Kålpudding har ett oförtjänt tråkigt rykte. Många minns den som grå och vattnig från skolmatsalen, men gjord från grunden är den söt, gyllenbrun och mustig. Och den är billig: ett kilo vitkål kostar nästan ingenting och räcker långt.
Hela hemligheten sitter i kålen, innan den ens möter färsen. Rå vitkål innehåller mycket vatten och har en skarp, nästan besk ton. Lägger man den direkt i färsen blir puddingen blöt. Fräs i stället ett kilo fint strimlad kål i smör i 20–25 minuter, tills vätskan kokat bort och kanterna fått gyllene fläckar. Ta en stor gryta, inte en stekpanna: ett kilo strimlad kål är nästan fyra liter innan den sjunker ihop, och i en vanlig panna ångar den bara.
Den mörka sirapen är till för att bryna kålen, inte för att göra rätten söt. Tillsätt den först när kålen redan mjuknat, annars bränner den fast. Sötman dämpar också beskan.
Grunden i receptet: 500 g blandfärs, en gul lök, ett ägg, 1 dl ströbröd som fått svälla i 1 dl mjölk, salt, torkad mejram och peppar. Vill man ha mer tuggmotstånd kan ströbröd och mjölk bytas mot två deciliter kokt ris; båda varianterna finns i klassiska recept.
Låt kålen svalna till rumstemperatur innan den blandas med den råa färsen, pensla ytan med lite sirap och grädda på 175 grader i 45–60 minuter. Eftersom det är malet kött ska mitten hålla 70 grader, så en stektermometer är det enda säkra sättet. Låt den vila tio minuter så att bitarna håller ihop.
Tillbehören är halva rätten: kokt potatis, en enkel sås på grädde, lite vetemjöl och en skvätt soja, och framför allt rårörda lingon, vars syra bryter av mot sirapens sötma. Det bästa av allt är att kålpudding blir lika god uppvärmd, så laga gärna dubbelt och frys in portionsbitar.
Källa: Metro Mode
Als gepassioneerde thuiskok en dochter van het Zuiden heb ik altijd gevonden dat de mooiste gerechten de gerechten zijn die nooit uit de mode raken. In 2025 werd de Italiaanse keuken erkend als Immaterieel Cultureel Erfgoed van UNESCO, en dat ontroerde me: het is een erkenning van de kennis, de handelingen en de gezelligheid aan tafel die van generatie op generatie worden doorgegeven.
Op mijn blog heb ik de grote klassiekers verzameld die je minstens één keer moet proberen, van Noord tot Zuid. We beginnen met de sauzen en sugo's die naar thuis smaken: de ragù alla bolognese die op zondag zachtjes pruttelt, de amatriciana, de romige carbonara zonder room, de pesto alla genovese en de puttanesca, gemaakt met eenvoudige ingrediënten vol karakter.
Dan zijn er de verse pasta's en gnocchi, die voor mij pure liefde zijn: lasagne van eierdeeg, aardappelgnocchi, cavatelli, Sardijnse culurgiones en de maccheroni al ferretto uit mijn Sicilië. Elke regio koestert haar eigen recepten, vaak ontstaan uit de armeluiskeuken en uit het idee om niets te verspillen, zoals passatelli in bouillon of pasta met sardines en wilde venkel.
Het mooie is dat je geen chef-kok hoeft te zijn: gewone ingrediënten, een beetje geduld en de geur die het hele huis vult zijn genoeg. Voor mij is het koken van deze gerechten alsof ik weer een klein meisje ben, in de keuken bij mijn oma.
Bron: GialloZafferano
Nu het herfst wordt, staat pompoen weer overal in de winkel. Sandra Waterschoot van Leuke Recepten verzamelde op 16 september 2026 haar 14 favoriete pompoenrecepten, en ik vond de lijst een fijne bron van ideeën. Ze noemt pompoen veelzijdig, voedzaam en lang houdbaar.
Het overzicht begint klassiek met pompoensoep en pompoencurry met flespompoen, garam masala, kokosmelk en linzen. Daarna wordt het gevarieerder: pompoenrisotto met geroosterde pompoen waarvan een deel wordt gepureerd, pompoenlasagne met spinazie, paprika en ricotta, en pasta met geroosterde pompoen, walnoten en salie. Ook heel lekker klinken de gevulde pompoen uit de oven met paddenstoelen en kip, een quiche met pompoen, spinazie, pecannoten en geitenkaas, en plaatpizza met pompoen en geitenkaas op bladerdeeg. Voor wie iets onverwachts zoekt: shakshuka met pompoen en pompoenstamppot met salie en geitenkaas.
Handig zijn ook de tips over soorten. De flespompoen is romig en nootachtig en makkelijk te schillen, en dat is Sandra's favoriet. De hokkaido heeft een eetbare schil en smaakt iets zoeter, de groene kabocha is stevig en past goed in curry's en stoofpotjes, en de grote oranje Halloween-pompoen is eetbaar maar milder van smaak.
Als combinaties noemt ze zachte kazen zoals geitenkaas en feta, kruiden en specerijen als kaneel, komijn, nootmuskaat, salie, gember, laurier en tijm, plus noten en zaden, en iets fris zoals limoen, appel of yoghurt. Haar eigen tip: bewaar pompoenblokjes in de vriezer, die zijn geschikt voor soep, stoofpot, risotto en roerbak. Een mooie lijst om dit seizoen af te werken.
Bron: Leuke Recepten
Als het herfst wordt, wil ik altijd kastanjes kopen, maar als ik er in één keer te veel krijg, is het lastig ze allemaal op te krijgen. Delish Kitchen heeft een artikel gepubliceerd over het bewaren en voorbereiden van kastanjes in de koelkast en de diepvries. Ik wil de belangrijkste punten noteren. De tekst is door een diëtist nagelezen en gedateerd op 6 oktober 2026.
Het basisprincipe is eenvoudig: als je ze binnen een paar dagen gebruikt, in de koelkast; als je ze niet snel op krijgt, in de vriezer. In beide gevallen moet je vóór het bewaren kastanjes met gaatjes eruit halen en het oppervlak goed droogwrijven. Kastanjes met gaatjes of kleine vlekjes in de schil kunnen insecten bevatten, en kastanjes die in water drijven, kunnen ook bedorven zijn; die kun je beter weggooien.
De methode voor de koelkast bestaat uit drie stappen. Eerst controleren op gaatjes. Dan veel water in een pan koken, de kastanjes erin doen, het vuur uitzetten en een minuut laten staan voordat je ze afgiet. Ten slotte op keukenpapier leggen tot ze afkoelen en het vocht verdampt is, het overgebleven water wegwrijven, in krantenpapier wikkelen en in de koelkast leggen. Het artikel noemt geen specifiek aantal dagen voor bewaren in de koelkast; het adviseert alleen om ze zo snel mogelijk op te eten.
Voor het invriezen moet je eerst de buitenste schil en het binnenvlies verwijderen. Wil je ze rauw invriezen, leg de geschilde kastanjes dan ongeveer 5 minuten in water, laat ze uitlekken, droog ze, leg ze plat in een vriezerzakje en druk de lucht eruit. Wil je ze invriezen na het koken, kook ze dan ongeveer een uur op middelhoog vuur in voldoende water om ze te bedekken, laat ze afkoelen, schil ze en verpak ze op dezelfde manier. Het artikel waarschuwt dat gekookte kastanjes voor het eten opgewarmd moeten worden, en noemt ongeveer een maand als richtlijn voor de houdbaarheid. Voor langere bewaring wordt ook beschreven hoe je ze met suiker of zout bestrooit om vriesbrand te voorkomen.
Als extra tip: als je kastanjes met schil invriest en ze daarna kort in heet water legt, wordt de buitenste schil zachter en laat het binnenvlies zich makkelijker verwijderen. Geschilde kastanjes moet je meteen in water leggen om de bittere smaak eruit te halen. Schillen vind ik altijd het grootste struikelblok, dus deze truc wil ik onthouden.
Bron: Delish Kitchen
Een gözleme-recept met aubergine, in september 2026 bijgewerkt op Nefis Yemek Tarifleri, trok mijn aandacht. Het werd gedeeld door een gebruiker die mutfaktutkunu0 heet. Het is bedoeld voor 4 tot 6 personen, kost ongeveer 35 minuten voorbereiding en 25 minuten bakken, en wordt op een sač gemaakt, de gewelfde Turkse bakplaat.
Voor de vulling heb je 3 grote aubergines, 1 grote ui, 1 teen knoflook, 3 groene paprika’s en 2 kapya-paprika’s nodig. Ui, knoflook en paprika worden in een halve kop olijfolie gebakken, daarna gaan de in blokjes gesneden aubergines erbij en garen ze afgedekt tot ze zacht zijn. Gekruid met zout, paprikapoeder, chilivlokken en zwarte peper, wordt de vulling van het vuur gehaald en in een andere kom laten afkoelen. Ik vind dit detail belangrijk: een hete vulling scheurt het deeg als je het uitrolt, dus afkoelen is de truc.
Voor het deeg heb je 4 kopjes bloem, 1 theelepel zout en genoeg lauwwarm water nodig voor een deeg van middelmatige stevigheid. Het deeg rust 15 minuten en wordt daarna verdeeld in stukken zo groot als een mandarijn. Elk stuk wordt dun uitgerold, de vulling komt in het midden, de randen worden vochtig gemaakt en dichtgedrukt, en overtollig deeg wordt afgesneden. De gözleme worden aan beide kanten op de sač gebakken en met boter bestreken geserveerd.
De ingrediëntenlijst is kort, maar het resultaat ziet eruit als een echte klassieker van de familietafel. Het is een goed idee om het aan het einde van het aubergineseizoen te proberen, en vooral de boter aan het eind vond ik lekker.
Bron: Nefis Yemek Tarifleri
Frituren is een bekende techniek, maar het lukt niet altijd. Ik las een artikel van VnExpress, een samenvatting door Nhật Minh van een bericht van ABC.net.au, met het advies van Tom Milligan, technisch directeur van de kookschool Le Cordon Bleu in Australië. Ik vond er veel punten die het noteren waard zijn.
Allereerst de vier bereidingswijzen. Bakken in een pan gebruikt weinig olie en het eten wordt omgedraaid, zodat het aan beide kanten gelijkmatig gaar wordt; dit past bij biefstuk, kipfilet en worstjes. Roerbakken betekent voortdurend roeren, meestal 5 tot 10 minuten, en te lang bakken maakt de ingrediënten slap. Shallow frying gebruikt zoveel olie dat alleen de onderkant van het eten erin staat, wat voor een krokante korst bij paneermeel zorgt. Diep frituren dompelt het eten volledig onder in hete olie en past bij beslag en friet.
Dan vijf kerntips. Een: verhit de pan voordat je de olie toevoegt, en doe het eten er pas in als de olie heet is, anders trekt het veel olie op en wordt het slap. Twee: doe niet te veel tegelijk, want de temperatuur daalt en het vrijgekomen vocht laat het eten stoven in plaats van frituren. Drie: voeg kruiden zoals tijm, ui of knoflook pas aan het eind toe, wanneer het gerecht bijna klaar is, zodat ze niet verbranden. Vier: gebruik de restwarmte. Haal de pan van het vuur als het eten bijna gaar is en laat de resterende hitte de rest doen. Bij pannengerechten past aan het eind een scheutje citroensap goed, en vlees moet minstens twee tot drie minuten buiten de pan rusten voordat je het serveert. Vijf: let op kleur en geur. Goed gebakken eten heeft drie tinten: lichtgoud, dieper goud, en donkerbruin waar het het meest in contact is met de pan, en een nootachtige geur betekent dat de gewenste goudkleur bereikt is.
Het artikel noemt geen exacte olietemperatuur, dus ik houd me aan kleur en geur, zoals het voorstelt. Wat me het meest is bijgebleven, is geduld: de pan goed opwarmen en niet haasten met nog meer eten.
Bron: VnExpress
Deb Perelman van Smitten Kitchen opent haar nieuwste recept met gemopper over pompoenkruiden en Halloween-decoraties die al begin september opduiken, terwijl het nog warm is. Haar antwoord is zo lang mogelijk vasthouden aan zomertomaten, en het resultaat is een tomatenrisotto die me aansprak, ook al las ik alleen het recept.
Het idee kwam van haar met rijst gevulde tomaten. Ze wilde de rijstvulling als op zichzelf staand gerecht, dus raspte ze ongeveer 900 gram rijpe vleestomaten tot puree en bouwde de risotto daarop op, met ui, knoflook en witte wijn. Hij gaart in water in plaats van bouillon, hoeft niet voortdurend geroerd te worden en bevat niet heel veel boter en kaas.
De methode is eenvoudig. Ze bakt een in plakjes gesneden rode ui in olijfolie tot die diepgoudbruin en knapperig is, legt de helft op keukenpapier en fruit de knoflook in de pan met de rest van de ui. Dan roostert ze een kopje arborio-, carnaroli- of sushirijst, deglaceert met ongeveer een derde kopje wijn, en voegt de tomatenpuree en ongeveer twee kopjes water toe. De afgedekte pan gaat 25 tot 30 minuten op 175 °C (350 °F) in de oven. Aan het eind roert ze een paar minuten tot het romig is, voegt boter of olijfolie toe en garneert met parmezaan, gescheurde basilicum en de bewaarde uien, die ze een knapperig alternatief voor spek of prosciutto noemt.
Het is voor vier personen en duurt ongeveer 50 minuten. Volgens haar notities kan een passeermolen de rasp vervangen, en wordt het recept vegan als je boter en kaas weglaat. Wat me het meeste aanspreekt, is dat de oven het roeren overneemt, zodat je tijd overhoudt op een drukke avond.
Bron: Smitten Kitchen
Met de herfst staat pompoen weer op mijn boodschappenlijst, en vandaag viel mij een recept van Directo al Paladar op dat een klassiek ingrediënt vervangt. De auteur, Liliana Fuchs, vertelt dat haar favoriete pompoensoep geen aardappel meer bevat. In plaats daarvan gebruikt ze een groente die in Spanje nog nauwelijks bekend is: koolrabi.
Koolrabi, ook wel knolkool genoemd, is een kruisbloemige, uit dezelfde familie als bloemkool, kool en broccoli. Hij is in de herfst op zijn best, net als pompoen, dus de combinatie past goed bij het seizoen. Volgens het artikel bevat koolrabi minder koolhydraten dan aardappel, is lichter en bevat hij meer vitamine C, mineralen en vezels.
De genoemde ingrediënten zijn pompoen, koolrabi, ui of prei en, naar wens, gember. Je kunt naar smaak andere kruiden, koriander, nootmuskaat of knoflook toevoegen. De tekst geeft geen hoeveelheden of gedetailleerde stappen, dus iedereen kan het naar eigen inzicht aanpassen. Wat wel duidelijk wordt, is dat de soep vullend, troostend en licht is, en zowel als voorgerecht als avondmaaltijd werkt.
Bij het serveren gebruikt de auteur in haar versie geen zuivel, maar ze noemt een paar opties: slagroom, gewone yoghurt, verse kaas of geitenkaas. Ook raadt ze aan er iets knapperigs bij te serveren, zoals croutons of zadencrackers, voor het contrast in textuur.
Ik vind het idee leuk om seizoensproducten te gebruiken die op de markt vaak onopgemerkt blijven. De volgende keer dat ik een koolrabi bij de groenteboer zie, neem ik er denk ik een mee naar huis om deze combinatie uit te proberen.
Bron: Directo al Paladar
Veel mensen klagen dat kip flauw smaakt, hoeveel kruiden ze er ook aan toevoegen. Ik las een artikel van Mohamed Salah op Al Jazeera Net dat de oorzaken uitlegt en zes praktische stappen voorstelt. Hier is mijn samenvatting.
Het artikel begint met de constatering dat kipfilet zonder bot en vel, ondanks de hoge prijs, wereldwijd het meest gevraagde stuk is. Dat komt door een marketingcampagne uit de jaren tachtig die het als gezonde, vetvrije keuze presenteerde. De diepere oorzaak is intensieve veeteelt. Moderne rassen worden op beperkte ruimte gehouden en krijgen voer dat op maximale groei binnen enkele weken is gericht. Daardoor neemt het intramusculaire vet af, dat veel van de smaak draagt, terwijl het watergehalte stijgt. Het vlees wordt waterig en geeft bij het bereiden veel vocht af.
Het artikel adviseert dijen, vleugels en drumsticks. Die zijn goedkoper, smaakvoller en blijven bij elke bereidingswijze sappig. De zes stappen zijn: een, kies kip uit traditionele houderij, bij voorkeur uit de wei, en bereid de stukken met bot en vel. Twee, kruid ruim en van tevoren met zout, zwarte peper, knoflook, gerookte paprikapoeder, gember, yoghurt, olijfolie, citroensap en tijm. Drie, marineer een half tot drie uur in de koelkast in een zure marinade. Vier, zout voor het bereiden, want zout helpt het vocht vast te houden, en kruiden erna erover strooien heeft niet hetzelfde effect. Vijf, voeg vet toe, zoals olijfolie, volle natuuryoghurt, volle tahini of een klontje boter. Zes, kies de bereidingswijze zorgvuldig. Koken of stomen maakt het smaakloos, dus bruin het liever en bak het tot een kerntemperatuur van ongeveer 75 graden, en laat het daarna even rusten.
Als een gerecht flauw is uitgevallen, kun je het volgens het artikel redden met een rijke saus of bouillon, het uit elkaar trekken in een curry of tajine, het mengen met pesto of het toevoegen aan romige pasta of taco's. Ik vond het advies prettig omdat het eenvoudig is en geen speciale apparatuur vraagt.
Bron: Al Jazeera Net
Batagor, een snack uit Bandung waarvan de naam 'gefrituurde vis- en tofuballetjes' betekent, heeft net goed nieuws gekregen. Volgens detikFood heeft TasteAtlas 2026 hem op nummer 2 gezet in de Top 100 van de beste gefrituurde gerechten ter wereld 2026, met een score van 4,4 uit 5. Als liefhebber van frituur wilde ik het recept na dit nieuws graag opschrijven.
Het recept komt van schrijfster Yenny Mustika Sari. Het is voor 2 personen en is eenvoudig te maken. Voor het beslag heb je 200 gram tapiocameel, 150 gram tarwebloem, 1 blokje witte tofu in blokjes, 1 eidooier, wat bouillonpoeder en 2 lente-uitjes, fijn gesneden, nodig. Voor de kruidenpasta heb je 4 sjalotjes, 2 teentjes knoflook, een halve theelepel gemalen witte peper, en zout en suiker naar smaak.
Voor de pindasaus bak je eerst 3 rode pepers, 2 teentjes knoflook en een handje pinda's. Maal die daarna samen met 1 eetlepel palmsuiker, zout, suiker en een beetje water.
Bereiding: laat de tofu 5 minuten in water met zout staan. Maal de kruidenpasta fijn en meng die met de tarwebloem, het tapiocameel, de lente-ui en de eidooier. Voeg beetje bij beetje water toe en roer tot het beslag dik en iets plakkerig is. Verhit de olie op middelhoog vuur, haal de tofu door het beslag, bak ze goudbruin en gaar van binnen, en laat uitlekken. Serveer met pindasaus, zoete sojasaus en sambal.
Het artikel geeft ook een praktische tip: het beslag kan zonder vis, dat maakt het eenvoudiger. Ik vind dat erg geschikt voor de thuiskeuken en ik ga het dit weekend proberen, vooral voor wie ver van Bandung woont en dit hapje mist.
Bron: detikFood
China News Service heeft onlangs een bewaartip van de nationale noodomroep overgenomen: was eieren niet voordat je ze opbergt. Aanleiding was een geval in Shenyang in de provincie Liaoning, waar een gezin van drie personen ziek werd na het eten van roerei. Het onderzoek wees uit dat de oorzaak bedorven eieren waren, en dat het bederf het gevolg was van het wassen vóór de opslag. In het artikel legt Sun Jing, onderzoeker bij de Academie voor Landbouwwetenschappen van Hubei, het verband uit.
Het principe is niet ingewikkeld. Op de eierschaal zit een wateroplosbaar, gelachtig beschermlaagje dat bacteriën en schimmels tegenhoudt en het vochtverlies beperkt. Door te wassen of te weken wordt die laag beschadigd, en micro-organismen zoals salmonella kunnen dan het ei binnendringen. Ook in de koelkast bederven gewassen eieren veel sneller. Als je ze per ongeluk hebt gewassen, bereid ze dan zo snel mogelijk, of bewaar ze koel en eet ze binnen drie dagen op.
Wat als de schaal vies is? Deskundigen adviseren om losse vuiltjes voorzichtig weg te vegen met een droge doek of droge keukenpapier. Als er veel mest of bloed op zit, is het ei waarschijnlijk niet vers, en dan koop je het beter niet. Kies bij het kopen liever bekende merken uit betrouwbare supermarkten, en hoe recenter de productiedatum, hoe beter. Voor losse eieren zonder datum zijn er twee eenvoudige controles. Voel aan de schaal: als die te glad aanvoelt, is het beschermlaagje grotendeels verdwenen en is de versheid afgenomen. Schud het ei naast je oor: een vers ei maakt nauwelijks geluid, terwijl een ouder ei, waarvan het eiwit dunner is geworden en de dooier losser zit, een klotsend geluid maakt.
Er zijn ook enkele punten voor de opslag. Vries eieren niet in, want de dooier stolt en de schaal kan barsten. Bewaar ze niet samen met andere levensmiddelen: op de schaal zitten veel ziekteverwekkers en vuil, dus zet ze eerst apart voordat je ze in de koelkast legt om kruisbesmetting te voorkomen. Leg ze met het brede uiteinde naar boven, zodat de luchtkamer bovenaan zit; dan is de kans kleiner dat de dooier naar de schaal zakt en bederft. In het verse-vak van de koelkast, tussen 0 en 4 graden Celsius, blijven gewone verse eieren meestal één tot twee maanden goed.
Wat ik in dit artikel het nuttigst vind, is dat het uitlegt waarom we bepaalde gewoonten hebben. Als eieren vies lijken, wil je ze wassen, maar juist dat is de stap die het vaakst problemen geeft. Denk de volgende keer dat je eieren in de koelkast legt aan deze ene zin: was de schaal nooit voordat je ze bewaart.
Bron: China News Service
Zodra de avonden koeler worden, haal ik de gietijzeren braadpan weer tevoorschijn. Deze week volgde ik een mooie versie van bœuf bourguignon die begin oktober werd gepubliceerd: sukadelappen en muis, pinot noir uit Bourgondië, gerookte spekjes en in boter goudbruin gebakken champignons.
Het geheim is niet de moeilijkheid, maar de traagheid. Marineer 12 tot 24 uur met wortels, een ui bestoken met kruidnagels, knoflook en een bouquet garni. De volgende dag laat je het vlees goed uitlekken (anders kookt het in plaats van dat het bruint), bak je de spekjes, schroei je de blokjes aan op hoog vuur, bestuif je ze met bloem, giet je de gezeefde marinade erbij en laat je alles drie uur sudderen op 150 °C.
Wat mij overtuigde: het duo sukadelap (mals) / muis (stevig), en het idee om nooit te koken met een wijn die je zelf niet zou drinken. De champignons bak je apart, mooi bruin, en ze gaan pas aan het einde van de bereiding de braadpan in. Vijftien minuten rusten van het vuur, en de saus dikt vanzelf in.
Ik serveer het met puree van gezouten boter of verse tagliatelle. En ja, de volgende dag is het nog lekkerder. Als je op zoek bent naar een herfstgerecht dat echt naar Bourgondië smaakt, dan is dit het geduld waard.
Bron: Délice et Gastronomie
