Ik knutsel al een paar jaar graag aan mijn oude racefiets en vond onlangs een fijne pagina van twee liefhebbers die precies verwoorden waarom ik het doe: het is leuk, je leert je fiets beter kennen en je bespaart er geld mee.
Op hun site verzamelen ze handige tips en video's, van klassieke zadels van Brooks en Lepper tot het vervangen van stuurlint en retrobandjes. Wat ik het meest waardeer, is dat ze ook eerlijk verwijzen naar goede vakmensen voor wie liever geen vieze handen maakt.
Zelf merkte ik dat de gemiddelde fietsenmaker vaak niet goed thuis is in die oude spullen. Veel onderdelen van een racefiets uit de jaren zeventig of tachtig vergen speciaal gereedschap, en sommige onderdelen zijn lastig te vinden. Juist daarom is zelf doen zo'n fijn gevoel — je raakt eraan gehecht.
Mijn tip voor wie wil beginnen: start klein, bijvoorbeeld met stuurlint of banden, en kijk goed naar remmen en naven. Het geeft veel voldoening als zo'n oude fiets na tientallen jaren weer netjes rijdt.
Bron: Klassieke Nederlandse Racefietsen
Een leuke aanrader voor het komende najaar: Musette & Bicyclette keert terug op zaterdag 17 oktober 2026 in Pouget, in de vallei van de Hérault. Het concept spreekt direct aan liefhebbers van oude fietsen: je haalt je mooiste klassieke fiets uit de schuur, trekt retro kleding aan en gaat op pad voor een tocht in een sfeer geïnspireerd door de vorige eeuw.
Dit jaar is er een nieuwe ontwikkeling: alles vindt plaats op één dag. Er zijn twee routes om uit te kiezen:
- "As du Guidon": 44 km, voor liefhebbers van lange tochten. Je fietst door de wijnlandschappen van de vallei van de Hérault, met onderweg stops voor lekkernijen, entertainment en ontdekkingen van het lokale erfgoed.
- "Pédale Douce": 16 km, toegankelijk voor iedereen: families, nieuwsgierigen, of mensen die geen oude fiets hebben maar wel willen ervaren wat dit evenement te bieden heeft.
Rondom de tochten zijn er lokale producenten, proeverijen en, om de dag af te sluiten, een swingdans in een gezellige sfeer. Dit is precies wat ik zo leuk vind aan deze retro tochten: de oude fiets is geen museumstuk, maar een excuus om samen, rustig, te fietsen en de tijd te nemen.
De inschrijvingen voor de tochten kunnen via de website van het evenement:
https://rando-musetteetbicyclette.fr/
Bron: Communauté de communes Vallée de l'Hérault.
Op de officiële site van Eroica Japan staan de details van de route 'MITSUKUNI 150', die op 1 november plaatsvindt. Omdat ik benieuwd was hoe zo'n route voor een evenement met vintage fietsen in elkaar zit, heb ik een overzicht gemaakt.
Start en finish liggen bij het hoofdkantoor van Eroica Japan, in de voormalige basisschool van Isozaki. De route is 151,8 km lang met 1.401 hoogtemeters: 16,3 km onverharde weg en 135,3 km asfalt. De start is om 6 uur 's ochtends, de tijdslimiet is 1 november om 19 uur.
Ook de verzorgingsposten hebben karakter. Na de Tokai-post op km 10,4 (museum voor kernwetenschap van het dorp Tokai) volgen die van Hitachi op km 27,1 (kustuitgang van het JR-station Hitachi), de Juo-dam op km 38,1, de 7-Eleven in Ota op km 63,6, en op km 73,8 het visagrum van Hitachi, waar je kunt lunchen. Daarna komen Oarai op km 95,6 en Hinuma op km 120,4 (natuurpark Hinuma), gevolgd door de Reynolds 531-post op km 132,8 (Humming Road 513). De naam is een eerbetoon aan de chroommolybdeenbuis Reynolds 531.
Wat me het meest aanspreekt, is het ontwerp van de route: rustig rijden op een stalen fiets langs kustplaatsen en een meer, met hier en daar stukken grind. Omdat bijna 90% geasfalteerd is, kun je van het karakter van de fiets genieten terwijl je kilometers maakt. Overweeg je mee te doen, kijk dan op de officiële site naar de routedetails en het reglement.
Bron: Eroica
Ik hou van een fietsbouw met een verhaal, en de nieuwste Reader's Rig van Bikepacking.com heeft er een goede: de DEAN Colonel uit 1996 van Mer, een vintage mountainbike die is omgebouwd tot bikepacking-rig en de paden van de Ozarks op werd gestuurd.
Mer woont in het noordwesten van Arkansas, werkt in de toerismesector en zit al lang in de fietswereld: van vrijwilligerswerk in een bike kitchen tot monteur, hoofdmonteur en uiteindelijk winkeleigenaar. Ze helpt ook bij de organisatie van de fietsgroep Dilly Dally. Aan het begin van haar fietsloopbaan bewonderde ze de op maat gemaakte bouwwerken van haar collega's, maar had ze het geld er niet voor. Toen ze eindelijk kon uitgeven, koos ze de budgetroute: de lokale non-profit Pedal It Forward had het frame als donatie ontvangen, en zij kocht het bijna compleet voor 200 dollar.
De standaardvelgen waren gebarsten, dus zette ze de Shimano XTR M950-naven, die volgens haar goud waard zijn, over op 26-inch Velocity Cliffhanger-velgen. Daardoor werden tubeless banden mogelijk, wat op het ruige Ozark-terrein een groot voordeel is. De rest komt vooral uit de onderdelenbak en bestaat uit enkele goedkope onderdelen die ze wilde uitproberen, zoals een Microshift Advent MX-aandrijving, een Surly-vork, Paul-crankstellen, MKS Gamma-pedalen en oude Avid-remmen.
Mer zegt dat het niet de chicste fiets is die ze heeft gebouwd, maar misschien wel een van de leukste. Persoonlijk vind ik het aantrekkelijkste aan oude stalen en titanium frames dat ze belonen wie graag knutselt.
Bron: Bikepacking.com
Finishermedailles zijn meestal van glanzend metaal, dus de keuze van L’Eroica voor hun 29e editie viel me op. Elke renner die in Gaiole in Chianti over de streep komt, krijgt een medaille die volledig van hout is gemaakt en bedrukt is met milieuvriendelijke inkt. De organisatie presenteert dit als een manier om een lichtere voetafdruk achter te laten in het Toscaanse landschap dat altijd de achtergrond van de rit is geweest.
Wat ik nog meer waardeer dan de duurzaamheidsinsteek, is het verhaal eromheen. In de wedstrijdsport is de houten medaille de prijs voor de vierde plaats, de plek die net naast het podium valt. Bij L’Eroica, zeggen ze, zijn we allemaal vierde. Niemand finisht als eerste, er is geen stopwatch die verslagen moet worden en geen klassement dat beklommen moet worden. Toch bereikt iedereen de finish, alleen door de eigen benen aangedreven, over beklimmingen, witte wegen, stof en modder.
De tekst wijst er ook op dat hout een levende kwaliteit heeft die metaal niet heeft: elke nerfpatroon is uniek, wat past bij de persoonlijke verhalen van de mensen op de fietsen. Het wordt omschreven als symbool van duurzaam fietsen en van een gemeenschap waarin de eerste en de laatste renner dezelfde geest delen.
Voor wie oude stalen fietsen rijdt en verzamelt, past dit precies. Het doel van een vintage tocht is nooit het resultaat geweest; het gaat om de schoonheid van vermoeidheid, de kick om op een machine van decennia oud aan te komen en het respect voor de plekken die je doorkruist. Persoonlijk vind ik een houten medaille een veel betere herinnering dan weer een stuk metaal in een la.
Bron: Eroica
Van alle activiteiten rond de 29e editie van L'Eroica trok de Concorso d'Eleganza voor de fiets mijn belangstelling het meest. We zijn het gewend bij oldtimers, veel minder bij tweewielers, maar het idee heeft een diepe betekenis: ook de fiets heeft altijd zijn eigen elegantie gehad, gemaakt van ontwerp, materialen en de handen van de grote framebouwers.
De wedstrijd wordt georganiseerd door Eroica samen met Biciclette d'Epoca, het toonaangevende tijdschrift in de sector. Het verhaal erbij begint bij de draisine van Karl Drais, de voorouder van alle velocipedes, en loopt naar de Italiaanse productie die de standaard heeft gezet. Ik vond ook het citaat van Giancarlo Brocci, de oprichter van Eroica, mooi. Hij noemt zichzelf een 'genetisch onelegant mens', maar geeft toe dat hij elegantie waardeert als iets dat menselijke relaties verbetert.
De fietsen in de wedstrijd vallen in twee grote groepen: behouden en gerestaureerd. Dit onderscheid kent iedereen uit de vintagewereld goed, want het origineel respecteren zoals het tot ons is gekomen is iets heel anders dan het terugbrengen naar de staat van de fabriek. Ook wat de fietser draagt telt mee, want bij klassieke wielerevenementen is het geheel onderdeel van de show.
Er zijn negen prijzen, één voor het beste exemplaar in elke categorie, plus drie categoriaal overstijgende onderscheidingen. De Premio Fedeltà gaat naar de meest complete en coherente fiets vanuit het oogpunt van restauratie; de Combinata d'Eleganza beloont de combinatie van fiets en kleding; de Best in Show wordt gepubliceerd en geanalyseerd in nummer 78 van Biciclette d'Epoca.
Inschrijven kost 35 euro, met als deadline middernacht op 29 september 2026. De fietsen waren op vrijdag 2 oktober van 9 tot 12 uur tentoongesteld bij het monument van Luciano Berruti, de wedstrijd begint om 14.30 uur en de prijsuitreiking is om 17.30 uur. Een prijs, zou ik zeggen, voor wie stalen frames ook liefheeft als ze stilstaan.
Bron: Eroica
Eroica Valkenburg viert in 2027 haar tiende editie, en de organisatie belooft er een om nooit te vergeten. Het motto op de officiële pagina: tien jaar heroïsche ritten, tien jaar onvergetelijke wegen.
Valkenburg wordt daar omschreven als een van de echte wielerhoofdsteden van de wereld, verscholen in de heuvels van Zuid-Limburg, vlak bij de Belgische en Duitse grens. Legendarische beklimmingen beginnen bijna voor de deur en de wielergeschiedenis is overal voelbaar. Voor het jubileum wordt het beste van tien jaar Eroica Valkenburg samengebracht.
Er zijn drie routes. The Heritage is de kortste: 75 km met 650 hoogtemeters, bekende klimmetjes uit de Amstel Gold Race en drie bijzondere stopplekken. The Classic telt 100 km en 1000 hoogtemeters, volledig verhard. The Monument is de langste, een ode aan tien jaar Eroica: 125 km, 1225 hoogtemeters, 25 km wit (onverhard) en 100 km asfalt, met de monumentale grotten onderweg en vijf bijzondere stopplekken.
Wie vóór 31 december 2026 inschrijft, betaalt voor de zondagrit €80 in plaats van het reguliere €90 (leden van Eroica CC €70). De rit op zaterdag kost €25.
Ik vind het aantrekkelijk dat er ook een volledig verharde route is, zodat je een stalen klassieker niet per se over grind hoeft te sturen. De organisatoren roepen op om je stalen schoonheid af te stoffen, je leren schoenen te poetsen en je favoriete wollen trui te zoeken. Dat past precies bij dit soort rit.
Bron: Eroica
De routegegevens voor SHOGUN 190, de langste route van Eroica Japan op 1 november, zijn gepubliceerd, dus ik heb ze even doorgelezen. Het is een route die de aantrekkingskracht van een lange tocht op klassieke fietsen goed laat zien.
De start en finish liggen bij het hoofdkwartier van Eroica Japan, de voormalige basisschool van Isozaki. De totale afstand is 187,6 km met 1.618 hoogtemeters. Ongeveer 21,1 km is onverhard en ongeveer 180,4 km is verhard, dus het grootste deel is asfalt met hier en daar een stuk onverhard. De start is om 5:30 uur 's ochtends en er zijn tien bevoorradingsposten (AS).
De samenstelling van de posten is interessant. AS1 is het Museum voor Kernwetenschap van het dorp Tokai, AS2 de uitgang aan de zee bij station Hitachi van de JR en AS5 het Hitachi-visscentrum, waar je kunt lunchen. De route loopt langs de kust van Ibaraki, heen en weer. Daarna gaat het langs Oarai, Hokota, het fietsstation “So-ra-ra” in Omitama en het natuurpark Hanuma, en AS10 is genoemd naar Reynolds 531, de naam van een chroom-molybdeenbuis voor frames. Dat is een leuk knipoogje voor liefhebbers van klassieke fietsen.
Let op de tijdslimiet: je moet om 19:00 uur op 1 november bij AS10, Humming Road 513, aankomen. Het wordt een lange dag, dus voeding en het verdelen van je krachten zijn belangrijk.
De route staat ook op Ride with GPS. Persoonlijk denk ik dat een hele dag op een stalen fiets langs de kust, van ochtend tot avond, al op zichzelf een bijzondere ervaring zou zijn.
Bron: Eroica
Achter de witte grindwegen van de Chianti en de vintage fietsen gaat dagelijks werk schuil dat je niet op de foto's ziet: de zorg voor het landschap. Voor de 29e editie vernieuwt L'Eroica "Adotta un chilometro" (Adopteer een kilometer), in samenwerking met het benefit-bedrijf Terrecablate.
Sinds 1997 houdt L'Eroica de provincie Siena in de gaten en maakt ze bekend. Elk jaar ontvangen 17 gemeenten rond Siena duizenden wielrenners uit de hele wereld langs de twee vaste routes van Terra Eroica: L'Eroica in Gaiole in Chianti en Eroica Montalcino. Samen zijn dat 290 kilometer door heuvels, wijngaarden, middeleeuwse dorpjes en grindpaden.
De werking is als volgt: met steun van lokale verenigingen in de 17 gemeenten nemen wielrenners, vrijwilligers en bewoners symbolisch de wegvakken over die door hun gebied lopen, en zorgen ze voor schoonmaak, het ophalen van afval en het onderhoud van de wegbermen, voor, tijdens en na de koers.
Terrecablate Reti e Servizi, een Toscaanse aanbieder van internet en telefonie, steunt het project als benefit-bedrijf dat verankerd is in de Sienese gemeenschap.
Het lijkt me een concrete manier om eraan te herinneren dat vintage wielrennen niet alleen nostalgie is: als we over twintig jaar nog op deze wegen willen fietsen, moet er vandaag iemand voor zorgen.
Bron: L'Eroica
Ik vind het mooi wanneer een groot vintage-wielerfeest niet alleen bij stalen fietsen en wollen shirts blijft stilstaan, maar ook denkt aan wie na ons komt. Voor de 29e editie van L'Eroica spelen de leerlingen van de middelbare school in Gaiole in Chianti een hoofdrol, in een interdisciplinair traject dat al in september begon.
Het project vertrekt vanuit de publicatie "Le 40 parole della mobilità sostenibile" (De 40 woorden van duurzame mobiliteit), gemaakt ter gelegenheid van het 40-jarig bestaan van het Italiaanse ministerie van Milieu en Energieveiligheid. Ook de Carabinieri voor Biodiversiteit uit Siena en het commando van de Wegpolitie (Polizia Stradale) van Siena werken mee.
Het programma is druk. Op donderdag 1 oktober om 11.00 uur is er in het auditorium van Casa Eroica een speciale les met Giancarlo Brocci, de oprichter van L'Eroica: de leerlingen presenteren hun werkstukken over duurzaamheid en de streek, terwijl de Wegpolitie een workshop over "veiligheid" verzorgt. Om 17.00 uur sluiten de leerlingen aan bij Brocci, Franco Rossi, de burgemeester en de Carabinieri voor Biodiversiteit bij de officiële opening, en planten ze daarna meteen een boom voor de biodiversiteit.
Op vrijdag 2 oktober vanaf 15.00 uur zijn er de Mini Eroica en Giocociclismo, bedoeld voor de allerjongsten, in het hart van het dorp. Op zaterdag 3 en zondag 4 oktober, tijdens de wedstrijddagen, verwelkomen de leerlingen de wielrenners op de finish in Gaiole.
Persoonlijk vind ik het mooi dat een oude fiets ook aanleiding kan zijn om te praten over veilige wegen en respect voor het landschap.
Bron: L'Eroica
De grindwegen in de Chianti die L’Eroica elke herfst gebruikt, worden meestal in cijfers beschreven: afstanden, beklimmingen, hoeveel rijders er op oldtimerstaal verschijnen. Daarom was ik blij te zien dat de officiële podcast van het evenement, gepresenteerd samen met het tijdschrift Biciclette d’Epoca, in het tweede seizoen een andere richting koos.
Het eerste seizoen ging over plekken: de witte wegen, de historische dorpjes en de monumenten van de Chianti, en waarom het evenement zo magisch aanvoelt. De nieuwe reeks, gekoppeld aan de 29e editie, stelt een moeilijkere vraag: waarom blijft het zoveel mensen in beweging brengen? In plaats van voorwerpen en landschappen richt de reeks zich op de mensen die fietsen.
Hij draait om vijf woorden, in vijf afleveringen. Vermoeidheid (Fatica) is de essentie van de trapbeweging en de waarde van persoonlijke verlossing. Traagheid (Lentezza) is een herontdekt ritme waarmee je elke kilometer kunt proeven. Stilte (Silenzio) is de intieme ruimte om naar jezelf en het land om je heen te luisteren. Zorg (Cura) betekent liefde voor details, voor oude mechanica en voor menselijke verbindingen. Gemeenschap (Comunità) is het gevoel bij een grote wereldwijde familie te horen.
Zorg is de waarde die het sterkst bij mij binnenkomt op een forum over klassieke fietsen. Wie ooit een avond heeft besteed aan het schoonmaken van een naaf uit de jaren zeventig of het zoeken naar een passend zadel, weet dat restaureren vooral geduld vraagt. De organisatoren zeggen het mooi: in een snelle wereld zit echte moderniteit niet in snelheid of technologie, maar in het vermogen jezelf op deze wegen terug te vinden.
Het is een mooie herinnering dat oude fietsen net zozeer over een manier van rijden gaan als over staal en lugs. Als je maar één aflevering eerst beluistert, zou ik beginnen met die over traagheid.
Bron: Eroica
Vintage wielrennen wordt vaak omschreven als een evenwicht tussen het bewaren van herinneringen en respect voor het landschap. De organisatie van de 29e L'Eroica heeft dat idee omarmd met een duurzaamheidspartnerschap dat voor deze editie is aangekondigd.
De Italiaanse kledingmerk Roy Roger's staat opnieuw achter het ding dat elke renner op de rug draagt: het officiële startnummer van 2026. Het is volledig gemaakt van secundaire grondstoffen, dus van hoogwaardig gerecycled textiel, en bedrukt met gecertificeerde milieuvriendelijke inkt. Het idee is te laten zien dat de look van historisch wielrennen, met stalen frames en wollen truien, prima samengaat met moderne milieupraktijken.
Het partnerschap heeft ook een solidair karakter. Dit jaar gaat het om de AIL, de Italiaanse vereniging tegen leukemie, lymfoom en myeloom. AIL Siena Grosseto is aanwezig in het centrum van Gaiole in Chianti, waar renners en bezoekers kunnen bijdragen aan onderzoek en steun aan patiënten met bloedkanker.
Praktisch gezien kunnen deelnemers hun technische pakket, inclusief het startnummer, vanaf 17.00 uur op donderdag 1 oktober ophalen bij Base Eroica.
Het is een klein detail, maar ik vind het mooi dat iets eenvoudigs als een startnummer een statement wordt over de circulaire economie. Voor een evenement dat draait om het in leven houden van oude fietsen, past dat heel natuurlijk.
Bron: L'Eroica
