Bir stüdyonun uzun vadeli hedefi: BHAG her kararı nasıl şekillendiriyor
Okuduğum küçük stüdyoların çoğu tepki vermekle meşgul: bir yayıncının son tarihi, bir platform değişikliği, bir sonraki işten çıkarma haberi. GamesIndustry.biz'in bağımsız bir stüdyoyu yönetme üzerine yazı dizisinin bu haftaki bölümü, iş koçu Martijn van Zwieten tarafından yazılmış ve tam tersi bir alışkanlığı ele alıyor: stüdyonun nereye varmak istediğine karar vermek ve geri kalan her şeyin buna göre belirlenmesine izin vermek.
Bunun için ödünç aldığı araç, Jim Collins'in 1994 tarihli Built to Last kitabındaki “Big Hairy Audacious Goal”, kısaca BHAG. Ekip önemli bir kararla karşı karşıya kaldığında, örneğin bir sonraki oyunun ne olacağı, kendi kendine yayımlanıp yayımlanmayacağı ya da ekibin ne kadar büyüyeceği gibi konularda, tek bir soruyla kontrol edilir: Bu bizi gitmek istediğimiz yere yaklaştırıyor mu, yoksa yaklaştırmıyor mu?
Bunu bulmanın yöntemi basit ve bana hoş geldi. Gelecekte bir tarih seçilir (Collins 10 ila 25 yıl önerir, ancak van Zwieten stüdyolar için 5 ila 10 yılın daha iyi işe yaradığını görmüş). Ardından ekipteki herkes, o tarihte yayımlanacak kısa bir makale yazar; makale nerede çıkacağı ve hangi kilometre taşının onu yazmaya değer kıldığı gibi somut ayrıntılar içerir. Bunlar yüksek sesle okunur, nerede hemfikir olunduğuna bakılır ve odadaki herkesin hissedebileceği kadar iddialı, somut ve yankı uyandıran bir başarı seçilir.
Dikkatimi çeken iki pratik kural var. Hedef ölçülebilir olmalı ve en önemlisi, yalnızca yüzde 50 ila 70 oranında ulaşılabilir olmalı ki ekibi zorlasın. Ona ulaştıran yıllık hedefler ise beş ila yedi arasında olmalı: daha azı çıtayı çok düşük bırakır, daha fazlası çabayı dağıtır. Onun dediği gibi, aslında hoş bir fazlalık olduğu ortaya çıkan bir şeyi kesene kadar işin bitmiş sayılmayacağını söylemek yeterli.
Amaç, stüdyonun neden var olduğunu; BHAG, nereye gittiğini; yıllık hedefler ise bu yıl neyi bitireceğini söyler. Mütevazı bir çerçeve, ama küçük bir ekip için herhangi bir yeni araçtan daha faydalı olabilir. Gelecek hafta yayımlanacak bir sonraki bölüm, ilerlemeyi engelleyen sorunların nasıl ortaya çıkarılacağını ele alacak ve onu okuyacağım.
Kaynak: GamesIndustry.biz
Bunun için ödünç aldığı araç, Jim Collins'in 1994 tarihli Built to Last kitabındaki “Big Hairy Audacious Goal”, kısaca BHAG. Ekip önemli bir kararla karşı karşıya kaldığında, örneğin bir sonraki oyunun ne olacağı, kendi kendine yayımlanıp yayımlanmayacağı ya da ekibin ne kadar büyüyeceği gibi konularda, tek bir soruyla kontrol edilir: Bu bizi gitmek istediğimiz yere yaklaştırıyor mu, yoksa yaklaştırmıyor mu?
Bunu bulmanın yöntemi basit ve bana hoş geldi. Gelecekte bir tarih seçilir (Collins 10 ila 25 yıl önerir, ancak van Zwieten stüdyolar için 5 ila 10 yılın daha iyi işe yaradığını görmüş). Ardından ekipteki herkes, o tarihte yayımlanacak kısa bir makale yazar; makale nerede çıkacağı ve hangi kilometre taşının onu yazmaya değer kıldığı gibi somut ayrıntılar içerir. Bunlar yüksek sesle okunur, nerede hemfikir olunduğuna bakılır ve odadaki herkesin hissedebileceği kadar iddialı, somut ve yankı uyandıran bir başarı seçilir.
Dikkatimi çeken iki pratik kural var. Hedef ölçülebilir olmalı ve en önemlisi, yalnızca yüzde 50 ila 70 oranında ulaşılabilir olmalı ki ekibi zorlasın. Ona ulaştıran yıllık hedefler ise beş ila yedi arasında olmalı: daha azı çıtayı çok düşük bırakır, daha fazlası çabayı dağıtır. Onun dediği gibi, aslında hoş bir fazlalık olduğu ortaya çıkan bir şeyi kesene kadar işin bitmiş sayılmayacağını söylemek yeterli.
Amaç, stüdyonun neden var olduğunu; BHAG, nereye gittiğini; yıllık hedefler ise bu yıl neyi bitireceğini söyler. Mütevazı bir çerçeve, ama küçük bir ekip için herhangi bir yeni araçtan daha faydalı olabilir. Gelecek hafta yayımlanacak bir sonraki bölüm, ilerlemeyi engelleyen sorunların nasıl ortaya çıkarılacağını ele alacak ve onu okuyacağım.
Kaynak: GamesIndustry.biz
Yorumlar 0
İlk yorumu bırak, hangi dilde olursa olsun.
Yorum yapmak için giriş yap