دوچرخه‌های کلاسیک

من چند سالی است که با کمال لذت مشغول تعمیر و بازسازی دوچرخه قدیمی مسابقه‌ای‌ام هستم و اخیراً صفحه‌ای را پیدا کردم که توسط دو علاقه‌مند اداره می‌شود و دقیقاً توضیح می‌دهد که چرا من این کار را انجام می‌دهم: این کار سرگرم‌کننده است، شما دوچرخه خود را بهتر می‌شناسید و در عین حال، در هزینه‌ها صرفه‌جویی می‌کنید.

در این وب‌سایت، نکات و ویدیوهای مفیدی جمع‌آوری شده است، از زین‌های کلاسیک شرکت‌های Brooks و Lepper گرفته تا تعویض نوار فرمان و لاستیک‌های قدیمی. چیزی که من بیشتر از همه در این وب‌سایت قدر می‌دانم، این است که آنها صادقانه به تکنسین‌های ماهر اشاره می‌کنند، برای کسانی که ترجیح می‌دهند دست‌هایشان کثیف نشود.

خودم متوجه شده‌ام که بسیاری از تعمیرکاران دوچرخه، معمولاً اطلاعات کافی در مورد این قطعات قدیمی ندارند. بسیاری از قطعات یک دوچرخه مسابقه‌ای که در دهه هفتاد یا هشتاد ساخته شده، به ابزارهای خاص نیاز دارند و پیدا کردن برخی از این قطعات دشوار است. به همین دلیل است که انجام این کارها به تنهایی، حس بسیار خوبی به شما می‌دهد - شما به آن وابسته می‌شوید.

توصیه من برای کسانی که می‌خواهند شروع کنند این است: با کارهای کوچک شروع کنید، مثلاً تعویض نوار فرمان یا لاستیک‌ها، و به دقت به ترمزها و محورها توجه کنید. بسیار لذت‌بخش است که پس از دهه‌ها، یک دوچرخه قدیمی دوباره به خوبی کار کند.

منبع: دوچرخه‌های مسابقه‌ای کلاسیک هلندی.

یک رویداد جذاب در برنامه پاییز امسال: "موزت و دوچرخه" (Musette & Bicyclette) در تاریخ شنبه، ۱۷ اکتبر ۲۰۲۶، در شهر پوژه (Le Pouget) در دره هراولت (Vallée de l'Hérault) برگزار خواهد شد. این رویداد برای علاقه‌مندان به دوچرخه‌های قدیمی بسیار جذاب است: شرکت‌کنندگان، زیباترین دوچرخه قدیمی خود را به نمایش می‌گذارند، لباس‌های قدیمی به تن می‌کنند و در یک فضای الهام گرفته از قرن گذشته، به رکاب زدن می‌پردازند.

یک نوآوری امسال، برگزاری تمام رویداد در یک روز است. دو مسیر مختلف برای انتخاب وجود دارد:

- "استاد فرمان" (As du Guidon): ۴۴ کیلومتر، مناسب برای علاقه‌مندان به پیاده‌روی: این مسیر از میان مناظر زیبای تاکستان‌های دره هراولت عبور می‌کند و در طول مسیر، از توقف‌های لذت‌بخش، برنامه‌های سرگرم‌کننده و آشنایی با میراث فرهنگی منطقه بهره‌مند می‌شوید.
- "رکاب آرام" (Pédale Douce): ۱۶ کیلومتر، مناسب برای همه: خانواده‌ها، افراد کنجکاو، یا کسانی که دوچرخه قدیمی ندارند اما می‌خواهند از فضای این رویداد لذت ببرند.

در کنار این مسیرها، تولیدکنندگان محلی حضور خواهند داشت، امکان تست محصولات وجود دارد و در پایان روز، یک رقص سوئینگ به سبک "گینگوئت" (Guinguette) برگزار می‌شود. این همان چیزی است که من در این رویدادهای با حال و هوای گذشته دوست دارم: دوچرخه قدیمی، یک شیء موزه‌ای نیست، بلکه بهانه‌ای است برای رکاب زدن با هم، به آرامی و اختصاص دادن وقت به یکدیگر.

برای ثبت‌نام در این مسیرها، به وب‌سایت رویداد مراجعه کنید: https://rando-musetteetbicyclette.fr/

منبع: انجمن شهرداری‌های دره هراولت.

سایت رسمی Eroica Japan جزئیات مسیر «MITSUKUNI 150» را منتشر کرده است؛ رویدادی که در ۱ نوامبر برگزار می‌شود. چون کنجکاو بودم مسیر یک رویداد با دوچرخه‌های وینتیج چطور طراحی شده، خلاصه‌ای از آن را نوشته‌ام.

شروع و پایان مسیر در ستاد Eroica Japan، در ساختمان مدرسه ابتدایی قدیمی ایسوزاکی است. مسافت ۱۵۱٫۸ کیلومتر و ارتفاع تجمعی ۱۴۰۱ متر است؛ ۱۶٫۳ کیلومتر جاده خاکی و ۱۳۵٫۳ کیلومتر آسفالت. حرکت ساعت ۶ صبح است و مهلت زمانی ساعت ۱۹ روز ۱ نوامبر.

ایستگاه‌های پشتیبانی هم شخصیت دارند. از ایستگاه توکای در کیلومتر ۱۰٫۴ (موزه علوم هسته‌ای دهکده توکای) شروع می‌شود و بعد به ایستگاه هیتاچی در کیلومتر ۲۷٫۱ (خروجی ساحلی ایستگاه JR هیتاچی)، سد جوئو در کیلومتر ۳۸٫۱، ۷-Eleven اوتا در کیلومتر ۶۳٫۶ و مرکز ماهی هیتاچی در کیلومتر ۷۳٫۸ می‌رسد؛ جایی که می‌شود ناهار خورد. سپس اوآرای در کیلومتر ۹۵٫۶ و هینوما در کیلومتر ۱۲۰٫۴ (پارک طبیعی هینوما) و در نهایت ایستگاه Reynolds 531 در کیلومتر ۱۳۲٫۸ (Humming Road 513). نام آن ادای احترامی است به لوله کرم‌مولیبدن Reynolds 531.

بیشترین جذابیت مسیر برای من طراحی آن است: رکاب زدن آرام با دوچرخه قاب فولادی از کنار شهرهای ساحلی و یک دریاچه، با چند بخش خاکی در مسیر. چون تقریباً ۹۰٪ آسفالت است، می‌شود از شخصیت دوچرخه لذت برد و در عین حال کیلومتر جمع کرد. اگر به شرکت فکر می‌کنید، جزئیات مسیر و مقررات را در سایت رسمی بررسی کنید.

منبع: Eroica

من ساخت دوچرخه‌ای را که داستان داشته باشد دوست دارم، و آخرین Reader's Rig در Bikepacking.com داستان خوبی دارد: DEAN Colonel مدل ۱۹۹۶ متعلق به مِر، یک دوچرخه کوهستانی وینتیج که به دوچرخه‌ی بیکپکینگ تبدیل شده و در مسیرهای اوزارکس به کار گرفته شده است.

مِر در شمال غربی آرکانزاس زندگی می‌کند، در صنعت گردشگری کار می‌کند و مدت‌هاست با دوچرخه سر و کار دارد؛ از کار داوطلبانه در آشپزخانه‌های دوچرخه گرفته تا مکانیک، سرتکنسین و در نهایت صاحب یک مغازه. او در سازمان‌دهی گروه دوچرخه‌سواری Dilly Dally هم کمک می‌کند. در آغاز مسیر دوچرخه‌سواری‌اش به ساخت‌های سفارشی همکارانش غبطه می‌خورد، اما پولش را نداشت. وقتی بالاخره توانست خرج کند، راه اقتصادی را انتخاب کرد: سازمان غیرانتفاعی محلی Pedal It Forward قاب را به‌عنوان اهدا دریافت کرده بود و او تقریباً کامل آن را ۲۰۰ دلار خرید.

رینگ‌های اصلی ترک داشتند، پس او هاب‌های Shimano XTR M950 را که می‌گوید به وزنشان طلا می‌ارزد، روی رینگ‌های ۲۶ اینچی Velocity Cliffhanger نصب کرد. این کار استفاده از لاستیک‌های تیوبلس را ممکن کرد که در زمین ناهموار اوزارکس مزیت بزرگی است. بقیه قطعات بیشتر از انبار قطعات و چند جزء ارزان‌قیمت است که می‌خواست امتحان کند، مثل گروه دنده Microshift Advent MX، شاخ Surly، لنگ‌های Paul، پدال‌های MKS Gamma و ترمزهای قدیمی Avid.

مِر می‌گوید این شاید شیک‌ترین دوچرخه‌ای نباشد که ساخته، اما شاید یکی از سرگرم‌کننده‌ترین‌ها باشد. شخصاً جذاب‌ترین چیز در قاب‌های فولادی و تیتانیومی قدیمی را این می‌دانم که به کسانی که دوست دارند دست به ابزار بزنند پاداش می‌دهند.

منبع: Bikepacking.com

مدال‌های پایان مسیر معمولاً از فلز براق‌اند، پس انتخاب L’Eroica برای دوره‌ی بیست‌ونهم توجهم را جلب کرد. هر دوچرخه‌سواری که از خط پایان در گایولهٔ این کیانتی رد می‌شود، مدالی دریافت می‌کند که کاملاً از چوب ساخته شده و با جوهرهای سازگار با محیط‌زیست چاپ شده است. برگزارکنندگان این کار را راهی برای گذاشتن ردپایی سبک‌تر بر چشم‌انداز توسکانی معرفی می‌کنند؛ چشم‌اندازی که همیشه پس‌زمینه‌ی این مسیر بوده است.

آنچه بیش از جنبه‌ی پایداری می‌پسندم، داستان پشت آن است. در ورزش رقابتی، مدال چوبی جایزه‌ی مقام چهارم است، یعنی همان جایی که به سکو نرسیده‌ای. در L’Eroica، به گفته‌ی خودشان، همه‌ی ما نفر چهارم هستیم. هیچ‌کس اول تمام نمی‌کند، کرونومتری نیست که بخواهی شکستش بدهی و جدولی نیست که بخواهی بالا بروی. با این حال همه با پای خودشان، از سربالایی‌ها، جاده‌های سفید، گرد و خاک و گل، به خط پایان می‌رسند.

متن همچنین اشاره می‌کند که چوب ویژگی زنده‌ای دارد که فلز ندارد: هر رگه‌ی آن منحصربه‌فرد است و این با داستان‌های فردی آدم‌های سوار بر دوچرخه هم‌خوانی دارد. این مدال نماد دوچرخه‌سواری پایدار و جامعه‌ای معرفی شده که در آن نفر اول و آخر روح یکسانی دارند.

برای کسانی از ما که با دوچرخه‌های فولادی قدیمی می‌رانیم و آن‌ها را جمع می‌کنیم، این حرف جا می‌افتد. هدف از یک مسیر وینتیج هرگز نتیجه نبوده است؛ زیبایی خستگی، هیجان رسیدن با ماشینی چند دهه‌ای و احترام به مکان‌هایی است که از آن‌ها می‌گذری. شخصاً فکر می‌کنم مدال چوبی یادگاری بسیار بهتری از یک تکه‌ی فلزی دیگر در کشو است.

منبع: Eroica

از میان فعالیت‌های فراوانی که پیرامون دورهٔ بیست‌ونهم L'Eroica برگزار می‌شود، مسابقهٔ زیبایی دوچرخه (Concorso d'Eleganza) بیشترین کنجکاوی مرا برانگیخت. این نوع مسابقه را برای خودروهای قدیمی بیشتر دیده‌ایم و برای دوچرخه‌ها کمتر، اما ایده‌اش معنای عمیقی دارد: دوچرخه هم همواره زیبایی ویژهٔ خودش را داشته که از طراحی، مواد و دستِ بزرگان ساخت قاب پدید آمده است.

برگزارکنندهٔ مسابقه Eroica همراه با Biciclette d'Epoca، مجلهٔ مرجع این حوزه، است. روایت همراه آن از درایسین کارل درایس، نیای همهٔ دوچرخه‌های اولیه، آغاز می‌شود و به تولید ایتالیایی می‌رسد که الگو شد. نقل‌قول جانکارلو بروکی، بنیان‌گذار Eroica را هم دوست داشتم؛ او خود را «بی‌زیبایی ژنتیکی» می‌نامد، اما اعتراف می‌کند که زیبایی را آنچه روابط انسانی را بهتر می‌کند ارزشمند می‌داند.

دوچرخه‌های این مسابقه به دو دستهٔ بزرگ تقسیم می‌شوند: حفظ‌شده و بازسازی‌شده. تفاوتی که هر کس با دنیای وینتیج آشناست خوب می‌داند، زیرا احترام گذاشتن به اصل آنچنان که به دست ما رسیده، با برگرداندنش به وضعیت کارخانه یکی نیست. لباس دوچرخه‌سوار هم اهمیت دارد، چون در رویدادهای دوچرخهٔ کلاسیک کل مجموعه بخشی از نمایش است.

نه جایزه وجود دارد: یکی برای بهترین نمونه در هر دسته و سه جایزهٔ بین‌دسته‌ای. جایزهٔ Premio Fedeltà به کامل‌ترین و منسجم‌ترین دوچرخه از نظر بازسازی تعلق می‌گیرد؛ Combinata d'Eleganza ترکیب دوچرخه و پوشش را جایزه می‌دهد؛ و Best in Show در شمارهٔ ۷۸ Biciclette d'Epoca منتشر و تحلیل خواهد شد.

هزینهٔ ثبت‌نام ۳۵ یورو است و مهلت آن نیمه‌شب ۲۹ سپتامبر ۲۰۲۶ است. دوچرخه‌ها جمعه ۲ اکتبر از ساعت ۹ تا ۱۲ در یادبود لوچانو برونتی به نمایش گذاشته شدند، مسابقه ساعت ۱۴:۳۰ آغاز می‌شود و مراسم اهدای جوایز ساعت ۱۷:۳۰ است. جایزه‌ای، باید گفت، برای کسانی که قاب‌های فولادی را حتی وقتی ساکن‌اند دوست دارند.

منبع: Eroica

Eroica Valkenburg در سال ۲۰۲۷ دهمین دوره خود را جشن می‌گیرد و برگزارکنندگان وعده داده‌اند که دوره‌ای فراموش‌نشدنی باشد. شعار صفحه رسمی: ده سال سواری‌های قهرمانانه، ده سال جاده‌های فراموش‌نشدنی.

والکنبورخ به عنوان یکی از پایتخت‌های واقعی دوچرخه‌سواری جهان توصیف شده است؛ در تپه‌های جنوب لیمبورگ و نزدیک مرز بلژیک و آلمان. صعودهای افسانه‌ای تقریباً از جلوی در شروع می‌شوند و تاریخ دوچرخه‌سواری در همه‌جا حس می‌شود. به مناسبت این سالگرد، بهترین‌های ده سال Eroica Valkenburg گردهم آمده‌اند.

سه مسیر وجود دارد. The Heritage کوتاه‌ترین است: ۷۵ کیلومتر با ۶۵۰ متر صعود، شامل تپه‌های آشنای Amstel Gold Race و سه ایستگاه ویژه. The Classic ۱۰۰ کیلومتر با ۱۰۰۰ متر صعود است که کاملاً آسفالته است. The Monument بلندترین است و ادای احترامی به ده سال Eroica است: ۱۲۵ کیلومتر با ۱۲۲۵ متر صعود، شامل ۲۵ کیلومتر جاده سفید (خاکی) و ۱۰۰ کیلومتر آسفالت، با غارهای باشکوه در مسیر و پنج ایستگاه ویژه.

کسی که تا ۳۱ دسامبر ۲۰۲۶ ثبت‌نام کند، برای سواری یکشنبه ۸۰ یورو می‌پردازد به جای ۹۰ یورو معمول (اعضای Eroica CC ۷۰ یورو). سواری شنبه ۲۵ یورو هزینه دارد.

برگزارکنندگان از سوارکاران می‌خواهند گرد و غبار دوچرخه فولادی‌شان را بزدایند، کفش‌های چرمی‌شان را واکس بزنند و ژاکت پشمی موردعلاقه‌شان را پیدا کنند. این دقیقاً با چنین سواری‌ای جور است.

منبع: Eroica

اطلاعات مسیر SHOGUN 190، طولانی‌ترین مسیر Eroica Japan که روز ۱ نوامبر برگزار می‌شود، منتشر شده و من آن را مرور کردم. این مسیری است که جذابیت یک سواری بلندمدت با دوچرخه‌های کلاسیک را به‌خوبی نشان می‌دهد.

شروع و پایان مسیر در ستاد Eroica Japan است که مدرسه‌ی ابتدایی سابق ایسوزاکی بوده است. مسافت کل ۱۸۷٫۶ کیلومتر با ۱٬۶۱۸ متر صعود است. حدود ۲۱٫۱ کیلومتر خاکی و حدود ۱۸۰٫۴ کیلومتر آسفالت است؛ یعنی بیشتر مسیر آسفالت است و جاهایی هم بخش‌های خاکی دارد. شروع ساعت ۵:۳۰ صبح است و ده ایستگاه پذیرایی (AS) وجود دارد.

ترکیب ایستگاه‌ها جالب است. AS1 موزه‌ی علوم هسته‌ای دهکده‌ی توکای است، AS2 خروجی ساحلی ایستگاه JR هیتاچی است و AS5 مرکز ماهی هیتاچی است که می‌شود آنجا ناهار خورد. مسیر در امتداد ساحل ایباراکی به شمال و جنوب می‌رود. سپس از اوآراي، هوکوتا، ایستگاه دوچرخه‌ی «So-ra-ra» در اومیتاما و پارک طبیعی هانوما می‌گذرد و AS10 به نام Reynolds 531 است؛ نامی که برای یک لوله‌ی قاب کرومی‌مولیبدنی به کار می‌رود و برای علاقه‌مندان دوچرخه‌های کلاسیک نکته‌ی بامزه‌ای است.

مراقب زمان‌بندی باشید: باید تا ساعت ۱۹:۰۰ روز ۱ نوامبر به AS10، یعنی Humming Road 513، برسید. روز طولانی‌ای خواهد بود، پس تغذیه و تقسیم درست توان اهمیت زیادی دارد.

مسیر در Ride with GPS هم منتشر شده است. شخصاً فکر می‌کنم یک روز کامل با دوچرخه‌ی فولادی در امتداد ساحل، از صبح تا عصر، خودش تجربه‌ای ویژه باشد.

منبع: Eroica

پشت جاده‌های سفید شنی کیانتی و دوچرخه‌های قدیمی، کاری روزانه هست که در عکس‌ها دیده نمی‌شود: مراقبت از چشم‌انداز. برای بیست‌ونهمین دوره، L'Eroica طرح «Adotta un chilometro» (یک کیلومتر را به فرزندی بگیرید) را با همکاری شرکت بنفیت Terrecablate تجدید می‌کند.

L'Eroica از سال ۱۹۹۷ از استان سیِنا نگهداری و آن را معرفی می‌کند. هر سال ۱۷ شهرداری سیِنا هزاران دوچرخه‌سوار از سراسر جهان را در امتداد دو مسیر دائمی Terra Eroica میزبانی می‌کنند: L'Eroica در گایوله این کیانتی و Eroica Montalcino. این دو مسیر روی هم ۲۹۰ کیلومتر از تپه‌ها، تاکستان‌ها، روستاهای قرون وسطایی و جاده‌های شنی را در بر می‌گیرند.

طرح به این شکل کار می‌کند: با پشتیبانی انجمن‌های محلی ۱۷ شهرداری، دوچرخه‌سواران، داوطلبان و ساکنان به‌طور نمادین بخش‌هایی از جاده‌ها را که از منطقه‌شان می‌گذرد به عهده می‌گیرند و پیش، حین و پس از عبور مسابقه، به نظافت، جمع‌آوری زباله و نگهداری حاشیه جاده‌ها می‌پردازند.

Terrecablate Reti e Servizi، اپراتور اینترنت و تلفن توسکانی، به‌عنوان یک شرکت بنفیت ریشه‌دار در جامعه سیِنا از این پروژه حمایت می‌کند.

به نظر من این راهی ملموس برای یادآوری این است که دوچرخه‌سواری کلاسیک فقط حسرت گذشته نیست: اگر می‌خواهیم بیست سال دیگر هم روی این جاده‌ها رکاب بزنیم، امروز باید کسی مراقب آن‌ها باشد.

منبع: L'Eroica

خوشم می‌آید وقتی جشن بزرگ دوچرخه‌سواری کلاسیک فقط به دوچرخه‌های فولادی و پیراهن‌های پشمی نمی‌پردازد و به کسانی هم که بعد از ما می‌آیند فکر می‌کند. در بیست‌ونهمین دوره L'Eroica، دانش‌آموزان مدرسه راهنمایی گایوله در کیانتی نقش اصلی را دارند، در قالب یک برنامه میان‌رشته‌ای که از ماه سپتامبر آغاز شده است.

این پروژه از انتشار «Le 40 parole della mobilità sostenibile» (۴۰ واژه تحرک پایدار) آغاز شده است؛ کتابی که به مناسبت چهلمین سالگرد وزارت محیط زیست و امنیت انرژی ایتالیا تهیه شده، و در آن کارابینیری تنوع زیستی سیِنا و فرماندهی پلیس راه (Polizia Stradale) سیِنا همکاری دارند.

برنامه پرمشغله است. پنجشنبه ۱ اکتبر ساعت ۱۱، در سالن Casa Eroica درسی ویژه با جانکارلو بروکی، بنیان‌گذار L'Eroica برگزار می‌شود: دانش‌آموزان کارهای خود درباره پایداری و منطقه را ارائه می‌دهند و پلیس راه کارگاهی با موضوع «ایمنی» برگزار می‌کند. ساعت ۱۷ دانش‌آموزان همراه بروکی، فرانکو روسی، شهردار و کارابینیری تنوع زیستی در افتتاحیه رسمی حضور دارند و بلافاصله پس از آن یک درخت برای تنوع زیستی می‌کارند.

جمعه ۲ اکتبر از ساعت ۱۵، Mini Eroica و Giocociclismo که برای کوچک‌ترها طراحی شده‌اند، در قلب روستا برگزار می‌شوند. شنبه ۳ و یکشنبه ۴ اکتبر، در روزهای مسابقه، دانش‌آموزان در خط پایان گایوله از دوچرخه‌سواران استقبال می‌کنند.

شخصاً این ایده را دوست دارم که دوچرخه قدیمی بتواند بهانه‌ای برای گفتن از جاده‌های امن و احترام به چشم‌انداز باشد.

منبع: L'Eroica

جاده‌های شنی کیانتی که L’Eroica هر پاییز از آن‌ها می‌گذرد، معمولاً با عددها توصیف می‌شوند: مسافت‌ها، سربالایی‌ها، و اینکه چند نفر با دوچرخه‌های فولادی قدیمی در آن شرکت می‌کنند. به همین دلیل خوشحال شدم که پادکست رسمی این رویداد، که همراه با مجله Biciclette d’Epoca معرفی شده، در فصل دوم خود مسیر متفاوتی را در پیش گرفته است.

فصل اول درباره‌ی مکان‌ها بود: جاده‌های سفید، روستاهای تاریخی و بناهای کیانتی، و اینکه چرا این رویداد جادویی به نظر می‌رسد. سریال تازه که به بیست‌ونهمین دوره مربوط می‌شود، پرسشی دشوارتر مطرح می‌کند: چرا این رویداد هنوز این‌قدر آدم‌ها را به حرکت درمی‌آورد؟ به‌جای اشیا و مناظر، بر افرادی تمرکز دارد که رکاب می‌زنند.

این مجموعه بر پنج واژه و در پنج قسمت بنا شده است. خستگی (Fatica) جوهر حرکت پا روی رکاب و ارزش رستگاری شخصی است. آهستگی (Lentezza) ریتمی بازیافته است که به آدم امکان می‌دهد از هر کیلومتر لذت ببرد. سکوت (Silenzio) فضایی صمیمی برای گوش دادن به خود و زمین اطرافت است. مراقبت (Cura) یعنی عشق به جزئیات، به مکانیک قدیمی و به پیوندهای انسانی. جامعه (Comunità) حس تعلق به یک خانواده‌ی بزرگ جهانی است.

مراقبت آن واژه‌ای است که بیش از همه در انجمن دوچرخه‌های کلاسیک با من حرف می‌زند. هرکس که یک شب را صرف تمیز کردن یک توپی دهه‌ی هفتاد یا جستجوی زینِ هم‌دوره‌ی آن کرده باشد، می‌داند که مرمت بیشتر به صبر نیاز دارد. برگزارکنندگان این را خوب گفته‌اند: در دنیای شتابان، مدرنیته‌ی واقعی نه در سرعت است و نه در فناوری، بلکه در توانایی یافتن خود در این جاده‌هاست.

یادآوری زیبایی است که دوچرخه‌های قدیمی به شیوه‌ی سوار شدن هم مربوط‌اند، نه فقط به فولاد و اتصالات. اگر قرار است یک قسمت را اول گوش کنید، من از قسمتِ آهستگی شروع می‌کنم.

منبع: Eroica

دوچرخه‌سواری وینتیج اغلب به‌عنوان تعادلی میان حفظ خاطره و احترام به طبیعت توصیف می‌شود و برگزارکنندگان بیست‌ونهمین L'Eroica با یک همکاری پایداری که برای دوره امسال اعلام شده، این ایده را دنبال کرده‌اند.

برند ایتالیایی پوشاک Roy Roger's یک بار دیگر پشت چیزی است که هر دوچرخه‌سوار روی پشت خود می‌زند: شماره رسمی مسابقه ۲۰۲۶. این شماره به‌طور کامل از مواد اولیه ثانویه ساخته شده، یعنی پارچه بازیافتی با کیفیت بالا، و با جوهرهای دوستدار محیط‌زیست دارای گواهی چاپ شده است. هدف این است که نشان دهد ظاهر دوچرخه‌سواری تاریخی، از جمله قاب‌های فولادی و پیراهن‌های پشمی، می‌تواند به‌خوبی با شیوه‌های امروزی حفاظت از محیط‌زیست همخوانی داشته باشد.

این همکاری یک وجه همبستگی هم دارد. امسال حمایت از AIL، انجمن ایتالیایی مبارزه با لوسمی، لنفوم و میلوما، است. AIL Siena Grosseto در مرکز شهر Gaiole in Chianti حضور خواهد داشت و در آنجا دوچرخه‌سواران و بازدیدکنندگان می‌توانند به پژوهش و حمایت از بیماران خونی کمک کنند.

از نظر عملی، شرکت‌کنندگان می‌توانند بسته فنی خود، شامل شماره مسابقه، را از ساعت ۱۷ پنجشنبه ۱ اکتبر در Base Eroica دریافت کنند.

جزئیاتی کوچک است، اما خوشحالم که چیزی به سادگی یک شماره مسابقه به بیانیه‌ای درباره اقتصاد چرخشی تبدیل می‌شود. برای رویدادی که بر زنده نگه داشتن دوچرخه‌های قدیمی بنا شده، این تناسب کاملاً طبیعی به نظر می‌رسد.

منبع: L'Eroica