Encore un simulateur FPV ? Oui, mais celui-là donne vraiment envie d'essayer. ShramkoGSFPV est l'œuvre d'Andrii Shramko, un développeur polonais, et il coche plusieurs cases d'un coup : il est gratuit, il fonctionne directement dans le navigateur (Chrome de préférence), il est open source et il s'appuie sur des décors en Gaussian Splatting, une technique de modélisation 3D qui permet d'afficher des environnements complexes de façon fluide.
Les terrains de jeu viennent de SuperSplat (https://superspl.at), où des passionnés partagent leurs scans 3D — il y en a plus de 1 300. On passe d'un environnement à l'autre avec la touche N, et on peut même y déposer son propre scan. Le revers de la médaille : ces modèles sont parfois incomplets et n'ont souvent pas de notion de murs. Si la scène paraît trop étroite ou trop vaste, il suffit de mettre en pause et d'ajuster sa taille.
Côté pilotage, on se retrouve aux commandes d'un nano racer façon BetaFPV (plusieurs modèles de la marque sont proposés, même si l'auteur précise n'avoir aucun lien avec elle). Les réglages sont étonnamment complets : radio EdgeTX branchée en USB, mode 1 ou mode 2, tous les sticks et boutons configurables, vol en Acro ou en modes stabilisés, FOV et inclinaison de la caméra, physique du drone, PID et rates façon Betaflight. Sur certaines scènes (avec l'accord de leurs auteurs), on peut même enregistrer ses vols.
Les premiers retours sont bons : ça tourne de manière fluide sur un Mac Mini M2 comme sur un PC un peu vieillissant. L'interface n'est pas encore traduite en français, mais pour un outil gratuit et sans téléchargement, c'est une belle façon de s'entraîner entre deux sessions sur le terrain. À tester ici : https://gsfpv.flyreelstudio.eu/en/
Toen ik die first-person video's zag waarin drones door gebouwen en onder bruggen door scheuren, wist ik dat ik vroeg of laat ook aan FPV-drones zou beginnen. Dit ding is iets totaal anders dan een gewone drone voor luchtopnames: een cameradrone draait om ‘stabiel filmen’, een FPV-drone om ‘lekker vliegen’. Zonder ‘oppasfuncties’ zoals GPS-hover en obstakelvermijding krijg je er een veel grotere wendbaarheid en een veel spannender perspectief voor terug. In 2025 werd het een onderdeel van de Chinese Nationale Spelen en in 2026 kwam het op de World Games — de populariteit neemt echt een vlucht.
Maar de eerste valkuil voor beginners is de keuze van de drone. Mijn advies: koop niet meteen iets duurs. Met een budget onder de ¥1.500 is de BetaFPV Cetus Pro (vanaf ca. ¥658) een zeer complete starterset: drone, zender en bril zitten erbij, en dankzij de propellerbescherming stuitert hij bij een botsing gewoon weg, dus binnen oefenen is heel veilig. Hij heeft ook een moeilijkheidsopbouw in drie stappen: N-modus met hoogtebehoud, F-modus met stabilisatie en M-modus volledig handmatig — precies wat je nodig hebt om van ‘automaat’ naar ‘handgeschakeld’ over te stappen.
Heb je ruim budget en geen zin in solderen en parameters tunen, dan is de DJI Avata 2 het summum van ready-to-fly: O4 digitale videoverbinding met 24ms latentie, 1080p-beeld, en met de bewegingsbesturing heb je het binnen vijf minuten onder de knie. Wil je DIY proberen maar ben je bang voor de soldeerbout, kijk dan eens naar modulaire kits zoals de SpeedyBee Bee25, die je als Lego in elkaar zet.
Over de videoverbinding moet je vooraf goed nadenken: ga als beginner meteen voor digitaal en laat de 200ms latentie en het 480p-beeld van analoog je eerste indruk niet verpesten — dat is niet het echte niveau van FPV, dat is de apparatuur die je tegenhoudt. Zorg ook voor een paar extra accu's, want FPV-drones vliegen meestal maar 4–8 minuten.
Nog één eerlijk advies tot slot: koop voordat je bestelt eerst een simulator en oefen een uur of tien, zodat je zeker weet dat je de leercurve van volledig handmatig vliegen aankunt, en beslis pas dan of je geld uitgeeft. Ik ben zelf ook eerst met een simulator begonnen en daarna met een echte drone, en dat heeft me heel wat omwegen bespaard.
Oscar Liang heeft zijn budgetonderdelenlijsten voor een 5-inch FPV-drone bijgewerkt, en de kop is een beetje treurig: twee jaar geleden was een build van rond de 100 dollar nog realistisch, maar dit jaar kost de goedkoopste complete lijst die hij kan samenstellen zo'n 170 dollar.
Deze build van 170 dollar (frame, een F405-vluchtcontroller met 60A-ESC, 2207-motoren van 1950KV, een 800-VTX met camera, een generieke ELRS-ontvanger van 2,4 GHz, een 6S-LiPo en propellers) is puur op prijs gekozen. Hij is eerlijk dat je niet dezelfde kwaliteit, betrouwbaarheid of consistentie mag verwachten als bij gevestigde merken.
Voor wie meer om prestaties geeft, presenteert hij een build van 250 dollar: Source One-frame, Taker F405-stack, Axisflying-motoren, SpeedyBee TX800-VTX, Foxeer Razer Micro-camera en Bayck ELRS-ontvanger, samen ongeveer 256 dollar. Om de kosten laag te houden is hij gebaseerd op analoge video, maar het frame en de elektronica laten ruimte voor een digitaal systeem later. Hij noemt ook goedkope extra's die je nodig hebt om te beginnen: een RadioMaster Pocket-zender, VR04-bril en een SkyRC B6Neo-lader.
Het nuttigste deel vind ik de sectie Build vs. Buy. Als je niet zeker bent van solderen, kan een bind-and-fly-quad goedkoper zijn dan zelf bouwen: hij wijst op de GEPRC Vapor X5 Analog voor 236,99 dollar, wat onder de onderdelenlijst van 250 dollar zit. Zelf bouwen leert je nog altijd veel, maar het is goed om een eerlijke opmerking te lezen dat het niet altijd de goedkopere weg is.
De prijzen veranderen met wisselkoersen en aanbiedingen, en hij herinnert eraan dat AliExpress-deals de moeite waard zijn als je twee tot drie weken op verzending kunt wachten.
Oscar Liang heeft net een leuke lijst gepubliceerd met FPV-trends die nooit mainstream werden, en het lezen was als een reis door de geschiedenis van de hobby. Zijn punt is dat verdwijnen niet betekent dat een idee slecht was. Soms ging de technologie gewoon een andere kant op, of won een goedkopere oplossing.
Neem de schuin geplaatste motorbevestigingen uit ongeveer 2014 en 2015. Wiggen onder de motoren kantelden ze naar voren, zodat de quad bij hoge snelheid niet zo ver hoefde te kantelen, wat ook de luchtweerstand kon verminderen. Frames werden lichter en piloten raakten gewend aan steile camerahoeken, waardoor het extra hardware niet meer de moeite waard was. Op maat gemaakte PDB-onderplaten voor frames als de ZMR250 maakten builds erg netjes, maar pasten maar op een paar frames, en moderne FC's en 4-in-1 ESC's integreren het meeste daarvan al.
Zacht opgehangen motoren waren rond 2017 een groot onderwerp, toen gyroruis echt zorgwekkend was. Ze voegden gewicht toe en losse schroeven, en wat ze echt deed verdwijnen was dat FC-makers de gyro of het hele bord zacht gingen ophangen, plus veel betere filtering in Betaflight. Nylon afstandhouders waren bedoeld als mechanische zekeringen bij een crash, maar ze braken soms bij kleine tuimelingen, dus metaal won.
Mijn favoriet van de lijst is de Chickadee Polystack uit 2016, een stapelbare, open-source modulaire vluchtcontroller waarbij je alleen de modules toevoegt die je nodig hebt, bijna als Lego. Hij verloor omdat modules geld en ruimte kosten, terwijl gewone FC's op één goedkoop bord steeds meer OSD, BEC, blackbox-geheugen en extra UART's bleven toevoegen. De lijst gaat ook over 3D-stereoscopische FPV-camera's, servo-gekantelde armen, 16x16mm-stacks en 4- tot 6-blads propellers op 5-inch quads.
Persoonlijk vind ik het idee van de modulaire FC het interessantst om opnieuw te bekijken, ook al is de economie nooit echt rond gekomen.
Iedereen die FPV vliegt weet dat het niet de vraag is of je crasht, maar wanneer. Daarom vond ik een Nederlandstalige bouwgids van Zelpio van eind juni 2026 de moeite waard: hij gaat over het bouwen van een degelijke reserve-quad die harde landingen verdraagt.
De onderdelenlijst is als volgt. Frame: IT'S FPV ERA, met geïntegreerde standoffs, een canopy die tegelijk camerahouder en bumper is, en een centraal vergrendeld armdeel. Motoren: T-HOBBY 2306.5 1750KV, samen met IT'S FPV ontwikkeld en bedoeld voor 6S. Flight controller: KISS FC Ultra, met de Voltara ESC als plug-and-play partner. Voor het videobeeld een DJI O4 Pro, en voor de verbinding een TBS Crossfire-ontvanger met een TBS Tango 2 als zender. Voor de stroomkabels volstaat volgens de gids 14 AWG bij 6S.
De bouwvolgorde vond ik logisch. Eerst de motoren monteren, met Loctite op de schroeven tegen trillingen. Daarna de video-zender vroeg inbouwen en de camerakabel erheen leggen voordat de stack erop komt. De stack wordt van onder naar boven opgebouwd: ESC, zachte dempers, dan de flight controller, zodat trillingen de gyro niet bereiken. Bij het solderen eerst de pads vertinnen en zo nodig voorverwarmen. Ontvanger en buzzer krijgen een eigen voeding, handig om een kwijtgeraakte quad terug te vinden.
Daarna volgt de configuratie: via de KISS GUI in de browser de nieuwste firmware installeren, de aanbevolen presets als startpunt nemen en rates en schakelaars naar smaak aanpassen. Zet Launch Mode en Turtle Mode aan, en controleer in het tabblad Data Output de draairichting van de motoren voordat je opstijgt; een verkeerde motor keer je om met de ESC Flasher.
Ter volledigheid: de pagina bevat affiliate-links naar Amazon en de prestatieclaims worden niet met testdata onderbouwd. Als onderdelenlijst en bouwvolgorde is het voor mij toch een prima startpunt.
Ik kwam goed nieuws tegen uit de wereld van FPV-racen. De tweede etappe van het TEKNOFEST-dronekampioenschap 2026 vond op 5 en 6 september plaats op de atletiekbaan in Batman. De wedstrijd wordt georganiseerd door het ministerie van Industrie en Technologie en de T3-stichting, en de uitvoering ligt bij STM.
De cijfers zijn indrukwekkend. Dit jaar hebben 847 teams zich aangemeld, en de 24 piloten die het traject hebben afgerond en uit negen provincies komen, hebben zich geplaatst voor de tweede etappe. Elke piloot vliegt individueel met een FPV-racedrone, en er wordt beoordeeld op tijd, snelheid, wendbaarheid en het succesvol passeren van obstakels.
Het programma loopt over twee dagen. Op de eerste dag volgen een briefing voor de piloten en een veiligheidsinstructie, daarna de kwalificatieronden en eliminatiegroepen; de avondronden bepalen wie de finale op de tweede dag bereikt. Op de tweede dag gaan de eliminaties door, daarna volgen de finales en sluit het evenement af met de prijsuitreiking. De top drie krijgt respectievelijk 40.000, 30.000 en 20.000 Turkse lira.
Het meest interessant vond ik de technische regels, die een goede referentie zijn voor iedereen die een racequad wil bouwen. De framediameter moet tussen 180 en 250 mm liggen, de accu mag maximaal 6S (22,2 V) zijn en het frame moet van koolstofvezel zijn. Video is alleen analoog, HD-systemen zijn niet toegestaan. Om storingen te voorkomen, worden de VTX-frequenties door de organisator toegewezen en is het uitgangsvermogen van de VTX beperkt tot 25 mW. ESC's, vluchtcontrollers, motoren, propellers en ontvangers bereiden de piloten zelf voor, terwijl scheidsrechters de drones controleren op veiligheid en technische naleving.
Piloten die in een etappe van het kampioenschap goed presteren, verdienen het recht om deel te nemen aan de internationale World Drone Cup. Ik vind het bemoedigend dat FPV-racen in Turkije zo'n systematische structuur krijgt, en ik hoop dat deze belangstelling ook nieuwe piloten naar de hobbykant trekt.
Oscar Liang heeft een bouwgids gepubliceerd voor een kleine analoge 1S 3-inch toothpick, en die spreekt me als parkvlieger erg aan. Hij zegt dat 1S 3-inch builds de afgelopen jaren tot zijn favorieten zijn geworden, deels omdat de drone-regels steeds strenger worden. Ze wegen meestal minder dan 50 g, zijn erg stil en hebben niet veel ruimte nodig om te vliegen.
Zijn versie weegt inclusief accu maar 49 g en haalt toch meer dan vijf minuten vliegtijd. Een 1S-opstelling heeft niet enorm veel power, maar hij vindt de prestaties goed voor het formaat, en het lage geluid betekent dat je op veel plekken kunt vliegen zonder de buren te storen.
Wat de bouw snel maakt, is dat alles plug-and-play is, zonder solderen of ingewikkelde instellingen. Hij nam simpelweg de elektronica van een BetaFPV Air65 of Air75 Tiny Whoop, met name de Matrix 5-in-1 FC, de FPV-camera en de kap, en monteerde die op een 3-inch Crux3-frame. De kit met frame, Happymodel 1202.5 11500KV-motoren en Gemfan 3018-2-propellers komt van AliExpress, en hij noemt de onderdelen afzonderlijk voor het geval de kit niet beschikbaar is. Verder heb je vier M2-schroeven en nylon moeren voor de kap nodig, een elastiekje om de accu vast te houden en een klein stukje foam.
Een tip die ik leuk vond: hij bevestigt de motoren vaak alleen met de twee diagonale schroeven in plaats van alle vier. Dat is stevig genoeg en bespaart wat gewicht, en het elastiekje dient ook als houder voor de motordraden.
Voor wie in de stad woont en op een ontspannen manier met FPV wil beginnen, lijkt dit een heel toegankelijk project.
Als je ooit een vluchtcontroller ondersteboven of gedraaid hebt gemonteerd en daarna met roll-, pitch- en yaw-offsets hebt geworsteld, dan is dit nieuws voor jou. Volgens Oscar Liang bevat de nieuwste Betaflight Configurator (2026.6) een FC-uitlijningswizard die automatisch de juiste oriëntatie van het bord berekent.
Waarom dat belangrijk is: de meeste FC's hebben een pijl op het bord die aangeeft wat Betaflight als voor beschouwt. Soms kun je het bord niet zo monteren. Misschien wil je de USB-poort of de SD-kaartsleuf makkelijker bereikbaar hebben, of het bord zit omgekeerd, of het staat onder 45 graden, wat gebruikelijk is bij micro-quads en Tiny Whoops. Een verkeerde uitlijning kan betekenen dat de quad niet opstijgt, direct na het armen omslaat of omhoogschiet zodra je aan de gas komt.
De wizard zit in de browsergebaseerde configurator onder Sensors, als auto-detect board alignment. Misschien moet je eerst de accelerometer kalibreren. Na Start leg je de quad plat met de camera van je af gericht, kantel je de neus omlaag en weer terug naar horizontaal, kantel je hem opzij en weer recht, en draai je hem daarna rond de yaw-as. Betaflight meet de reactie van de accelerometer, berekent de uitlijning en jij drukt op Apply.
De herinnering uit het artikel die ik het mooiste vind is om het resultaat te controleren voordat je propellers monteert. Verplaats op de Setup-pagina de echte quad en kijk naar het 3D-model. Beweegt het de verkeerde kant op, vlieg dan niet, maar draai de wizard opnieuw.
Het is een kleine functie, maar hij haalt een verwarrende stap weg voor beginners, en ervaren bouwers besparen er ook een paar minuten mee.
Op Habr is een uitgebreide analyse verschenen van de digitale videozender BETAFPV P1 Air Unit. De auteur legt uit dat er op de markt voor FPV-videosystemen vroeger maar een handvol digitale fabrikanten was, die je op één hand kon tellen: DJI, Walksnail, HDZero en Siyi. Inmiddels hebben BETAFPV, HGLRC en andere hun eigen systemen uitgebracht, en enthousiastelingen zagen al snel dat ze allemaal dezelfde printplaten met Artosyn-chips gebruiken.
In de P1 Air Unit zit een Artosyn AR9311-SoC met Linux 4.9 en BusyBox, terwijl de radioverbinding wordt afgehandeld door een aparte AR8030-chip met FreeRTOS. De auteur vond een UART met een root-console, en het wachtwoord bleek tussen een paar op de context gebaseerde varianten te zitten. Precies het geval waarin de fabrikant blijkbaar niet verwachtte dat iemand er van binnen naar zou kijken.
Het interessantste deel komt daarna. De volledige encoderstroom vervangen werkte niet: de bril kan die wel decoderen, maar niet stabiel. Daarom gebruikte de auteur LD_PRELOAD om de functie te onderscheppen die frames naar de hardware-H.265-encoder stuurt, en verving de pixels aan de ingang van de encoder. De bril toont zo een vreemd beeld alsof het van de eigen camera komt. Een merkwaardig detail: de encoder comprimeert elk 1080p-frame in twee onafhankelijke stroken (1920×560 en 1920×552), waarschijnlijk om de latentie laag te houden.
Ik vind dit soort artikelen nuttig, ook voor wie gewoon vliegt: ze laten zien hoe de nieuwe goedkope digitale systemen zijn opgebouwd en waarom ze zo makkelijk te onderzoeken zijn. Wie geïnteresseerd is in reverse engineering, kan het hele stuk het beste lezen.
Vóór de officiële lancering, die DJI had vastgesteld op 26 maart 2026, verzamelde PickDrones wat er over de Avata 360 was uitgelekt. Ik vond het overzicht interessant voor iedereen die de FPV-wereld volgt. Het is goed om vooraf te zeggen dat DJI op het moment van schrijven, 4 maart, niets hiervan had bevestigd.
Het product moet de eerste FPV-drone van DJI worden met een 360°-camera, in de lijn van de DJI FPV en Avata. De lekken wezen op panoramische video in 8K/60fps met HDR en een mogelijke enkele-cameramodus, waarbij de hoofdsensor als een gewone camera zou werken. Het gewicht zou iets hoger liggen dan dat van de Avata 2, die 377 g weegt.
Er was ook sprake van O4-transmissie, een cinewhoop-ontwerp met volledige bolvormige bescherming rond de propellers en vier tot zes voorste obstakelsensoren. De geschatte prijzen in China waren 2.988 yuan voor alleen de drone en accu, 3.988 met de RC 2-controller en 5.688 voor de Fly More Combo. Daarnaast zou er een bundel met de DJI Goggles N3 komen, rond de 1.200 dollar. De belangrijkste concurrent is de Insta360 Antigravity A1, rond de 1.599 dollar, en de Avata 360 zou minder dan de helft kosten.
Voor Brazilië schatte de auteur het basismodel op 4.000 tot 5.500 reais. Hij wijst er ook op dat boven de 250 g registratie bij de ANAC en een verzekering nodig zijn, en dat FPV-vliegen direct zicht of een waarnemer vereist.
Persoonlijk vind ik het goed nieuws dat de cinewhoop-categorie zo'n betaalbare optie krijgt. Omdat een groot deel van de tekst op lekken is gebaseerd, is het wel verstandig de definitieve specificaties op de DJI-website te controleren voordat je iets koopt.
Via Dronewatch kwam ik een FPV-simulator tegen die ik even wil delen. ShramkoGSFPV is gratis, draait gewoon in je browser en komt van de Poolse ontwikkelaar Andrii Shramko. Het bijzondere: je vliegt niet in een speciaal gebouwde simulatieomgeving, maar in 3D-scans van bestaande plekken, zoals gebouwen en straten. Het project zit nog in de alphafase.
De scans worden gemaakt met Gaussian Splatting, een techniek waarbij een omgeving uit heel veel kleine 3D-'splats' bestaat in plaats van uit een gewone polygoonmesh. De scènes komen van SuperSplat, het platform van PlayCanvas. Begin oktober waren er volgens de maker al meer dan 1.300 publieke scans beschikbaar om te laden. Bij Liftoff of VelociDrone vlieg je in omgevingen die voor de simulator zijn gebouwd, dus dit is een andere insteek.
Het vliegmodel is een echt gesimuleerde quadcopter, standaard een 2,2-inch cinewhoop in de stijl van de BetaFPV Pavo20 Pro, met nog vijf andere presets, waaronder de Meteor65 Pro en de Air65. Je kunt Betaflight-, Actual-, KISS- en Raceflight-rates gebruiken en zelfs een Betaflight-diff importeren, zodat je eigen rates en PID-instellingen worden overgenomen. Een EdgeTX-zender sluit je via USB aan met WebHID, al is die ondersteuning nog volop in test.
Een scan heeft niet vanzelf botsingen. De simulator lost dat op met een voxelmodel dat als onzichtbare muren dient, en je kunt zwevende stukjes of 'phantom walls' uit de botsingsdata halen of botsingen helemaal uitzetten. Ook is het mogelijk om een eigen scan te importeren, bijvoorbeeld van je drone, smartphone of 360-camera.
Ik vind vooral het idee om een locatie vooraf te scannen en je vlieglijn thuis te oefenen sterk voor cinewhoop-piloten. Je hebt wel een browser met WebGPU nodig, voorlopig vooral Chrome of Edge. De code staat open source op GitHub onder de MIT-licentie.
Ik las het nieuws dat de 15-jarige middelbareschoolleerling en FPV-dronerracer Yuki Yamamoto de Pro-klasse won in de zesde ronde van de 2025 JAPAN DRONE LEAGUE (JDL). De race vond op 21 september 2025 plaats bij Sky Ground in Kato, in de prefectuur Hyogo. Het is nieuws uit het najaar van 2025, maar de prestatie van zo'n jonge piloot maakte indruk op mij, dus ik deel het hier.
Meer dan 50 mensen deden mee. Yamamoto kwalificeerde zich als eerste, ging door naar de halve finale en versloeg zijn rivalen in de finale-heat. De tweede plaats ging naar Rikuto Nakazawa, de derde naar Takahiro Kodaka. Het was zijn eerste kampioenschap na vijf jaar JDL, en hij zei: "Ik sta eindelijk op de top."
Direct daarvoor, van 12 tot 14 september, nam Yamamoto ook deel aan het 2025 MultiGP European Championship in Aichtal, Duitsland. In dit evenement met 86 piloten uit 18 landen kwalificeerde hij zich als zevende, ging hij door naar de A-Main (de beste 16) en eindigde hij als 15e. De reis werd gefinancierd via crowdfunding: ongeveer 1,03 miljoen yen van 111 mensen. In 2024 vertegenwoordigde hij Japan op het FAI-wereldkampioenschap in Hangzhou, China, en het team eindigde als derde ter wereld.
FPV-dronerace wordt vaak "de F1 van de lucht" genoemd: piloten vliegen terwijl ze het camerabeeld van de drone via een bril volgen en halen op driedimensionale banen meer dan 200 km/u. Dat deelnemers variëren van tieners tot mensen van zeventig plus, maakt de sport ook aantrekkelijk. Ik hoop dat het binnenlandse circuit blijft groeien.
