بیاورد. دوست دارم ببینم این ارزیابی‌ها در نسخه‌های بعدی چطور تغییر می‌کنند.

منبع: QuiFinanza

قبلاً فکر می‌کردم که درست کردن قهوه فقط شامل ریختن دانه‌ها در دستگاه، صبر کردن برای مدتی و سپس بیرون آوردن آن‌ها است. اما هرچه بیشتر تحقیق کردم، متوجه شدم که این طرز فکر بسیار ساده‌انگارانه است.

در واقع، هر بار رست کردن قهوه، یک زنجیره از تصمیمات پی‌در‌پی است: آماده‌سازی مواد اولیه، تعیین هدف، بارگذاری دانه‌ها، نظارت بر روند، ایجاد پروفایل رست، پایان دادن به فرآیند، خنک کردن، بررسی محصول نهایی و ثبت داده‌ها. هر مرحله بر روی نتیجه نهایی تأثیر می‌گذارد.

مهم‌ترین نکته‌ای که به یاد می‌آورم، سوالی است که قبل از روشن کردن دستگاه مطرح می‌شود: هدف از این رست کردن چیست؟ قهوه‌ای که برای اسپرسو استفاده می‌شود، با قهوه‌ای که با روش‌های دیگر دم می‌شود، متفاوت است. قهوه‌ای که برای نوشیدنی‌های شیرین استفاده می‌شود، با قهوه‌ای تلخ متفاوت است. دانه‌های بزرگتر لزوماً خوشمزه‌تر نیستند؛ بلکه یکنواختی، وضعیت دانه‌ها و نحوه نگهداری آن‌ها باید با هم در نظر گرفته شوند. دستگاه رست فقط یک ابزار است و نمی‌تواند تفاوت‌های ذاتی موجود در مواد اولیه را "اصلاح" کند.

به همین دلیل، هیچ دمای "استاندارد" یا "زمان" مشخصی وجود ندارد. این اعداد و ارقام، بسته به نوع دستگاه، مقدار دانه‌ها و مواد اولیه، می‌توانند به راحتی به یک فرمول تبدیل شوند. به جای اینکه بپرسیم "قهوه را چند دقیقه باید رست کنیم تا خوشمزه شود؟"، باید بپرسیم "با این مواد اولیه و با این هدف، پروفایل رست باید چگونه باشد؟"

دو نکته دیگر که برای خودم یادداشت کردم این است: خنک کردن نیز بخشی از کنترل فرآیند رست است، زیرا دانه‌ها همچنان در حال تغییر هستند، اگر به درستی خنک نشوند؛ و نمی‌توان فقط به رنگ دانه‌ها نگاه کرد تا نتیجه گرفت که دو دسته قهوه یکسان هستند، زیرا ممکن است روند حرارتی آن‌ها کاملاً متفاوت باشد.

برای کسانی که مانند من، قهوه را در خانه رست می‌کنند، درس اصلی این است که باید به دقت هر بار رست کردن را ثبت کنند. یک قهوه خوشمزه فقط زمانی ارزش دارد که بدانیم چرا خوشمزه است و بتوانیم آن را تکرار کنیم.

منبع: C&C Coffee

Forbes België خبری نوشته بود که توجه من را جلب کرد: پس از شش سال، بلژیک دوباره عنوان جهانی برشته‌کاری قهوه را به دست آورد. بنجامین برازار در ۲۷ ژوئن ۲۰۲۶ در نمایشگاه World of Coffee در بروکسل قهرمان جهان شد.

کمتر از دو سال پیش از آن، برازار همراه با بنوآ دسمارتز برشته‌خانه مستقل Boo Coffee Roasters را در منطقه صنعتی آندرلخت تأسیس کرده بود. آنها با دانه‌های با دقت انتخاب‌شده از تولیدکنندگانی کار می‌کنند که به مسئولیت خود پایبندند. به نظر من قابل توجه است که یک برشته‌خانه این‌قدر جوان این‌چنین سریع به قله جهانی رسیده است.

در این مقاله دو نفر از این حوزه هم نظر داده‌اند. توماس وینگارد از OK Coffee Studio می‌گوید این عنوان به قهوه اسپشیالتی وزن بیشتری در horeca بلژیک (هتل‌ها، رستوران‌ها و کافه‌ها) می‌دهد، هرچند معتقد است تأثیر اقتصادی آن محدود خواهد بود. ماکسیم لمپلوی از Cuprima، بخش اسپشیالتی واردکننده Efico، قهوه اسپشیالتی را به جریان اسلوفود پیوند می‌زند: محصولات محلی، شفافیت و قیمت منصفانه برای تولیدکنندگان.

آمار این موضوع را بهتر روشن می‌کند. قهوه اسپشیالتی حدود ۲ درصد بازار جهانی قهوه را تشکیل می‌دهد، اما خیلی سریع‌تر از بقیه بازار رشد می‌کند. بر اساس پژوهشی از Specialty Coffee Association، ۴۷ درصد بزرگسالان آمریکایی هر روز قهوه اسپشیالتی می‌نوشند، در مقابل ۴۲ درصدی که قهوه سنتی می‌نوشند. برای بلژیک هنوز آمار مصرف قابل اتکایی وجود ندارد، اما کافه‌های قهوه همچنان در حال افزایش‌اند، به ویژه در بروکسل و آنتورپ.

وینگارد انتظار دارد بازار دو قطبی شود: قهوه ارزان انبوه از یک سو، کیفیت بسیار بالا از سوی دیگر، و بخش میانی کوچک‌تر. همچنین می‌بینیم که واردکنندگان سنتی بیشتر و بیشتر واردکنندگان اسپشیالتی را می‌خرند. کنجکاوم ببینم این موضوع در سال‌های آینده قهوه‌ای را که در فنجان‌های ما می‌ریزیم چطور تغییر می‌دهد.

منبع: Forbes België

آزمایشی در نیومکزیکو پرسشی را مطرح می‌کند که تا به حال به آن فکر نکرده بودم: آیا یک برشته‌کن معمولی قهوه از نوع درامی می‌تواند با انرژی خورشیدی که به صورت گرما ذخیره شده کار کند؟ Daily Coffee News گزارش می‌دهد که آزمایشگاه‌های ملی ساندیا این ایده را با برشته‌کار Michael Thomas Coffee در آلبوکرکی آزمایش کرده‌اند.

ساز و کار به این شکل است: پنل‌های فتوولتائیک برق تولید می‌کنند، که به گرما تبدیل شده و در بستری از سنگ ذخیره می‌شود. وقتی لازم باشد، گرمای ذخیره‌شده به درام برشته‌کردن منتقل می‌شود؛ فرایندی که Ken Armijo، مهندس سیستم ساندیا، آن را گرمایش غیرمستقیم خورشیدی می‌نامد. این سیستم قهوه‌های روشن، متوسط و تیره را برشته کرد، دمای آن تا ۶۰۰ درجه سانتی‌گراد رسید و برشته تیره چند دقیقه کوتاه‌تر شد.

مالک، Michael Sweeney، به چرخش سریع‌تر اشاره کرد: این سیستم اجازه می‌دهد برشته‌کن بین دسته‌ها سریع‌تر گرم و سرد شود و همین می‌تواند تولید روزانه را بالا ببرد. بستر سنگ می‌تواند گرما را مدت طولانی، شاید چند روز، نگه دارد، پس برشته‌کاری می‌تواند حتی وقتی آفتابی نیست ادامه پیدا کند. آلبوکرکی به خاطر حدود ۳۰۰ روز آفتابی در سال انتخاب شد.

هدف بلندمدت، کیتی است که بتوان به برشته‌کن‌های گازی موجود افزود تا مغازه‌ها مجبور به تعویض دستگاه‌ها نباشند. ساندیا این پروژه را اثبات مفهومی توصیف می‌کند که می‌تواند مصرف گاز طبیعی را به شدت کاهش دهد. کار قبلی در سال ۲۰۲۲ با نور خورشید متمرکزشده فلفل سبز را برشته کرد و طبق اعلام ساندیا زمان برشته‌کاری را نصف کرد.

این پروژه از برنامه Technology Readiness Gross Receipts نیومکزیکو تأمین مالی می‌شود و طبق یک توافق پژوهشی مشترک پیش می‌رود و از فناوری ذخیره‌سازی حرارتی ساندیا که در ایالات متحده ثبت اختراع شده استفاده می‌کند. کنجکاوم بدانم چگونه کنترل پروفایل برشته‌کاری را انجام می‌دهد، چیزی که مقاله به تفصیل به آن نپرداخته است.

منبع: Daily Coffee News

Perfect Daily Grind مطلبی منتشر کرده درباره اینکه برشته‌کاران چگونه می‌توانند فراتر از بازار داخلی خود شهرت بسازند؛ مثال این مطلب Huracán Coffee از ویلنیوس در لیتوانی است. این برشته‌خانه که در سال 1999 به‌عنوان اولین برشته‌خانه تخصصی کشور تأسیس شد، در سال 2025 در مسابقات جهانی Global Coffee Awards در السالوادور به‌عنوان بهترین برشته‌کار جهان انتخاب شد. این مسابقه بیش از 2000 نمونه از بیش از 125 کشور دریافت کرد و فقط 30 برشته‌کار از 16 کشور به مرحله نهایی رسیدند که به‌صورت کور داوری می‌شد.

بنیان‌گذار، Vytautas Kratulis، می‌گوید اولین گام تسلط بر بازار خودی است که ممکن است سال‌ها طول بکشد، و در همان حال باید جامعه را درک کرد و قهوه‌هایی را معرفی کرد که مردم هنوز یاد نگرفته‌اند از آن لذت ببرند. تقلید از رقبا کافی نیست؛ تمایز از دیدگاه روشن می‌آید، مثلاً خرید از خاستگاه‌های کمتر شناخته‌شده. به گفته او، مسابقات اعتبار بین‌المللی می‌دهند و رویدادها روابط بین‌المللی ایجاد می‌کنند.

شش ماه پس از پیروزی، مشتریانی از آلمان، اتریش، هلند، نروژ، لهستان و رومانی Huracán را پیدا می‌کردند و روابطی در بریتانیا، سوئد، اسپانیا و پرتغال در حال شکل‌گیری بود. این برشته‌خانه با شرکایی مانند سازنده قیف دم‌آوری Shelbru هم همکاری دارد و یک قهوه فوری به نام Huracán Scout می‌فروشد.

خطری که او به آن اشاره می‌کند، رقیق شدن برند است: تغییرات کوچک در پروفایل برشته یا در محدوده محصولات می‌تواند برند را راحت‌تر قابل فروش، اما سخت‌تر قابل شناسایی کند. به نظر من این هشدار سنجیده بود. لیتوانی تنها حدود 30 برشته‌خانه دارد، پس روشن است که یک بازار کوچک نباید جاه‌طلبی یک برشته‌خانه را محدود کند.

منبع: Perfect Daily Grind