Rzeźbiarka w skórze Li Wan-ling z Changhua zdobywa dwie wielkie nagrody w Wielkiej Brytanii realistycznym tłoczeniem
Wiadomość, która naprawdę poprawiła mi humor: Li Wan-ling, artystka tłoczenia w skórze z "Domu Rzemiosła" w powiecie Changhua, zgłosiła dwie prace do brytyjskiego konkursu Future Art & Design Award i zdobyła nagrodę Platynową oraz Złotą.
Ciekawe jest to, że te dwie prace nie wypadły dobrze w zeszłorocznych konkursach krajowych. Jedną odrzucono, a druga dostała tylko wyróżnienie. O brytyjskim konkursie dowiedziała się dopiero pod koniec lutego tego roku, kiedy do terminu zostało już tylko siedem dni. Ponieważ organizatorzy nie ograniczali liczby zgłoszeń, sfotografowała swoje dwie starsze prace, poprosiła koleżankę o przetłumaczenie opisu koncepcji i technik tłoczenia, które sama opracowała, i wysłała wszystko e-mailem. Odpowiedź przyszła 30 marca, a dopiero po przetłumaczeniu przez kolejną koleżankę dowiedziała się, że wygrała.
Praca nagrodzona Platyną, "Miejsce w moim sercu", przedstawia kruchy dom z gliny, w którym dorastała, bananowiec, który pomagał utrzymać rodzinę, ojca pracującego bez wytchnienia jak bawół wodny, oraz księżyc, który chciał ją sprowadzić do domu, ale nigdy nie mógł. Praca nagrodzona Złotem, "Bażant z pisklęciem", przedstawia bażanta błękitnobrzuchego z Formozy, ptaka występującego tylko na Tajwanie, wraz z dzwonkiem Yushan i kwiatem księżyca. Pisklęta w kompozycji są zawsze trzy, bo ma troje dzieci.
Najbardziej uderzyło mnie jej upieranie się przy realistycznym tłoczeniu. Twierdzi, że technika realistyczna musi zachować fakturę samej skóry: pory muszą być wyraźnie widoczne, a nawet drobne włosy bawoła wodnego czy jego rzęsy po wielu warstwach koloru muszą nadal pokazywać strukturę skóry. Podkreśla też, że barwiona skóra z czasem blaknie, więc kolor musi być stabilny przez lata. Jej zdaniem, jeśli tłoczenie traci cechy skóry, traci też wartość jako sztuka.
Po ponad 30 latach tłoczenia w skórze mówi, że najtrudniejsze nie jest samo wycinanie, lecz zebranie dużej liczby prawdziwych zdjęć i połączenie ich z własnymi pomysłami, by stworzyć nowy obraz. Dla każdego, kto kocha rzemiosło skórzane, to dobre przypomnienie: język samego materiału często daje pracy jej największą siłę.
Źródło: 聯合新聞網
Ciekawe jest to, że te dwie prace nie wypadły dobrze w zeszłorocznych konkursach krajowych. Jedną odrzucono, a druga dostała tylko wyróżnienie. O brytyjskim konkursie dowiedziała się dopiero pod koniec lutego tego roku, kiedy do terminu zostało już tylko siedem dni. Ponieważ organizatorzy nie ograniczali liczby zgłoszeń, sfotografowała swoje dwie starsze prace, poprosiła koleżankę o przetłumaczenie opisu koncepcji i technik tłoczenia, które sama opracowała, i wysłała wszystko e-mailem. Odpowiedź przyszła 30 marca, a dopiero po przetłumaczeniu przez kolejną koleżankę dowiedziała się, że wygrała.
Praca nagrodzona Platyną, "Miejsce w moim sercu", przedstawia kruchy dom z gliny, w którym dorastała, bananowiec, który pomagał utrzymać rodzinę, ojca pracującego bez wytchnienia jak bawół wodny, oraz księżyc, który chciał ją sprowadzić do domu, ale nigdy nie mógł. Praca nagrodzona Złotem, "Bażant z pisklęciem", przedstawia bażanta błękitnobrzuchego z Formozy, ptaka występującego tylko na Tajwanie, wraz z dzwonkiem Yushan i kwiatem księżyca. Pisklęta w kompozycji są zawsze trzy, bo ma troje dzieci.
Najbardziej uderzyło mnie jej upieranie się przy realistycznym tłoczeniu. Twierdzi, że technika realistyczna musi zachować fakturę samej skóry: pory muszą być wyraźnie widoczne, a nawet drobne włosy bawoła wodnego czy jego rzęsy po wielu warstwach koloru muszą nadal pokazywać strukturę skóry. Podkreśla też, że barwiona skóra z czasem blaknie, więc kolor musi być stabilny przez lata. Jej zdaniem, jeśli tłoczenie traci cechy skóry, traci też wartość jako sztuka.
Po ponad 30 latach tłoczenia w skórze mówi, że najtrudniejsze nie jest samo wycinanie, lecz zebranie dużej liczby prawdziwych zdjęć i połączenie ich z własnymi pomysłami, by stworzyć nowy obraz. Dla każdego, kto kocha rzemiosło skórzane, to dobre przypomnienie: język samego materiału często daje pracy jej największą siłę.
Źródło: 聯合新聞網
Komentarze 0
Dodaj pierwszy komentarz, w dowolnym języku.
Zaloguj się, aby komentować