پهپادهای FPV

Encore un simulateur FPV ? Oui, mais celui-là donne vraiment envie d'essayer. ShramkoGSFPV est l'œuvre d'Andrii Shramko, un développeur polonais, et il coche plusieurs cases d'un coup : il est gratuit, il fonctionne directement dans le navigateur (Chrome de préférence), il est open source et il s'appuie sur des décors en Gaussian Splatting, une technique de modélisation 3D qui permet d'afficher des environnements complexes de façon fluide.

Les terrains de jeu viennent de SuperSplat (https://superspl.at), où des passionnés partagent leurs scans 3D — il y en a plus de 1 300. On passe d'un environnement à l'autre avec la touche N, et on peut même y déposer son propre scan. Le revers de la médaille : ces modèles sont parfois incomplets et n'ont souvent pas de notion de murs. Si la scène paraît trop étroite ou trop vaste, il suffit de mettre en pause et d'ajuster sa taille.

Côté pilotage, on se retrouve aux commandes d'un nano racer façon BetaFPV (plusieurs modèles de la marque sont proposés, même si l'auteur précise n'avoir aucun lien avec elle). Les réglages sont étonnamment complets : radio EdgeTX branchée en USB, mode 1 ou mode 2, tous les sticks et boutons configurables, vol en Acro ou en modes stabilisés, FOV et inclinaison de la caméra, physique du drone, PID et rates façon Betaflight. Sur certaines scènes (avec l'accord de leurs auteurs), on peut même enregistrer ses vols.

Les premiers retours sont bons : ça tourne de manière fluide sur un Mac Mini M2 comme sur un PC un peu vieillissant. L'interface n'est pas encore traduite en français, mais pour un outil gratuit et sans téléchargement, c'est une belle façon de s'entraîner entre deux sessions sur le terrain. À tester ici : https://gsfpv.flyreelstudio.eu/en/

Source : Helicomicro

刷到那些第一视角穿楼钻桥的视频时，我就知道自己迟早要入坑FPV穿越机。这玩意儿和普通航拍无人机完全不是一个东西：航拍机追求「拍得稳」，穿越机追求「飞得爽」，没有GPS悬停和避障这些「保姆功能」，换来的是更猛的机动性和更刺激的视角。2025年它成了全运会项目，2026年又进世界运动会，热度是真的起来了。

但新手的第一个坑就是选机。我的建议是别一上来就买贵的。预算不到一千五，BetaFPV Cetus Pro（约¥658起）是完成度很高的入门套装，飞机、遥控器、眼镜全配齐，圈圈机结构撞了只会弹开，室内练手很安全。它还有个三段式难度递进：N模式定高、F模式增稳、M模式全手动，正好帮你从「自动挡」过渡到「手动挡」。

预算充足又不想折腾焊接调参的话，大疆Avata 2是到手飞的天花板，O4数字图传延迟24ms、画质1080p，体感操控五分钟就能上手。想体验DIY又怕焊枪的，可以看看SpeedyBee Bee25那种模块化套件，像拼乐高一样组装。

图传这事得先想清楚：新手直接上数字图传，别让模拟图传那200ms延迟和480p画质毁了你的第一印象——那不是FPV的真实水平，是设备拖了后腿。电池也要多备几块，穿越机普遍只能飞4–8分钟。

最后一句实在话：下单前先去买个模拟器练上十来个小时，确认自己能接受全手动操控的学习曲线，再决定掏钱。我当初就是先模拟器后真机，少走了不少弯路。

来源：IT168

Oscar Liang فهرست قطعات کم‌هزینهٔ خود را برای یک درون FPV پنج‌اینچی به‌روز کرده و تیتر کمی غم‌انگیز است: دو سال پیش ساختی حدود ۱۰۰ دلار هنوز واقع‌بینانه بود، اما امسال ارزان‌ترین فهرست کاملی که می‌تواند جمع کند حدود ۱۷۰ دلار هزینه دارد.

این ساخت ۱۷۰ دلاری (فریم، کنترلر پرواز F405 با ESC ۶۰ آمپری، موتورهای 2207 با ۱۹۵۰KV، VTX ۸۰۰ همراه با دوربین، گیرندهٔ عمومی ELRS با فرکانس ۲.۴ گیگاهرتز، باتری ۶S LiPo و ملخ‌ها) صرفاً بر اساس قیمت انتخاب شده است. او صریحاً می‌گوید نباید همان کیفیت، قابلیت اطمینان و ثبات برندهای معتبر را انتظار داشت.

برای کسانی که به عملکرد بیشتر اهمیت می‌دهند، ساختی ۲۵۰ دلاری پیشنهاد می‌کند: فریم Source One، استک Taker F405، موتورهای Axisflying، VTX SpeedyBee TX800، دوربین Foxeer Razer Micro و گیرندهٔ Bayck ELRS، که روی‌هم حدود ۲۵۶ دلار می‌شود. برای پایین نگه داشتن هزینه‌ها بر ویدیوی آنالوگ تکیه دارد، اما فریم و الکترونیک جا برای یک سیستم دیجیتال در آینده باقی می‌گذارند. او همچنین لوازم کم‌هزینه‌ای را که برای شروع پرواز لازم است پیشنهاد می‌کند: رادیو RadioMaster Pocket، عینک VR04 و شارژر SkyRC B6Neo.

به نظر من مفیدترین بخش، بخش «Build vs. Buy» است. اگر از لحیم‌کاری مطمئن نیستید، یک کوادکوپتر آماده‌پرواز ممکن است ارزان‌تر از ساخت خودتان باشد: او GEPRC Vapor X5 Analog را به قیمت ۲۳۶.۹۹ دلار نشان می‌دهد که از فهرست قطعات ۲۵۰ دلاری ارزان‌تر است. ساختن خودتان البته خیلی آموزنده است، اما خوب است که یادآوری صادقانه‌ای می‌بینیم که همیشه مسیر ارزان‌تر نیست.

قیمت‌ها با نرخ ارز و تخفیف‌ها تغییر می‌کنند و او یادآوری می‌کند که اگر بتوانید دو تا سه هفته برای ارسال صبر کنید، پیشنهادهای AliExpress ارزش نگاه کردن دارند.

منبع: Oscar Liang

اسکار لیانگ تازه فهرست جالبی از روندهای FPV منتشر کرده که هرگز فراگیر نشدند، و خواندنش مثل سفری در تاریخچه این سرگرمی بود. حرفش این است که ناپدید شدن به معنای بد بودن یک ایده نیست. گاهی فناوری فقط مسیر دیگری رفته، یا راه‌حل ارزان‌تری برنده شده است.

به پایه‌های موتور شیب‌دار حدود سال‌های ۲۰۱۴ و ۲۰۱۵ نگاه کنید. گوه‌های زیر موتورها آن‌ها را به جلو متمایل می‌کردند تا کوادکوپتر در سرعت بالا مجبور نباشد آن‌قدر سرش را بالا ببرد، و این می‌توانست مقاومت هوا را هم کم کند. فریم‌ها سبک‌تر شدند و خلبان‌ها به زاویه‌های تند دوربین عادت کردند، پس سخت‌افزار اضافه دیگر ارزش نداشت. صفحه‌های PDB سفارشی زیرین برای فریم‌هایی مانند ZMR250 مونتاژ را بسیار مرتب می‌کردند، اما فقط با چند فریم سازگار بودند و کنترلرهای پرواز امروزی و ESCهای ۴ در ۱ بیشتر این کارکردها را از پیش در خود دارند.

موتورهای با نصب نرم حدود سال ۲۰۱۷، زمانی که نویز ژیروسکوپ نگرانی واقعی بود، موضوع بزرگی بودند. وزن و پیچ‌های شل اضافه می‌کردند، و آنچه واقعاً به کارشان پایان داد این بود که سازندگان FC ژیروسکوپ یا کل برد را به‌صورت نرم نصب کردند و فیلترینگ Betaflight هم خیلی بهتر شد. پایه‌های نایلونی قرار بود در تصادف مانند فیوز مکانیکی عمل کنند، اما گاهی در چرخش‌های کوچک هم می‌شکستند، پس فلز برنده شد.

مورد موردعلاقه من از فهرست، Chickadee Polystack مربوط به سال ۲۰۱۶ است؛ یک کنترلر پرواز ماژولار، قابل‌انباشت و متن‌باز که فقط ماژول‌های موردنیاز را اضافه می‌کنی، تقریباً مثل لگو. باخت چون ماژول‌ها هزینه و جا می‌برند، در حالی که FCهای معمولی روی یک برد ارزان همچنان OSD، BEC، حافظه جعبه سیاه و UARTهای بیشتری اضافه می‌کردند. فهرست همچنین دوربین‌های FPV استریوسکوپیک سه‌بعدی، بازوهای متمایل با سروو، پشته‌های ۱۶ در ۱۶ میلی‌متری و پروانه‌های ۴ تا ۶ پره روی کوادهای ۵ اینچی را هم پوشش می‌دهد.

شخصاً ایده FC ماژولار را جالب‌ترین مورد برای بازبینی می‌دانم، حتی اگر اقتصادش هرگز جواب نداد.

منبع: Oscar Liang

هرکس با FPV پرواز می‌کند می‌داند که سؤال این نیست که آیا سقوط می‌کنی، بلکه این است که کی سقوط می‌کنی. به همین دلیل یک راهنمای ساخت به زبان هلندی از Zelpio که اواخر ژوئن ۲۰۲۶ منتشر شد برایم ارزش خواندن داشت. این راهنما درباره ساخت یک کوادکوپتر یدکی محکم است که فرودهای سخت را تحمل کند.

لیست قطعات به این شرح است. فریم IT'S FPV ERA است، با پایه‌های یکپارچه، یک کاور که همزمان نگهدارنده دوربین و بامپر است، و بخش بازوهایی با قفل مرکزی. موتورها T-HOBBY 2306.5 1750KV هستند که همراه با IT'S FPV توسعه یافته‌اند و برای ۶S طراحی شده‌اند. کنترلر پرواز KISS FC Ultra است و ESC Voltara به‌عنوان همراه پلاگ‌اند‌پلی معرفی شده است. برای تصویر از DJI O4 Pro استفاده می‌شود و برای ارتباط، گیرنده TBS Crossfire با فرستنده TBS Tango 2. طبق راهنما، برای ۶S سیم ۱۴ AWG برای برق کافی است.

ترتیب ساخت به نظرم منطقی بود. ابتدا موتورها نصب می‌شوند و روی پیچ‌ها Loctite زده می‌شود تا در برابر لرزش شل نشوند. سپس فرستنده ویدیو زود نصب می‌شود و کابل دوربین قبل از قرار دادن استک کشیده می‌شود. استک از پایین به بالا ساخته می‌شود: ESC، بعد دمپرهای نرم، و سپس کنترلر پرواز، تا لرزش به ژیروسکوپ نرسد. هنگام لحیم‌کاری، ابتدا پدها قلع‌اندود می‌شوند و در صورت نیاز پیش‌گرم می‌شوند. گیرنده و بازر برق جداگانه دارند که برای پیدا کردن کوادکوپتر گم‌شده مفید است.

سپس نوبت تنظیمات است: نصب آخرین فرمور از طریق KISS GUI در مرورگر، استفاده از پیش‌تنظیم‌های توصیه‌شده به‌عنوان نقطه شروع، و تنظیم نرخ‌ها و کلیدها بر اساس سلیقه. حالت Launch Mode و Turtle Mode را روشن کنید و قبل از پرواز در تب Data Output جهت چرخش موتورها را بررسی کنید. موتوری که در جهت اشتباه می‌چرخد را می‌توان با ESC Flasher برعکس کرد.

برای کامل بودن: این صفحه لینک‌های وابسته به Amazon دارد و ادعاهای عملکردی با داده‌های آزمایشی پشتیبانی نمی‌شوند. با این حال، به‌عنوان لیست قطعات و ترتیب ساخت، برای من نقطه شروع خوبی است.

خبر خوبی از دنیای مسابقات FPV دیدم. مرحله دوم مسابقات قهرمانی پهپاد TEKNOFEST ۲۰۲۶ در ۵ و ۶ سپتامبر در پیست دوومیدانی باتمان برگزار شد. این مسابقات را وزارت صنعت و فناوری و بنیاد T3 برگزار می‌کنند و اجرای آن بر عهده STM است.

آمار جالب توجه است. امسال ۸۴۷ تیم درخواست داده‌اند و ۲۴ خلبانی که مراحل را کامل کرده و از ۹ استان آمده‌اند، حق رقابت در مرحله دوم را به دست آورده‌اند. هر خلبان به‌تنهایی با پهپاد مسابقه FPV پرواز می‌کند و داوری بر اساس زمان، سرعت، چابکی و موفقیت در عبور از موانع انجام می‌شود.

برنامه در دو روز برگزار می‌شود. روز اول پس از توجیه خلبان‌ها و آموزش ایمنی، دورهای رتبه‌بندی و گروه‌های حذفی برگزار می‌شوند؛ دورهای حذفی عصر تعیین می‌کنند چه کسانی به فینال روز دوم می‌رسند. روز دوم حذفی‌ها ادامه پیدا می‌کند، سپس دورهای نهایی برگزار می‌شود و مراسم اهدای جوایز پایان‌بخش برنامه است. سه خلبان برتر به ترتیب ۴۰ هزار، ۳۰ هزار و ۲۰ هزار لیر ترکیه دریافت می‌کنند.

بیشترین توجهم را قوانین فنی جلب کرد که برای هر کسی که قصد ساخت کوادکوپتر مسابقه‌ای دارد مرجع خوبی است. قطر بدنه باید بین ۱۸۰ تا ۲۵۰ میلی‌متر باشد، باتری حداکثر ۶S (۲۲٫۲ ولت) و بدنه از فیبر کربن باشد. ویدیو فقط آنالوگ مجاز است و سیستم‌های HD ممنوع‌اند. برای جلوگیری از تداخل، فرکانس‌های VTX را برگزارکننده تعیین می‌کند و توان خروجی VTX به ۲۵ میلی‌وات محدود است. ESC، کنترلر پرواز، موتور، پروانه و گیرنده را خلبان‌ها خودشان آماده می‌کنند و داوران پهپادها را از نظر ایمنی و مطابقت فنی بازرسی می‌کنند.

خلبانانی که در هر مرحله از مسابقات رتبه کسب کنند، حق شرکت در مسابقات بین‌المللی World Drone Cup را به دست می‌آورند. دیدن ساختار این‌قدر منظم برای مسابقات FPV در ترکیه خوشایند است و امیدوارم این علاقه، خلبانان تازه‌ای را به بخش آماتور هم بکشاند.

منبع: DHA

Oscar Liang راهنمای ساخت یک توث‌پیک آنالوگ کوچک ۱S سه‌اینچی را منتشر کرده که برای من به‌عنوان پرنده‌ی پارک جذاب است. او می‌گوید ساخت‌های ۱S سه‌اینچی طی چند سال اخیر جزو موردعلاقه‌هایش شده‌اند، تا حدی چون مقررات پهپادها روزبه‌روز سخت‌گیرانه‌تر می‌شود. معمولاً زیر ۵۰ گرم وزن دارند، خیلی بی‌صدا هستند و برای پرواز به فضای زیادی نیاز ندارند.

نسخه‌ی او با باتری فقط ۴۹ گرم وزن دارد و با این حال بیش از پنج دقیقه پرواز می‌کند. یک راه‌اندازی ۱S قدرت زیادی ندارد، اما او عملکرد آن را برای این اندازه قابل‌قبول می‌داند و صدای کم باعث می‌شود بتوان در بسیاری از مکان‌ها بدون مزاحمت برای همسایه‌ها پرواز کرد.

آنچه ساخت را سریع می‌کند این است که همه‌چیز پلاگ‌اند‌پلی است و نیازی به لحیم‌کاری یا تنظیمات پیچیده نیست. او الکترونیک BetaFPV Air65 یا Air75 Tiny Whoop را برداشته، به‌ویژه FC مدل Matrix 5-in-1، دوربین FPV و کاور را، و روی فریم ۳ اینچی Crux3 نصب کرده است. کیت شامل فریم، موتورهای Happymodel 1202.5 11500KV و پروانه‌های Gemfan 3018-2 از AliExpress تهیه شده و اگر کیت موجود نباشد، قطعات را جدا فهرست کرده است. افزون بر این، به چهار پیچ M2 و مهره‌های نایلونی برای کاور، یک بند لاستیکی برای نگه‌داشتن باتری و یک تکه‌ی کوچک فوم نیاز است.

یک نکته که خوشم آمد: او اغلب فقط دو پیچ قطری موتور را می‌بندد نه هر چهار تا. این کافی و محکم است و کمی وزن را کم می‌کند، و بند لاستیکی هم نقش نگه‌دارنده‌ی سیم‌های موتور را دارد.

برای کسی که در شهر زندگی می‌کند و می‌خواهد با آرامش وارد FPV شود، این پروژه بسیار قابل‌دسترس به نظر می‌رسد.

منبع: Oscar Liang

اگر تا به حال کنترلر پرواز را وارونه یا چرخانده نصب کرده‌اید و بعد با آفست‌های رول، پیچ و یاو درگیر شده‌اید، این خبر برای شماست. به گفته Oscar Liang، آخرین نسخه Betaflight Configurator (2026.6) یک ویزارد تراز FC دارد که جهت درست برد را خودکار محاسبه می‌کند.

چرا مهم است؟ بیشتر FCها فلشی چاپ‌شده دارند که نشان می‌دهد Betaflight کدام سمت را جلو می‌داند. گاهی نمی‌توانید برد را به این شکل نصب کنید. شاید بخواهید به پورت USB یا اسلات کارت SD راحت‌تر دسترسی داشته باشید، برد وارونه باشد، یا با زاویه ۴۵ درجه قرار گرفته باشد؛ چیزی که در کوادهای کوچک و Tiny Whoop رایج است. تراز نادرست می‌تواند باعث شود کوادکوپتر بلند نشود، بلافاصله بعد از آرم شدن واژگون شود، یا با لمس گاز به سمت بالا پرتاب شود.

ویزارد در کنفیگوراتور مبتنی بر مرورگر، زیر Sensors و با عنوان auto-detect board alignment قرار دارد. ممکن است ابتدا لازم باشد شتاب‌سنج را کالیبره کنید. بعد از زدن Start، کوادکوپتر را صاف بگذارید، دوربین را از خودتان دور کنید، دماغه را به پایین خم کنید و دوباره به حالت افقی برگردانید، سپس آن را به یک طرف کج کنید و دوباره صاف کنید، و در پایان دور محور یاو بچرخانید. Betaflight پاسخ شتاب‌سنج را اندازه می‌گیرد، تراز را حساب می‌کند و شما Apply را می‌زنید.

یادآوری مورد علاقه من در مقاله این است که قبل از نصب پروانه‌ها نتیجه را بررسی کنید. در صفحه Setup کوادکوپتر واقعی را حرکت دهید و مدل سه‌بعدی را ببینید. اگر در جهت اشتباه حرکت کرد، پرواز نکنید و ویزارد را دوباره اجرا کنید.

یک قابلیت کوچک، اما یک مرحله گیج‌کننده را برای تازه‌کارها حذف می‌کند و سازندگان باتجربه هم چند دقیقه صرفه‌جویی می‌کنند.

منبع: Oscar Liang

تحلیل مفصلی از فرستنده ویدیوی دیجیتال BETAFPV P1 Air Unit در Habr منتشر شده است. نویسنده توضیح می‌دهد که در بازار سیستم‌های ویدیویی FPV، تولیدکنندگان دیجیتال قبلاً آنقدر کم بودند که می‌شد آن‌ها را با انگشتان یک دست شمرد: DJI، Walksnail، HDZero و Siyi. حالا BETAFPV، HGLRC و دیگران هم سیستم‌های خود را عرضه کرده‌اند و علاقه‌مندان به‌سرعت متوجه شدند که همه‌ی آن‌ها از بردهایی با تراشه‌های Artosyn استفاده می‌کنند.

داخل P1 Air Unit یک SoC به نام Artosyn AR9311 قرار دارد که با Linux 4.9 و BusyBox کار می‌کند، و لینک رادیویی را یک تراشه‌ی جداگانه‌ی AR8030 با FreeRTOS اداره می‌کند. نویسنده یک UART با کنسول root پیدا کرد و رمز عبور در نهایت از میان چند گزینه‌ی مبتنی بر متن پیدا شد. این دقیقاً موردی است که به نظر می‌رسد سازنده انتظار نداشته کسی داخل دستگاه را بررسی کند.

بخش جالب‌تر بعد از آن است. جایگزینی کل جریان انکودر کار نکرد: عینک می‌توانست آن را رمزگشایی کند، اما نه به‌طور پایدار. بنابراین نویسنده با LD_PRELOAD تابعی را که فریم‌ها را به انکودر سخت‌افزاری H.265 می‌فرستد رهگیری کرد و پیکسل‌های ورودی انکودر را عوض کرد. در نتیجه عینک تصویری بیگانه را طوری نشان می‌دهد که گویی از دوربین اصلی آمده است. نکته‌ی جالب این است که انکودر هر فریم 1080p را در دو نوار مستقل (1920×560 و 1920×552) فشرده می‌کند، احتمالاً برای کم نگه داشتن تأخیر.

به نظرم چنین مقالاتی حتی برای کسانی که فقط پرواز می‌کنند مفیدند: نشان می‌دهند سیستم‌های دیجیتال جدید و ارزان چگونه ساخته شده‌اند و چرا این‌قدر بررسی‌شان آسان است. کسانی که به مهندسی معکوس علاقه دارند، بهتر است متن کامل را بخوانند.

منبع: Habr

پیش از عرضه رسمی که DJI آن را برای ۲۶ مارس ۲۰۲۶ اعلام کرده بود، PickDrones آنچه درباره Avata 360 لو رفته بود را جمع‌آوری کرد. این مرور برای کسی که FPV را دنبال می‌کند جالب بود، پس آن را معرفی می‌کنم. باید روشن باشد که وقتی متن در ۴ مارس نوشته شد، DJI هیچ‌کدام از این موارد را تأیید نکرده بود.

این محصول قرار است اولین پهپاد FPV این شرکت با دوربین ۳۶۰ درجه باشد و ادامه‌دهنده خط DJI FPV و Avata است. نشت‌ها از ویدیوی پانورامیک ۸K با ۶۰ فریم بر ثانیه و HDR خبر می‌دادند و همچنین از یک حالت تک‌دوربین احتمالی که در آن سنسور اصلی مانند یک دوربین معمولی کار می‌کند. گفته می‌شد وزنش کمی بیشتر از Avata 2 با ۳۷۷ گرم خواهد بود.

از انتقال O4، طراحی cinewhoop با محافظ کروی کامل دور پروانه‌ها و چهار تا شش سنسور مانع جلویی نیز صحبت شده بود. قیمت‌های تخمینی در چین برای پهپاد و باتری به تنهایی ۲٬۹۸۸ یوان، با کنترلر RC 2 ۳٬۹۸۸ یوان، و برای بسته Fly More ۵٬۶۸۸ یوان بود. بسته‌ای هم با عینک DJI Goggles N3 حدود ۱٬۲۰۰ دلار مطرح شده بود. رقیب اصلی Insta360 Antigravity A1 با حدود ۱٬۵۹۹ دلار بود و قرار بود Avata 360 کمتر از نصف آن قیمت داشته باشد.

برای برزیل، نویسنده مدل پایه را بین ۴٬۰۰۰ تا ۵٬۵۰۰ رئال تخمین زده بود. او همچنین یادآوری می‌کند که بالای ۲۵۰ گرم ثبت نزد ANAC و بیمه لازم است، و پرواز FPV به دید مستقیم یا ناظر نیاز دارد.

شخصاً خوشحالم که دسته cinewhoop گزینه‌ای با این قیمت مناسب پیدا می‌کند. اما چون بخش عمده متن بر پایه نشت‌هاست، بهتر است پیش از خرید، مشخصات نهایی را در سایت DJI بررسی کنید.

منبع: PickDrones

از طریق Dronewatch با یک شبیه‌ساز FPV آشنا شدم که می‌خواهم معرفی‌اش کنم. ShramkoGSFPV رایگان است، مستقیماً در مرورگر اجرا می‌شود و کار توسعه‌دهنده لهستانی Andrii Shramko است. ویژگی خاصش این است که در یک محیط شبیه‌سازی ساخته‌شده برای این کار پرواز نمی‌کنید، بلکه در اسکن‌های سه‌بعدی مکان‌های واقعی مثل ساختمان‌ها و خیابان‌ها. پروژه هنوز در مرحله آلفا است.

اسکن‌ها با روش Gaussian Splatting ساخته می‌شوند؛ تکنیکی که در آن محیط از تعداد زیادی «اسپلت» کوچک سه‌بعدی تشکیل شده، نه از یک شبکه چندضلعی معمولی. صحنه‌ها از SuperSplat، پلتفرم PlayCanvas، می‌آیند. به گفته سازنده، در اوایل اکتبر بیش از ۱۳۰۰ اسکن عمومی برای بارگذاری در دسترس بود. در Liftoff یا VelociDrone در محیط‌هایی پرواز می‌کنید که برای شبیه‌ساز ساخته شده‌اند، پس رویکرد این پروژه متفاوت است.

مدل پرواز یک کوادکوپتر واقعاً شبیه‌سازی‌شده است؛ به‌طور پیش‌فرض یک سینه‌وایپ ۲.۲ اینچی به سبک BetaFPV Pavo20 Pro، به‌علاوه پنج پیش‌تنظیم دیگر از جمله Meteor65 Pro و Air65. می‌توانید از نرخ‌های Betaflight، Actual، KISS و Raceflight استفاده کنید و حتی یک diff بتافلایت وارد کنید تا نرخ‌ها و تنظیمات PID خودتان اعمال شود. فرستنده EdgeTX از طریق USB و با WebHID متصل می‌شود، هرچند این پشتیبانی هنوز در حال آزمایش است.

یک اسکن به‌خودی‌خود برخورد ندارد. شبیه‌ساز این مشکل را با یک مدل وکسلی حل می‌کند که مانند دیوارهای نامرئی عمل می‌کند. می‌توانید تکه‌های معلق یا «دیوارهای شبح» را از داده‌های برخورد حذف کنید یا برخوردها را کاملاً خاموش کنید. همچنین امکان وارد کردن اسکن شخصی وجود دارد، برای نمونه از پهپاد، گوشی هوشمند یا دوربین ۳۶۰ درجه‌تان.

ایده اسکن قبلی یک مکان و تمرین مسیر پرواز در خانه برایم جذاب است و به نظرم برای خلبان‌های سینه‌وایپ بسیار مفید است. اما به مرورگری با پشتیبانی WebGPU نیاز دارید که فعلاً عمدتاً Chrome یا Edge است. کد به‌صورت متن‌باز در GitHub با مجوز MIT منتشر شده است.

منبع: Dronewatch

خبری خواندم درباره‌ی یوکی یاماموتو، دانش‌آموز ۱۵ساله‌ی دبیرستان و راننده‌ی مسابقات درون FPV، که در دور ششم مسابقات JAPAN DRONE LEAGUE (JDL) ۲۰۲۵ کلاس Pro را برد. این مسابقه در ۲۱ سپتامبر ۲۰۲۵ در Sky Ground شهر کاتو در استان هیوگو برگزار شد. خبر مربوط به پاییز ۲۰۲۵ است، اما نتیجه‌ی راننده‌ای به این جوانی تأثیر زیادی روی من گذاشت، برای همین آن را به اشتراک می‌گذارم.

بیش از ۵۰ نفر در این مسابقه شرکت کردند. یاماموتو اول مرحله‌ی مقدماتی شد، از نیمه‌نهایی گذشت و در مسابقه‌ی نهایی از رقبایش جلو زد. رتبه‌ی دوم به ریکوتو ناکازاوا و رتبه‌ی سوم به تاکاهیرو کوداکا رسید. این اولین قهرمانی او پس از پنج سال حضور در JDL بود و گفت: «بالاخره به قله رسیدم.»

درست قبل از آن، از ۱۲ تا ۱۴ سپتامبر، یاماموتو در مسابقات MultiGP European Championship ۲۰۲۵ در شهر آیشتال آلمان هم شرکت کرده بود. در این رویداد با حضور ۸۶ راننده از ۱۸ کشور، در مرحله‌ی مقدماتی هفتم شد، به A-Main (۱۶ نفر برتر) رسید و در نهایت پانزدهم شد. هزینه‌ی سفر از طریق کرادفاندینگ تأمین شد: حدود ۱٫۰۳ میلیون ین از ۱۱۱ نفر جمع‌آوری شد. در سال ۲۰۲۴ او نماینده‌ی ژاپن در مسابقات قهرمانی جهان FAI در هانگژو چین بود و تیم او رتبه‌ی سوم جهان را کسب کرد.

مسابقات درون FPV اغلب «فرمول ۱ آسمان» نامیده می‌شوند: راننده‌ها با تماشای تصویر دوربین روی درون از طریق عینک پرواز می‌کنند و روی مسیرهای سه‌بعدی به بیش از ۲۰۰ کیلومتر در ساعت می‌رسند. حضور افرادی از نوجوان تا هفتادساله هم بخشی از جذابیت آن است. امیدوارم صحنه‌ی داخلی همچنان رشد کند.

منبع: DRONE.jp