Kapusta zapiekana ma niesłusznie złą reputację. Wielu pamięta ją jako szarą i wodnistą potrawę ze szkolnej stołówki, ale przygotowana od podstaw jest słodka, złocista i aromatyczna. Co więcej, jest tania: kilogram kapusty kosztuje niewiele i wystarcza na długo.
Sekret tkwi w samej kapuście, zanim jeszcze połączy się z mięsem mielonym. Surowa kapusta zawiera dużo wody i ma ostry, wręcz gorzki smak. Dodanie jej bezpośrednio do mięsa mielonego sprawia, że zapiekanka jest wilgotna. Zamiast tego, podsmaż kilogram drobno posiekanej kapusty na maśle przez 20–25 minut, aż woda odparuje, a brzegi zaczną się rumienić. Użyj dużego garnka, a nie patelni: kilogram posiekanej kapusty zajmuje prawie cztery litry, zanim się skurczy, a na zwykłej patelni tylko się gotuje na parze.
Ciemny syrop służy do karmelizacji kapusty, a nie do słodzenia dania. Dodaj go dopiero, gdy kapusta już zmięknie, w przeciwnym razie przypali się. Słodycz również łagodzi gorycz.
Podstawowe składniki przepisu: 500 g mięsa mielonego, jedna cebula, jedno jajko, 100 ml bułki tartej namoczonej w 100 ml mleka, sól, suszony majeranek i pieprz. Jeśli chcesz uzyskać bardziej zwarte danie, bułkę tartą i mleko można zastąpić dwoma dekagramami ugotowanego ryżu; obie wersje występują w klasycznych przepisach.
Pozwól kapuście ostygnąć do temperatury pokojowej, zanim połączysz ją z surowym mięsem mielonym, posmaruj wierzch niewielką ilością syropu i piecz w temperaturze 175 stopni przez 45–60 minut. Ponieważ jest to mięso mielone, środek powinien osiągnąć temperaturę 70 stopni, więc termometr do mięsa jest jedynym pewnym sposobem. Pozostaw zapiekankę na 10 minut, aby składniki się związały.
Dodatki są równie ważne: gotowane ziemniaki, prosty sos na bazie śmietany, odrobiny mąki i odrobiny sosu sojowego, a przede wszystkim dzikie jagody, których kwasność równoważy słodycz syropu. Najlepsze jest to, że kapusta zapiekana jest równie smaczna po podgrzaniu, więc warto przygotować podwójną porcję i zamrozić porcje.
Źródło: Metro Mode.
Jako pasjonatka gotowania i córka Południa zawsze uważałam, że najpiękniejsze dania to te, które nigdy nie wychodzą z mody. W 2025 roku kuchnia włoska została wpisana na listę niematerialnego dziedzictwa kulturowego UNESCO, co bardzo mnie wzruszyło: to uznanie dla wiedzy, gestów i biesiadnej wspólnoty, przekazywanych z pokolenia na pokolenie.
Zebrałam na blogu wielkie klasyki, których warto spróbować przynajmniej raz, od Północy po Południe. Zaczynamy od sosów, które smakują jak w domu: ragù alla bolognese gotowane powoli w niedzielę, amatriciana, kremowa carbonara bez śmietany, pesto alla genovese i puttanesca z prostych składników pełnych charakteru.
Potem są świeże makarony i gnocchi, które są dla mnie czystą miłością: lasagne z ciasta jajecznego, gnocchi ziemniaczane, cavatelli, sardyńskie culurgiones i maccheroni al ferretto z mojej Sycylii. Każdy region strzeże własnych przepisów, często zrodzonych z kuchni ubogiej i z zasady, by niczego nie marnować, jak passatelli w rosole czy makaron z sardynkami i dzikim koprem włoskim.
Najpiękniejsze jest to, że nie trzeba być szefem kuchni: wystarczą zwykłe składniki, odrobina cierpliwości i zapach, który wypełnia cały dom. Gotowanie tych dań to dla mnie jak powrót do dzieciństwa, do kuchni u boku babci.
Źródło: GialloZafferano
Teraz, gdy nadeszła jesień, dynia znów pojawia się w sklepach. Sandra Waterschoot z Leuke Recepten zebrała 16 września 2026 roku swoje 14 ulubionych przepisów z dynią i uznałam, że ta lista to dobre źródło inspiracji. Mówi, że dynia jest wszechstronna, pożywna i długo się przechowuje.
Lista zaczyna się od klasyki: zupy dyniowej i curry z dynią butternut, garam masalą, mlekiem kokosowym i soczewicą. Potem robi się bardziej urozmaicona: risotto z pieczoną dynią, z częścią zmiksowaną na puree; lasagne z dynią, szpinakiem, papryką i ricottą; makaron z pieczoną dynią, orzechami włoskimi i szałwią. Brzmi smakowicie także nadziewana dynia zapiekana w piekarniku z pieczarkami i kurczakiem, quiche z dynią, szpinakiem, orzechami pekan i kozim serem oraz pizza na cieście francuskim z dynią i kozim serem. Dla odmiany jest też shakshuka z dynią i purée z szałwią oraz kozim serem.
Przydatne są też wskazówki o odmianach. Butternut jest kremowa, orzechowa i łatwa do obrania, i to ulubiona odmiana Sandry. Hokkaido ma jadalną skórkę i jest odrobinę słodsza, zielona kabocha jest jędrna i dobrze pasuje do curry i gulaszy, a duża pomarańczowa dynia halloweenowa jest jadalna, ale ma łagodniejszy smak.
Do połączeń proponuje miękkie sery, takie jak kozi i feta, zioła i przyprawy, na przykład cynamon, kminek, gałkę muszkatołową, szałwię, imbir, liść laurowy i tymianek, orzechy i nasiona oraz coś świeżego, jak limonkę, jabłko czy jogurt. Jej osobista rada: trzymać kostki dyni w zamrażarce, gotowe do zup, gulaszy, risotto i smażenia. Miła lista, żeby zamknąć sezon.
Źródło: Leuke Recepten
Jesienią zawsze mam ochotę kupić kasztany, ale jeśli dostanę ich za dużo naraz, trudno je zjeść. Serwis Delish Kitchen opublikował artykuł, który zbiera zasady przechowywania i przygotowania kasztanów w lodówce i zamrażarce. Chcę zapisać najważniejsze punkty. Tekst został sprawdzony przez dietetyka i opatrzony datą 6 października 2026 roku.
Zasada jest prosta: jeśli kasztany zużyjemy w ciągu kilku dni, przechowujemy je w lodówce, a jeśli nie zdążymy ich szybko zjeść, zamrażamy. W obu przypadkach przed przechowywaniem trzeba odrzucić kasztany z dziurkami i dokładnie osuszyć powierzchnię. Kasztany z dziurami lub małymi plamkami na skorupce mogą zawierać owady, a te, które pływają w wodzie, też mogły się zepsuć, więc lepiej je wyrzucić.
Sposób na lodówkę ma trzy etapy. Najpierw sprawdzić, czy nie ma dziurek. Następnie zagotować w garnku dużo wody, wrzucić kasztany, wyłączyć gaz i odczekać minutę, po czym odcedzić. Na koniec położyć je na papierowym ręczniku, aż ostygną i wilgoć wyparuje, dosuszyć resztki wody, owinąć w papier gazetowy i włożyć do lodówki. Artykuł nie podaje konkretnej liczby dni przechowywania w lodówce, zaleca jedynie zjeść je jak najszybciej.
Aby zamrozić kasztany, najpierw trzeba zdjąć zewnętrzną skorupkę i cienką błonkę. Jeśli zamrażamy je surowe, obrane kasztany moczymy w wodzie przez około 5 minut, odsączamy, osuszamy, układamy płasko w woreczku do zamrażania i wyciskamy powietrze. Jeśli zamrażamy je po ugotowaniu, gotujemy na średnim ogniu przez około godzinę w wodzie, która je przykrywa, następnie studzimy, obieramy i pakujemy w ten sam sposób. Artykuł ostrzega, że ugotowane kasztany trzeba przed jedzeniem podgrzać, a jako orientacyjny okres przechowywania podaje około miesiąca. Przy dłuższym przechowywaniu opisano też sposób posypywania ich cukrem lub solą, aby zapobiec przypaleniu mrozem.
Dodatkowa wskazówka: jeśli kasztany zamrozi się w skorupkach, a potem na chwilę zanurzy w gorącej wodzie, zewnętrzna skorupka zmięknie, a wewnętrzną błonkę łatwiej będzie zdjąć. Obrane kasztany trzeba od razu zalać wodą, żeby usunąć goryczkę. Obieranie zawsze wydawało mi się najtrudniejszym etapem, więc tę sztuczkę chcę zapamiętać.
Źródło: Delish Kitchen
Przepis na gözleme z bakłażanem, zaktualizowany we wrześniu 2026 roku w serwisie Nefis Yemek Tarifleri, zwrócił moją uwagę. Podzieliła się nim użytkowniczka mutfaktutkunu0. Przepis jest na 4–6 porcji, przygotowanie zajmuje około 35 minut, a smażenie 25 minut, na sač, tureckiej wypukłej blasze.
Do nadzienia potrzeba 3 dużych bakłażanów, 1 dużej cebuli, 1 ząbka czosnku, 3 zielonych papryk i 2 papryk kapya. Cebulę, czosnek i papryki podsmaża się na pół szklanki oliwy, potem dodaje się pokrojone w kostkę bakłażany i dusi pod przykryciem, aż zmiękną. Doprawione solą, papryką w proszku, płatkami chili i czarnym pieprzem nadzienie zdejmuje się z ognia i studzi w osobnej misce. Uważam, że to ważny szczegół: gorące nadzienie porwie ciasto podczas wałkowania, więc studzenie to sekret.
Na ciasto wystarczy 4 szklanki mąki, 1 łyżeczka soli i tyle letniej wody, by powstało ciasto o średniej gęstości. Ciasto odpoczywa 15 minut, potem dzieli się na kawałki wielkości mandarynki. Każdy kawałek rozwałkowuje się cienko, na środku kładzie nadzienie, brzegi zwilża i zlepia, a nadmiar ciasta odcina. Gözleme smaży się z dwóch stron na sač i podaje z masłem.
Lista składników jest krótka, ale efekt wygląda na prawdziwy klasyk domowego stołu. To dobry pomysł na koniec sezonu na bakłażany, a mnie szczególnie spodobało się masło na końcu.
Źródło: Nefis Yemek Tarifleri
Smażenie to dobrze znana technika, ale nie zawsze wychodzi tak, jak trzeba. Przeczytałam artykuł z VnExpress, streszczenie Nhật Minha na podstawie informacji ABC.net.au, w którym przytoczono opinię Toma Milligana, dyrektora technicznego szkoły gotowania Le Cordon Bleu w Australii. Znalazłam wiele punktów wartych zapamiętania.
Na początek cztery sposoby smażenia. Smażenie na patelni wymaga niewielkiej ilości tłuszczu, a potrawę obraca się, by równomiernie się upiekła z obu stron; pasuje do steków, piersi z kurczaka i kiełbasek. Smażenie na patelni wok to ciągłe mieszanie, zwykle przez 5–10 minut, a zbyt długie gotowanie sprawia, że składniki robią się miękkie. Smażenie z niewielką ilością oleju pokrywa tylko spód potrawy i daje chrupiącą skórkę przy panierowanych produktach. Smażenie w głębokim tłuszczu w całości zanurza jedzenie w gorącym oleju i pasuje do dań w cieście oraz frytek.
Następnie pięć kluczowych wskazówek. Po pierwsze: rozgrzej patelnię, zanim dodasz olej, a składniki wkładaj dopiero wtedy, gdy olej jest gorący; inaczej jedzenie nasiąknie tłuszczem i zmięknie. Po drugie: nie wkładaj zbyt dużo naraz, bo temperatura spada, a uwolniona woda sprawia, że potrawa się dusi zamiast smażyć. Po trzecie: zioła, cebulę czy czosnek dodawaj pod koniec, gdy danie jest już prawie gotowe, żeby nie przypaliły się. Po czwarte: wykorzystaj ciepło resztkowe. Gdy jedzenie jest prawie gotowe, zdejmij patelnię z ognia i pozwól, by resztki ciepła dokończyły pracę. W daniach z patelni dobrze sprawdza się na końcu odrobina soku z cytryny, a mięso powinno odpocząć poza patelnią przynajmniej 2–3 minuty przed podaniem. Po piąte: obserwuj kolor i zapach. Dobrze usmażone jedzenie ma trzy odcienie: jasnozłoty, głębszy złoty i ciemnobrązowy tam, gdzie najbardziej przylega do patelni, a orzechowy zapach oznacza, że osiągnięto pożądany złoty kolor.
Artykuł nie podaje konkretnej temperatury oleju, więc będę kierować się kolorem i zapachem, tak jak sugeruje. Najbardziej zapamiętałam cierpliwość: porządnie rozgrzać patelnię i nie spieszyć się z dokładaniem kolejnych składników.
Źródło: VnExpress
Deb Perelman ze Smitten Kitchen zaczyna swój najnowszy przepis od narzekania na przyprawy dyniowe i halloweenowe dekoracje, które pojawiają się już na początku września, gdy jest jeszcze gorąco. Jej odpowiedzią jest trzymanie się letnich pomidorów jak najdłużej, a efektem jest risotto pomidorowe, które mnie zainteresowało, choć tylko je przeczytałem.
Pomysł wziął się z jej pomidorów nadziewanych ryżem. Chciała, by nadzienie ryżowe stało się samodzielnym daniem, więc starła około 900 g dojrzałych pomidorów wołowych na miąższ i na nim zbudowała risotto z cebulą, czosnkiem i białym winem. Gotuje się je w wodzie zamiast w bulionie, nie trzeba ciągle mieszać i nie dodaje się dużo masła ani sera.
Metoda jest prosta. Ona smaży pokrojoną w plasterki czerwoną cebulę na oliwie, aż stanie się głęboko złota i chrupiąca, połowę odkłada na papierowy ręcznik, a czosnek podsmaża w garnku z resztą cebuli. Następnie prażą szklankę ryżu arborio, carnaroli lub sushi, deglasuje około jedną trzecią szklanki wina i dodaje miąższ pomidorowy oraz około dwóch szklanek wody. Przykryty garnek trafia do piekarnika nagrzanego do 175°C (350°F) na 25–30 minut. Na koniec miesza przez kilka minut, aż risotto stanie się kremowe, dodaje masło lub oliwę i podaje z parmezanem, porwaną bazylią i odłożoną cebulą, którą nazywa chrupiącą alternatywą dla boczku lub prosciutto.
Porcja dla czterech osób, przygotowanie zajmuje około 50 minut. Według jej notatek zamiast tarki można użyć przecieraczki do warzyw, a bez masła i sera przepis staje się wegański. Najbardziej podoba mi się to, że piekarnik przejmuje mieszanie, co oszczędza czas w napiętym wieczorze.
Źródło: Smitten Kitchen
Wraz z jesienią dynia wraca na moją listę zakupów, a dzisiaj zwrócił moją uwagę przepis z Directo al Paladar, w którym zamieniono klasyczny składnik. Autorka, Liliana Fuchs, opowiada, że jej ulubiony krem z dyni nie zawiera już ziemniaków. Zamiast nich używa warzywa, które w Hiszpanii wciąż jest mało znane: kalarepy.
Kalarepa, zwana też kohlrabi, to roślina krzyżowa, z tej samej rodziny co kalafior, kapusta i brokuł. Najlepsza jest jesienią, tak jak dynia, więc to połączenie ma sens sezonowy. Według artykułu ma mniej węglowodanów niż ziemniak, jest lżejsza i zawiera więcej witaminy C, składników mineralnych i błonnika.
W tekście wymieniono dynię, kalarepę, cebulę lub por i, jeśli ktoś lubi, imbir. Można dodać też inne przyprawy, kolendrę, gałkę muszkatołową lub czosnek, zgodnie z gustem. Tekst nie podaje ilości ani szczegółowych kroków, więc każdy może dostosować przepis po swojemu. Jasne jest natomiast, że zupa jest sycąca, kojąca i lekka, a nadaje się zarówno na przystawkę, jak i na kolację.
Do podania autorka w swojej wersji nie używa nabiału, ale proponuje kilka opcji: śmietankę kremówkę, jogurt naturalny, świeży ser lub kozi ser. Radzi też dodać coś chrupiącego, na przykład grzanki lub krakersy z nasionami, dla kontrastu tekstur.
Podoba mi się pomysł wykorzystania sezonowych produktów, które na targu często przechodzą niezauważone. Następnym razem, gdy zobaczę kalarepę u warzywniaka, chyba zabiorę jedną do domu i wypróbuję to połączenie.
Źródło: Directo al Paladar
Wielu narzeka, że kurczak smakuje mdło, bez względu na to, ile przypraw dodamy. Przeczytałam artykuł Mohameda Salaha w Al Jazeera Net, który wyjaśnia przyczyny i proponuje sześć praktycznych kroków. Oto moje streszczenie.
Autor zaczyna od tego, że pierś z kurczaka bez kości i skóry to na świecie najchętniej kupowany element, mimo wysokiej ceny, dzięki kampanii marketingowej z lat 80., która przedstawiała ją jako zdrowy wybór bez tłuszczu. Głębszą przyczyną jest intensywny chów. Nowoczesne rasy hoduje się na ciasnej przestrzeni i karmi paszą zaprojektowaną na maksymalny przyrost w ciągu kilku tygodni. Dlatego spada ilość tłuszczu śródmięśniowego, który niesie dużą część smaku, a rośnie zawartość wody. Mięso staje się wodniste i podczas gotowania wypuszcza sporo płynu.
Autor poleca udka, skrzydełka i pałki, które są tańsze, bardziej smakowite i zachowują soczystość przy każdym sposobie przygotowania. Sześć kroków wygląda tak. Po pierwsze: wybierać kurczaka z tradycyjnego chowu, najlepiej z wypasu, i gotować elementy z kością i skórą. Po drugie: z wyprzedzeniem i hojnie doprawić solą, czarnym pieprzem, czosnkiem, wędzoną papryką, imbirem, jogurtem, oliwą, sokiem z cytryny i tymiankiem. Po trzecie: marynować w lodówce od 30 minut do 3 godzin w kwaśnej marynacie. Po czwarte: solić przed gotowaniem, bo sól pomaga zatrzymać wilgoć, a posypywanie przyprawami po ugotowaniu nie daje tego efektu. Po piąte: dodać tłuszczu, np. oliwy, pełnotłustego jogurtu naturalnego, tahini lub kawałka masła. Po szóste: dobrać sposób przygotowania. Gotowanie lub gotowanie na parze zmniejsza smak, więc lepiej obsmażyć i piec do temperatury wewnętrznej około 75 stopni, a potem chwilę odpocząć.
Jeśli danie wyszło mdłe, artykuł sugeruje uratować je bogatym sosem lub bulionem, rozdrobnić w curry lub tażinie, wymieszać z pesto albo dodać do kremowego makaronu lub tacos. Spodobała mi się ta rada, bo jest prosta i nie wymaga specjalnego sprzętu.
Źródło: Al Jazeera Net
Batagor, przekąska z Bandungu, której nazwa oznacza „smażone kulki z ryby i tofu”, właśnie dostała dobrą wiadomość. Według detikFood serwis TasteAtlas 2026 umieścił ją na drugim miejscu na liście 100 najlepszych smażonych dań świata 2026 roku, z oceną 4,4 w skali do 5. Jako miłośniczka smażonego jedzenia postanowiłam po przeczytaniu tej wiadomości zapisać przepis.
Przepis pochodzi od autorki Yenny Mustiki Sari. Jest na 2 porcje i jest łatwy. Do ciasta potrzeba 200 g mąki tapiokowej, 150 g mąki pszennej, 1 kostki białego tofu pokrojonej w kostkę, 1 żółtka, odrobiny proszku do bulionu i 2 łodyg dymki pokrojonych w cienkie plasterki. Do rozgniecenia przyprawy potrzebne są 4 szalotki, 2 ząbki czosnku, pół łyżeczki zmielonego białego pieprzu oraz sól i cukier do smaku.
Do sosu orzechowego najpierw podsmaż 3 czerwone papryczki chili, 2 ząbki czosnku i garść orzeszków ziemnych. Następnie zmiel je z 1 łyżką cukru palmowego, solą, cukrem i odrobiną wody.
Przygotowanie: namocz tofu w osolonej wodzie przez 5 minut. Dokładnie rozetrzyj przyprawę i wymieszaj ją z mąką pszenną, mąką tapiokową, dymką i żółtkiem. Dolewaj stopniowo wodę, mieszając, aż ciasto zgęstnieje i lekko się lepi. Rozgrzej olej na średnim ogniu, obtocz kostki tofu w cieście, smaż do złotego koloru i dopieczenia w środku, po czym odsącz. Podawaj z sosem orzechowym, słodkim sosem sojowym i sambalem.
W artykule jest też praktyczna wskazówka: ciasto można zrobić bez ryby, co upraszcza przepis. Uważam, że to dobre rozwiązanie do domowej kuchni, i zamierzam wypróbować je w weekend, zwłaszcza dla tych, którzy mieszkają daleko od Bandungu i tęsknią za tą przekąską.
Źródło: detikFood
China News Service niedawno przedrukowała komunikat o przechowywaniu żywności z krajowej radiowej służby ratunkowej, w którym czytamy, że jajek nie należy myć przed włożeniem do lodówki. Powodem była sprawa z Shenyangu w prowincji Liaoning, gdzie rodzina z trzema osobami zachorowała po zjedzeniu jajecznicy. Śledztwo wykazało, że przyczyną były zepsute jaja, a psuły się one dlatego, że wcześniej je umyto. W artykule wyjaśnia to Sun Jing, badaczka z Akademii Nauk Rolniczych prowincji Hubei.
Zasada nie jest skomplikowana. Na skorupce znajduje się rozpuszczalna w wodzie galaretowata warstwa ochronna, która nie dopuszcza do wnętrza bakterii i pleśni oraz ogranicza parowanie wody. Mycie lub moczenie niszczy tę warstwę, a wtedy drobnoustroje, na przykład salmonella, mogą przeniknąć do środka jajka. Nawet w lodówce umyte jajka psują się znacznie szybciej. Jeśli przypadkiem je umyłeś, ugotuj je jak najszybciej albo przechowuj w lodówce i zjedz w ciągu trzech dni.
Co zrobić, gdy skorupka jest brudna? Specjaliści radzą delikatnie zetrzeć luźne zabrudzenia suchą ściereczką lub suchym ręcznikiem papierowym. Jeśli jest dużo kału lub krwi, jajko prawdopodobnie nie jest świeże, więc lepiej go nie kupować. Przy zakupie wybieraj znane marki z porządnych dużych sklepów, a im świeższa data produkcji, tym lepiej. Przy jajach luzem, bez daty, można sprawdzić świeżość na dwa proste sposoby. Dotknij skorupki: jeśli jest zbyt gładka, ochronna warstwa prawie zniknęła i świeżość spadła. Potrząśnij jajkiem przy uchu: świeże jajko prawie nie wydaje dźwięku, a starsze, w którym białko zrzedło, a żółtko się przesunęło, wydaje charakterystyczne bulgotanie.
Warto też pamiętać o kilku zasadach przechowywania. Nie zamrażaj jajek, bo żółtko się zetnie, a skorupka może pęknąć. Nie trzymaj ich razem z innymi produktami: na skorupce jest dużo patogenów i zanieczyszczeń, dlatego przed włożeniem do lodówki odłóż je osobno, aby uniknąć skażenia krzyżowego. Układaj je szerszym końcem do góry, żeby komora powietrzna znalazła się na górze; zmniejszy to ryzyko, że żółtko przylgnie do skorupki i się zepsuje. W strefie świeżości lodówki, w temperaturze od 0 do 4 stopni Celsjusza, zwykłe świeże jajka zazwyczaj wytrzymują od miesiąca do dwóch.
Najbardziej przydatne w tym artykule wydaje mi się to, że wyjaśnia przyczyny nawyków, które traktujemy jak oczywiste. Gdy jajka wyglądają na brudne, chce się je umyć, a właśnie ten krok najczęściej powoduje problemy. Następnym razem, zanim włożysz jajka do lodówki, przypomnij sobie jedno zdanie: nigdy nie myj skorupki przed przechowywaniem.
Źródło: China News Service
Gdy tylko wieczory robią się chłodniejsze, wyciągam z szafki żeliwny garnek. W tym tygodniu przygotowałem świetną wersję bœuf bourguignon opublikowaną na początku października: łopatka i zrazowa, pinot noir z Burgundii, wędzony boczek w kostkę i pieczarki zrumienione na maśle.
Sekret nie tkwi w trudności, tylko w powolności. Marynata od 12 do 24 godzin z marchewką, cebulą nabitą goździkami, czosnkiem i bukietem ziół. Następnego dnia dobrze odsączamy mięso (inaczej zacznie się gotować zamiast rumienić), podsmażamy boczek, obsmażamy kostki mięsa na dużym ogniu, oprószamy mąką, wlewamy przecedzoną marynatę i dusimy przez trzy godziny w 150 °C.
Co mnie przekonało: duet łopatka (rozpływająca się) / zrazowa (trzymająca kształt) oraz zasada, by nigdy nie gotować z winem, którego nie chciałoby się pić. Pieczarki smaży się osobno, porządnie zrumienione, i trafiają do garnka dopiero pod koniec gotowania. Piętnaście minut odpoczynku poza ogniem i sos sam gęstnieje.
Podaję to z puree na półsłonym maśle albo ze świeżym tagliatelle. I tak, następnego dnia jest jeszcze lepsze. Jeśli szukacie jesiennego dania, które naprawdę pachnie Burgundią, to jest warte cierpliwości.
Źródło: Délice et Gastronomie
