من مدت‌هاست که به Speyburn علاقه خاصی دارم. این کارخانه تقطیر، که سال‌ها فقط از دور دیده می‌شد، زمانی که از کنار شهر Rothes عبور می‌کردید، اکنون بالاخره درهای خود را به روی بازدیدکنندگان باز کرده است. وقتی مصاحبه‌ی مجله "Allt om Whisky" با آقای Euan Henderson، مدیر کارخانه، را خواندم، بلافاصله با حرف‌هایش موافقت کردم.
آقای Henderson دقیقاً همان چیزی را می‌گوید که من فکر می‌کردم: Speyburn یکی از جواهرات پنهان منطقه Speyside است، درست مانند کارخانه همسایه، Longmorn، جایی که ایشان قبلاً کار می‌کردند. این یک کارخانه کوچک با شخصیت برجسته و یک محصول تقطیر فوق‌العاده است که به آرامی و بدون جلب توجه فعالیت می‌کند. ایشان آن را "رویای یک متخصص مخلوط‌کننده" می‌نامند.
آنچه این داستان را خاص می‌کند، پیوند خانوادگی است. پدر آقای Henderson، آقای Iain Henderson، شخصیتی شناخته‌شده در صنعت ویسکی اسکاتلندی و مرتبط با برند Laphroaig هستند. آقای Euan تقریباً در کارخانه‌هایی مانند Glenlivet و Bladnoch بزرگ شده بودند و از سن نُه سالگی به پدرشان کمک می‌کردند.
خود ویسکی، بیشتر یادآور طعم سیب سبز، مخازن قدیمی و یک آسیاب جو دوسر است که ایده‌های جدیدی را به ارمغان آورده است. اگر هنوز فرصت نکرده‌اید، به شما توصیه می‌کنم حتماً Speyburn را امتحان کنید، به خصوص اگر از ویسکی‌های Speyside با طعم تازه و سیب‌مانند و قیمت مناسب لذت می‌برید.
روز جهانی ویسکی که از سال ۲۰۱۲ هر سال در سومین شنبه ماه مه برگزار می‌شود، توسط نویسنده و چشایِ اسکاتلندی، بلر بومن، ابداع شده است. به همین مناسبت، اینفوباه گزارشی منتشر کرده که نظر چند بارتندر آرژانتینی را درباره تغییر رابطه جوانان با این نوشیدنی گردآوری کرده است.
ایده اصلی این است که ویسکی دیگر فقط با افراد مسن‌تر گره نخورده است. کسانی که امروز آن را می‌نوشند با اطلاعات بیشتری این کار را می‌کنند، به کیفیت اهمیت می‌دهند و آن را به شیوه‌های گوناگون می‌نوشند: خالص، با نوشابه سودا یا در کوکتل. به گفته مصاحبه‌شوندگان، کوکتل اصلی‌ترین پل برای ورود به دنیای ویسکی است. امیلیو تورس از Enero Costanera می‌گوید کوکتل‌ها به نوشیدنی‌ها عمق، ساختار و هویت می‌بخشند.
از کلاسیک‌هایی که نام برده شده‌اند می‌توان به اولد فشن‌د، منهتن، ویسکی ساور، راب روی و پنی‌سیلین اشاره کرد که عسل، زنجبیل و لیمو را ترکیب می‌کند. اِزِکیل کونزولو از Porte Bar هم یادآور می‌شود که برخی تقطیرخانه‌ها مالت‌هایی تولید می‌کنند که ۱۲، ۱۵، ۱۸ و حتی ۲۵ سال در بشکه‌های شری نگهداری شده‌اند.
از خواندن این مطلب لذت بردم، چون ویسکی را چیزی جدی و تشریفاتی نمی‌داند. شروع با یک کوکتل و سپس جرئت امتحان کردن آن به صورت خالص، به نظرم مسیر بسیار منطقی‌ای است و احتمالاً بسیاری از ما هم این‌گونه به ویسکی رسیده‌ایم.
مالیات موضوع جذابی در دنیای ویسکی نیست، اما این موضوع تعیین می‌کند که چه چیزی به قفسه‌ها و لیوان‌ها می‌رسد. در ماه سپتامبر، جان سوینی، نخست‌وزیر اسکاتلند، پس از دیدار با شورای شرکت‌های عضو انجمن ویسکی اسکاچ (SWA)، به‌صورت علنی از دولت بریتانیا خواست در بودجه پاییزی مالیات مشروبات الکلی را کاهش دهد.
انجمن در لایحه بودجه‌ای که به خزانه‌داری ارائه کرده، از جان هیلی، وزیر خزانه‌داری، خواسته است مالیات مصرف مشروبات الکلی را کاهش دهد. این انجمن می‌گوید سیستم فعلی، اسکاچ و سایر مشروبات الکلی را تا چهار برابر بیشتر از آبجو، سایدر و شراب مالیات می‌گیرد و آن را «مدلی شکسته برای اسکاتلند» می‌نامد. همچنین می‌گوید افزایش ۱۷ درصدی مالیات مصرف در سه سال، درآمد خزانه را کاهش داده و فشار بر تولیدکنندگان را بیشتر کرده است.
SWA اشاره می‌کند که کسب‌وکارهای پذیرایی ۳۸ درصد از کل سودشان را از مشروبات الکلی به دست می‌آورند و این درخواست بخشی از فراخوان گسترده‌تر تولیدکنندگان مشروبات الکلی در سراسر بریتانیا است. سوینی گفت روشن است که افزایش مالیات فشار نامناسبی بر این صنعت وارد کرده است، و مارک کنت، مدیر اجرایی SWA، گفت کاهش مالیات تأثیر ملموسی بر تولیدکنندگان بزرگ و کوچک خواهد داشت.
این صنعت همچنین از بهبود دسترسی به بازارهای ایالات متحده و هند در سال ۲۰۲۶ استقبال کرد. شخصاً بودجه را با دقت دنبال خواهم کرد؛ اینکه آیا مالیات واقعاً کاهش می‌یابد یا نه، نشان می‌دهد استدلال این صنعت چقدر جدی گرفته شده است.
پیش از بودجه پاییزی بریتانیا که ماه آینده ارائه می‌شود، انجمن ویسکی اسکاچ دیدگاه خود را به خزانه‌داری بریتانیا فرستاده است. پیام آن کوتاه است: مالیات‌ها را کم کنید، درآمد را افزایش دهید و از کشور حمایت کنید.
مدیر اجرایی انجمن، مارک کنت، سه خواسته را مطرح می‌کند. نخست، کاهش عوارض مصرفی بر نوشیدنی‌های الکلی تقطیرشده. دوم، اصلاح شکاف مالیاتی میان مشروبات تقطیرشده و سایر نوشیدنی‌های الکلی مانند آبجو و سایدر؛ به گفته کنت، این شکاف در سال‌های اخیر آشکارتر شده است. سوم، حمایت از رشد و سرمایه‌گذاری در تولید داخلی تا صنعت بتواند از فرصت‌های صادراتی بهره ببرد. هند، ایالات متحده و چین به‌عنوان بازارهای کلیدی نام برده شده‌اند.
کنت وضع کنونی مالیات بر مشروبات تقطیرشده را «ابرمالیات» می‌نامد. دیدگاه منتشرشده هیچ نرخ مشخص یا آمار اشتغال ارائه نمی‌دهد، پس بیشتر یک جهت‌گیری است تا یک محاسبه دقیق.
صرف‌نظر از موضع سیاسی هر کس، این ماجرا یادآوری می‌کند که قیمت یک بطری ویسکی تنها به مایع داخل آن بستگی ندارد. مالیات بخش بزرگی از آن چیزی است که پرداخت می‌کنیم، و تصمیم‌هایی که در سخنرانی بودجه اعلام می‌شوند می‌توانند تا قفسه بار هم برسند. کنجکاوم ببینم در نهایت چه چیزی در بودجه می‌آید.
در ۸ اکتبر، انجمن ویسکی اسکاتلند، انجمن ویسکی ایرلند و انجمن ویسکی ولز بیانیه مشترکی منتشر کردند و اعلام کردند که علیه تأیید یک نشان جغرافیایی (GI) برای ویسکی انگلیسی اعتراض ثبت شده است.
سه انجمن می‌گویند امیدوار بودند راه‌حلی پیدا شود که از یکپارچگی دسته تک‌مالت محافظت کند و در عین حال اجازه دهد نشان جغرافیایی انگلیسی پیش برود. بر اساس این بیانیه، آنها در این مسیر حتی به انجمن ویسکی انگلیسی پیشنهاد سازش داده بودند.
نگرانی باقی‌مانده‌ی آنها خود نشان جغرافیایی انگلیسی نیست، بلکه نحوه‌ی تأیید آن است. آنها به ناهماهنگی‌ها در روند کار و پیامدهای احتمالی آن برای رویه‌های آینده اشاره می‌کنند و خواهان آن‌اند که دسته تک‌مالت بر پایه‌ی تعریف‌هایی با کیفیت بالا استوار باشد.
به نظر من این ماجرا جالب است، چون نشان می‌دهد چند کلمه روی برچسب چقدر اهمیت دارد. برای کسی که ویسکی می‌نوشد، عبارت «تک‌مالت» مسئله‌ای حل‌شده به نظر می‌رسد، اما قواعد هر کشور می‌تواند بی‌صدا تعیین کند که چه چیزی داخل بطری می‌رود. دنبال خواهم کرد که این اعتراض به کجا می‌رسد و خوشحال می‌شوم بدانم مردم در دیگر کشورهای تولیدکننده ویسکی درباره‌ی تعریف‌های منطقه‌ای چه فکر می‌کنند.
کارخانه تقطیر دیانستون در ارتفاعات اسکاتلند ۶۰ ساله می‌شود و یک هفته کامل جشن می‌گیرد. در سال ۱۹۶۶ این مکان از یک کارخانه ریسندگی پنبه به کارخانه تقطیر ویسکی تبدیل شد، و همین تاریخچه غیرعادی است که برای من جذابیت دیانستون را رقم می‌زند.
جشن‌ها از ۱۱ تا ۱۷ اکتبر ۲۰۲۶ برگزار می‌شود. چهارشنبه ۱۴ اکتبر یک «روز جامعه» خواهد بود با بازدید و مزه‌چشی رایگان برای ساکنان دیانستون، دون و کالندر، همکاران سابق و گروه‌های محلی. همچنین یک روز درهای باز بزرگ برای همه برگزار می‌شود؛ بهتر است تاریخ دقیق آن را پیش از رفتن در وب‌سایت کارخانه بررسی کنید.
برنامه شامل تورهای پشت صحنه، مزه‌چشی، موسیقی زنده، یک مزه‌چشی ویژه با استادان تقطیر که چهار دوره تاریخ کارخانه را پوشش می‌دهد، و بازدید با مدیران فعلی و قبلی است. همچنین می‌توان از کارخانه نساجی قدیمی بازدید کرد، جایی که دیانستون از سال ۱۹۶۶ ویسکی را در آن نگهداری کرده است. بطری‌های یادبود با تیراژ محدود نیز برای فروش موجود است.
برای همه کسانی که در سال ۲۰۲۶ شصت ساله می‌شوند یک پیشنهاد ویژه وجود دارد: تا ۲۱ مارس ۲۰۲۷ می‌توانند یک مهمان را به یک بازدید یا مزه‌چشی رایگان ببرند. بلیط‌ها از وب‌سایت کارخانه تهیه می‌شود و برخی رویدادها ظرفیت محدود دارند.
به گزارش خبرگزاری مرکزی مورخ ۱۴ خرداد (۴ ژوئن)، هتل گرند ۱۱ خرداد «ویسکی ضیافت دولتی یوآنشان ۲۰۲۶» را با تیراژ محدود عرضه کرد و در کمتر از چهار روز بیش از ۶۰ درصد آن فروش رفت. درخواست‌ها، چه حضوری و چه آنلاین، همچنان ادامه دارد.
این نوشیدنی از «اتاق‌های اژدهای طلایی» الهام گرفته که پس از بازسازی در سال ۲۰۲۶ دوباره افتتاح شد و هدفش انتقال داستان و فرهنگ تایوان به مهمانان بین‌المللی است. پایه آن ویسکی تک‌مالت OMAR از کارخانه ناتو شرکت دخانیات و مشروبات الکلی تایوان است که با چند نوع بشکه بلوط ترکیب شده است. هسته اصلی را بشکه‌های بوربن اسکاتلندی و هلندی تشکیل می‌دهند و بشکه‌های بوربن ایرلندی و بلوط نو استرالیایی به آن افزوده شده‌اند. بشکه‌های میوه‌ی شور (پشن‌فروت) از پولی و بشکه‌های لیکور لیچی از چانگهوا طعم میوه‌ای می‌دهند، و بشکه‌های بوربن ۱۰ ساله و شراب شیرین PX ساله ۱۵ ساله لایه‌های عمیق‌تری به طعم آن اضافه می‌کنند.
برچسب آن بر محور «فواره اژدهای طلایی» طراحی شده، با سرستون‌های طلایی بام، نقش ابر و آب، و نقش‌مایه‌های کاج و پرنده. همچنین شرکت فروشگاه‌های بدون عوارض Sheng Heng Chang با کارخانه کائولیانگ کینمن همکاری کرده و دو نوع کائولیانگ کینمن را منحصراً برای فروشگاه‌های بدون عوارض عرضه کرده است. موضوع آن «صیقل دادن آسمان آبی، ابرهایی که مانند دریا موج می‌زنند» است و یکی از آنها با مشروبی که بیش از ده سال نگهداری شده ترکیب شده است.
آنچه به نظر من جالب است این است که این ویسکی صرفاً روش اسکاتلندی را کپی نمی‌کند. از بشکه‌های میوه محلی تایوان استفاده می‌کند تا شخصیت آن منطقه را مستقیماً به نوشیدنی منتقل کند. با توجه به توجه بین‌المللی روزافزون به ویسکی تایوانی، آزمایش‌هایی که هتل، کارخانه تقطیر و میوه محلی را به هم وصل می‌کنند ارزش پیگیری دارند.
جشنواره تقطیرخانه هیوکی-کانوسوکه ۲۰۲۶ که به‌طور مشترک توسط کوشو برویینگ و تقطیرخانه کانوسوکه در شهر هیوکی، استان کاگوشیما برگزار می‌شود، یکشنبه ۲۵ اکتبر برگزار خواهد شد. این جشنواره از ساعت ۱۰ صبح تا ۴ بعدازظهر ادامه دارد و حتی در صورت بارش باران هم برگزار می‌شود.
محل‌های برگزاری، انبار تقطیر کوشو برویینگ در هیوکی و تقطیرخانه کانوسوکه هستند که ورود به آنها رایگان است. در هر محل یک نوشیدنی آزمایشی رایگان ارائه می‌شود و سمینارهای ویسکی، بار کوکتل، کامیون‌های غذا، اجرای زنده موسیقی، بازدید از تقطیرخانه و تجربه بطری‌کردن دستی نیز برنامه‌ریزی شده است. همچنین برنامه ویژه‌ای برای بازدید عمومی از انبار پیرسازی کانوسوکه در نظر گرفته شده است.
بخش جذاب ماجرا بطری محدود است. «بطری محدود کانوسوکه سینگل مالت، جشنواره تقطیرخانه ۲۰۲۶» با حجم ۷۰۰ میلی‌لیتر، ۱۶٬۵۰۰ ین (با احتساب مالیات) قیمت دارد و با قرعه‌کشی فروخته می‌شود. ثبت‌نام از ۱۱ تا ۲۵ اکتبر انجام می‌شود، نتایج ۱ نوامبر اعلام می‌شود و هر فرد حداکثر می‌تواند دو بطری خریداری کند. امسال برای نخستین بار یک بطری کوچک ۲۰۰ میلی‌لیتری نیز عرضه می‌شود که قیمت آن ۴٬۹۵۰ ین (با احتساب مالیات) است. این بطری در روز برگزاری در تقطیرخانه کانوسوکه، به‌صورت محدود و به ترتیب ورود، و حداکثر یک عدد برای هر نفر فروخته می‌شود.
اتوبوس‌های رایگان رفت‌وآمد از ایستگاه JR ایجوین به محل برگزاری حرکت می‌کنند و یک اتوبوس دورگردان هم دو محل را به هم وصل می‌کند. کسانی که رانندگی می‌کنند باید توجه داشته باشند که امکان چشیدن نوشیدنی را ندارند.
رویدادهایی که بتوان با آرامش از تقطیرخانه‌های صنایع دستی ژاپن بازدید کرد زیاد نیستند، به همین دلیل شخصاً از اینکه یک بطری کوچک عرضه شده خوشحالم. اندازه‌ی راحت برای حمل هم به نظرم برای کسانی که می‌خواهند برای نخستین بار کانوسوکه را امتحان کنند مناسب است.
منبع: Hokkaido Shimbun Digital (از طریق PR TIMES منتشر شده)
پایان یک پروژه تقطیرخانه همیشه کمی غم‌انگیز است. Owl Distillery، تولیدکننده Belgian Owl Single Malt، موجودی خود را از طریق خانه حراجی Auctim در آنتورپ در چند حراج آنلاین می‌فروشد. این تقطیرخانه در ۲۰۰۴ تأسیس شد و روی جو بلژیکی، ترویر منطقه Hesbaye و تولید سنتی سینگل مالت تکیه داشت.
دو دیگ مسی مربوط به ۱۸۹۸ که توجه را جلب می‌کنند، در اصل متعلق به تقطیرخانه سابق Caperdonich در اسپی‌ساید بوده‌اند. ظرفیت آنها حدود ۱۱٬۰۰۰ و ۸٬۰۰۰ لیتر است. جعبه اصلی Caperdonich برای نگهداری الکل نیز جزو این مجموعه است.
تجهیزات از ۲۹ اکتبر تا ۱۲ نوامبر ۲۰۲۶ به حراج گذاشته می‌شوند. این مجموعه شامل سیلوهای مالت، آسیاب غلتکی، مخازن خیساندن و نگهداری، تجهیزات خنک‌سازی و فیلتراسیون، سیستم شست‌وشوی CIP، دیگ بخار و یک خط کامل خودکار بطری‌گیری، برچسب‌زنی و بسته‌بندی ساخت ۲۰۱۶ است.
حراج ویسکی نزدیک به ۳٬۰۰۰ قطعه با حدود ۲۰٬۶۰۰ بطری را دربر می‌گیرد؛ از جمله سینگل مالت‌های ۵ و ۱۰ ساله، فینیش‌های Pedro Ximénez و بطری‌های تک‌بشکه. این حراج نیز ۲۹ اکتبر آغاز می‌شود. جزئیات بیش از ۳٬۵۰۰ بشکه جداگانه اعلام خواهد شد.
طبق گزارش، برای کل مجموعه خریداری پیدا نشد و به همین دلیل دارایی‌ها اکنون به‌صورت جداگانه فروخته می‌شوند. برای کلکسیونرها این حراج احتمالاً فرصتی کمیاب است.
به گزارش انجمن ویسکی اسکاچ، عوارض صادرات اسکاچ ویسکی به ایالات متحده در تاریخ ۲۴ ژوئیه ۲۰۲۶ لغو شد. این تصمیم پس از معافیتی بود که در ماه آوریل اعلام شده بود.
ایالات متحده در سال ۲۰۲۵ با ارزش ۹۳۳ میلیون پوند، ارزشمندترین بازار صادراتی اسکاچ در جهان بوده است، و به همین دلیل این تغییر برای تولیدکنندگان اهمیت زیادی دارد. ایان دافی، مدیر بین‌المللی انجمن، گفت بازگشت تجارت بدون عوارض به نفع شرکت‌ها در دو سوی اقیانوس اطلس است و اعتماد بیشتری به آنها برای سرمایه‌گذاری و گسترش صادرات می‌دهد.
او به زنجیره گسترده‌تری که به این نوشیدنی وابسته است نیز اشاره کرد: بشکه‌سازان، کشاورزان، بخش مهمان‌نوازی و خرده‌فروشی، هم در اسکاتلند و هم در ایالات متحده. انجمن از همه کسانی که در این کار نقش داشتند تشکر کرد، از جمله شاه چارلز سوم که به گفته‌ی انجمن، سفر رسمی اخیرش به این پیشرفت کمک کرده است. این انجمن قصد دارد این پیشرفت را با شرکای خود در هر دو کشور ادامه دهد.
به‌عنوان کسی که فقط دوست دارد درباره‌ی ویسکی بخواند، از دیدن یک خبر خوب تجاری آن هم برای یک بار خوشحالم. عوارض گمرکی به ندرت در یادداشت‌های چشایی دیده می‌شود، اما در نهایت بر این تأثیر می‌گذارد که چه چیزی روی قفسه‌ها قرار می‌گیرد و به چه قیمتی. کنجکاوم ببینم آیا این پاییز تنوع اسکاچ در بارهای آمریکایی تغییر می‌کند یا نه.
این یک کارخانه تقطیر است که قصد دارم روند تولید آن را دنبال کنم. کارخانه "کایت" (Kythe) در منطقه پرث‌شایر در اسکاتلند، فعالیت خود را آغاز کرده است و هدف آن، بازآفرینی ویژگی‌هایی است که بنیانگذاران در ویسکی‌های قدیمی منطقه هایلند (Highland) ارزشمند می‌دانند.
اولین محموله الکل در تاریخ ۲ ژوئیه ۲۰۲۶ تولید شد، پس از آغاز ساخت و ساز در سال ۲۰۲۴. این کارخانه در مزرعه "هیلز آف بندوچی" (Hills of Bendochy Farm) در نزدیکی شهر بلرگوری (Blairgowrie) واقع شده و در دو ساختمان کشاورزی بازسازی شده قرار دارد. پشت این پروژه، آنگوس مک‌ریلد (Angus MacRaild)، جانی مک‌میلان (Jonny McMillan) و آرون چان (Aaron Chan) قرار دارند و علاقه مشترک آنها به ویسکی‌های قدیمی، کل این مجموعه را تحت تأثیر قرار داده است.
برخی از جزئیاتی که توجه من را جلب کرد:
- میزان تولید برنامه‌ریزی شده حدود ۶۰,۰۰۰ لیتر الکل خالص در سال است، با یک مخزن خمیرجوسازی برای یک تن جو و دیگ‌های تقطیر با ظرفیت ۶,۰۰۰ و ۴,۰۰۰ لیتر.
- استفاده از جو "ماریس اوتر" (Maris Otter) که عمدتاً در خود مزرعه کشت می‌شود.
- استفاده از مخمرهای باقیمانده از کارخانه آبجوسازی "بلهاون" (Belhaven) همراه با مخمرهای مخصوص کارخانه‌های تقطیر از نوع "ام" (M) که ریشه در دهه ۱۹۵۰ دارد. تخمیر در بشکه‌های چوبی انجام می‌شود و معمولاً بین سه تا هفت روز طول می‌کشد، اما امکان انجام آزمایش‌هایی تا دو هفته نیز وجود دارد.
- استفاده از یک دیگ تقطیر مستقیم با سوخت چوب، در حالی که دیگ تقطیر الکل با بخار گرم می‌شود. هر دو دیگ به سیستم‌های سنتی "ورم تاپ" (worm tubs) متصل هستند.
بشکه ها از نوع بوربن و شری هستند، و در آینده، تمرکز بر روی بشکه‌هایی است که قبلاً استفاده شده‌اند تا طعم واقعی ویسکی به نمایش گذاشته شود. اما حتی برنامه بشکه‌ها از سال ۲۰۲۵ شامل بشکه‌های بوربن نو، بشکه‌هایی که قبلاً استفاده شده‌اند، بشکه‌هایی که قبلاً حاوی "اولوروسو" (Oloroso) و سپس "کریم شری" (Cream Sherry) بوده اند، و همچنین بشکه‌های قدیمی شری هستند که از سیستم "سولرال" (Solera) استفاده شده است. اولین بطری رسمی حدود هشت سال دیگر عرضه خواهد شد و نگهداری ویسکی در خود کارخانه انجام می‌شود.
در حال حاضر، هیچ ویسکی آماده‌ای برای چشیدن وجود ندارد، فقط مواد اولیه، مخمر، تجهیزات و بشکه‌ها برای بررسی وجود دارد. اما همین موضوع، آن را جذاب می‌کند: چه مقدار از آن ویژگی‌های قدیمی و خاص منطقه هایلند، در اولین جرعه وجود خواهد داشت؟
یک رقم از Craft Spirits Data Project جدید مرا به فکر فرو برد: در پایان اوت ۲۰۲۶، در آمریکا ۲۱۳۱ تقطیرخانه دستی فعال وجود داشت که ۶٫۶ درصد کمتر از یک سال قبل (۲۲۸۲) است. برای اولین بار، تعداد کسب‌وکارهایی که بسته شدند از تعداد آنهایی که باز شدند بیشتر بود.
انجمن آمریکایی مشروبات دستی (ACSA) و Park Street این داده‌ها را در گزارش اقتصادی سالانه‌شان در واشنگتن دی‌سی ارائه کردند. این داده‌ها مربوط به سال تقویمی ۲۰۲۵ است و بین ژوئن و اوت ۲۰۲۶ مستقیماً از تولیدکنندگان جمع‌آوری شده است.
حجم فروش ۸٫۰ درصد کاهش یافت و به ۱۱٫۷ میلیون جعبه ۹ لیتری رسید؛ ارزش فروش ۳٫۷ درصد افت کرد و به ۷٫۳ میلیارد دلار رسید. مشروبات دستی ۴٫۲ درصد حجم و ۷٫۳ درصد ارزش را تشکیل می‌دهند. صادرات ۱۳٫۴ درصد سقوط کرد و به ۱۲۳ هزار جعبه رسید، و تعداد مشاغل تمام‌وقت ۲۵٫۶ درصد کم شد و به ۲۱٬۲۸۵ رسید.
انجمن‌ها دلایلی مانند کاهش تنوع محصولات در عمده‌فروشی که موجودی‌هایشان را تخلیه می‌کنند، کوچک شدن بازارهای صادراتی زیر تعرفه‌ها، و ممنوعیت ارسال مستقیم به مصرف‌کننده در بیشتر ایالت‌ها را ذکر می‌کنند. نکته جالب این است که سهم اتاق‌های چشش از درآمد مشروبات دستی از ۱۴ درصد (۲۰۱۵) به ۲۶ درصد (۲۰۲۵) رسیده است.
برای علاقه‌مندان به ویسکی این فقط خبر صنعت نیست. ظاهراً بسیاری از تقطیرخانه‌های کوچکی که دوست داریم مزه‌شان را امتحان کنیم، زیر فشار هستند.
