مدال چوبی برای همه: «در L’Eroica همه‌ی ما نفر چهارم هستیم»

مدال‌های پایان مسیر معمولاً از فلز براق‌اند، پس انتخاب L’Eroica برای دوره‌ی بیست‌ونهم توجهم را جلب کرد. هر دوچرخه‌سواری که از خط پایان در گایولهٔ این کیانتی رد می‌شود، مدالی دریافت می‌کند که کاملاً از چوب ساخته شده و با جوهرهای سازگار با محیط‌زیست چاپ شده است. برگزارکنندگان این کار را راهی برای گذاشتن ردپایی سبک‌تر بر چشم‌انداز توسکانی معرفی می‌کنند؛ چشم‌اندازی که همیشه پس‌زمینه‌ی این مسیر بوده است.

آنچه بیش از جنبه‌ی پایداری می‌پسندم، داستان پشت آن است. در ورزش رقابتی، مدال چوبی جایزه‌ی مقام چهارم است، یعنی همان جایی که به سکو نرسیده‌ای. در L’Eroica، به گفته‌ی خودشان، همه‌ی ما نفر چهارم هستیم. هیچ‌کس اول تمام نمی‌کند، کرونومتری نیست که بخواهی شکستش بدهی و جدولی نیست که بخواهی بالا بروی. با این حال همه با پای خودشان، از سربالایی‌ها، جاده‌های سفید، گرد و خاک و گل، به خط پایان می‌رسند.

متن همچنین اشاره می‌کند که چوب ویژگی زنده‌ای دارد که فلز ندارد: هر رگه‌ی آن منحصربه‌فرد است و این با داستان‌های فردی آدم‌های سوار بر دوچرخه هم‌خوانی دارد. این مدال نماد دوچرخه‌سواری پایدار و جامعه‌ای معرفی شده که در آن نفر اول و آخر روح یکسانی دارند.

برای کسانی از ما که با دوچرخه‌های فولادی قدیمی می‌رانیم و آن‌ها را جمع می‌کنیم، این حرف جا می‌افتد. هدف از یک مسیر وینتیج هرگز نتیجه نبوده است؛ زیبایی خستگی، هیجان رسیدن با ماشینی چند دهه‌ای و احترام به مکان‌هایی است که از آن‌ها می‌گذری. شخصاً فکر می‌کنم مدال چوبی یادگاری بسیار بهتری از یک تکه‌ی فلزی دیگر در کشو است.

منبع: Eroica