Leerkunstenares Li Wan-ling uit Changhua wint twee grote prijzen in het Verenigd Koninkrijk met realistisch leerreliëf
Een nieuwsbericht dat me echt een goed humeur bezorgde: Li Wan-ling, leerkunstenares uit het "Ambachtshuis" in het district Changhua, heeft twee werken ingestuurd voor de Britse Future Art & Design Award en won daarmee een Platina- en een Goudprijs.
Het opvallende is dat deze twee werken vorig jaar bij binnenlandse wedstrijden niet goed scoorden. Eén werd afgewezen, het andere kreeg alleen een eervolle vermelding. Ze hoorde pas eind februari van dit jaar van de Britse wedstrijd, toen de deadline nog maar zeven dagen weg was. Omdat de organisatie het aantal inzendingen niet beperkte, fotografeerde ze haar twee oudere werken, vroeg een vriendin om haar artistieke toelichting en de zelfontwikkelde leerreliëf-technieken te vertalen, en stuurde alles per e-mail. Op 30 maart kreeg ze antwoord, en pas nadat een andere vriendin het had vertaald, ontdekte ze dat ze had gewonnen.
Het Platina-werk "Een plek in mijn hart" beeldt het bros geworden leemhuis af waarin ze opgroeide, de bananenboom die het gezin hielp onderhouden, haar vader die onvermoeibaar werkte als een waterbuffel, en de maan die haar naar huis wilde halen maar dat nooit kon. Het Goud-werk "Blauwbuikfazant met kuiken" toont de Formosaanse blauwbuikfazant, een vogel die alleen op Taiwan voorkomt, samen met Yushan-klokjesbloem en maanbloem. De kuikens in de compositie zijn altijd drie, omdat zij drie kinderen heeft.
Wat me het meest trof, is haar vasthoudendheid bij realistisch leerreliëf. Ze zegt dat de realistische techniek de textuur van het leer zelf moet bewaren: de poriën moeten duidelijk zichtbaar zijn, en zelfs de fijne haartjes van een waterbuffel of zijn wimpers moeten na vele lagen kleur nog de nerf van het leer laten zien. Ze benadrukt ook dat gekleurd leer na verloop van tijd vervaagt, dus de kleur moet jarenlang stabiel blijven. Verliest leerreliëf de eigenschappen van het leer, dan verliest het volgens haar ook zijn waarde als kunst.
Na meer dan dertig jaar leerkunst zegt ze dat het moeilijkste niet het snijden zelf is, maar het verzamelen van veel echte foto's en die mengen met eigen ideeën om een nieuw beeld te maken. Voor wie van leerambacht houdt, is dit een goede herinnering: de taal van het materiaal zelf is vaak wat een werk zijn sterkste kracht geeft.
Bron: 聯合新聞網
Het opvallende is dat deze twee werken vorig jaar bij binnenlandse wedstrijden niet goed scoorden. Eén werd afgewezen, het andere kreeg alleen een eervolle vermelding. Ze hoorde pas eind februari van dit jaar van de Britse wedstrijd, toen de deadline nog maar zeven dagen weg was. Omdat de organisatie het aantal inzendingen niet beperkte, fotografeerde ze haar twee oudere werken, vroeg een vriendin om haar artistieke toelichting en de zelfontwikkelde leerreliëf-technieken te vertalen, en stuurde alles per e-mail. Op 30 maart kreeg ze antwoord, en pas nadat een andere vriendin het had vertaald, ontdekte ze dat ze had gewonnen.
Het Platina-werk "Een plek in mijn hart" beeldt het bros geworden leemhuis af waarin ze opgroeide, de bananenboom die het gezin hielp onderhouden, haar vader die onvermoeibaar werkte als een waterbuffel, en de maan die haar naar huis wilde halen maar dat nooit kon. Het Goud-werk "Blauwbuikfazant met kuiken" toont de Formosaanse blauwbuikfazant, een vogel die alleen op Taiwan voorkomt, samen met Yushan-klokjesbloem en maanbloem. De kuikens in de compositie zijn altijd drie, omdat zij drie kinderen heeft.
Wat me het meest trof, is haar vasthoudendheid bij realistisch leerreliëf. Ze zegt dat de realistische techniek de textuur van het leer zelf moet bewaren: de poriën moeten duidelijk zichtbaar zijn, en zelfs de fijne haartjes van een waterbuffel of zijn wimpers moeten na vele lagen kleur nog de nerf van het leer laten zien. Ze benadrukt ook dat gekleurd leer na verloop van tijd vervaagt, dus de kleur moet jarenlang stabiel blijven. Verliest leerreliëf de eigenschappen van het leer, dan verliest het volgens haar ook zijn waarde als kunst.
Na meer dan dertig jaar leerkunst zegt ze dat het moeilijkste niet het snijden zelf is, maar het verzamelen van veel echte foto's en die mengen met eigen ideeën om een nieuw beeld te maken. Voor wie van leerambacht houdt, is dit een goede herinnering: de taal van het materiaal zelf is vaak wat een werk zijn sterkste kracht geeft.
Bron: 聯合新聞網
Reacties 0
Plaats de eerste reactie, in elke taal.
Log in om te reageren