FPV-ideeën die stilletjes verdwenen (en misschien een comeback verdienen)

Oscar Liang heeft net een leuke lijst gepubliceerd met FPV-trends die nooit mainstream werden, en het lezen was als een reis door de geschiedenis van de hobby. Zijn punt is dat verdwijnen niet betekent dat een idee slecht was. Soms ging de technologie gewoon een andere kant op, of won een goedkopere oplossing.

Neem de schuin geplaatste motorbevestigingen uit ongeveer 2014 en 2015. Wiggen onder de motoren kantelden ze naar voren, zodat de quad bij hoge snelheid niet zo ver hoefde te kantelen, wat ook de luchtweerstand kon verminderen. Frames werden lichter en piloten raakten gewend aan steile camerahoeken, waardoor het extra hardware niet meer de moeite waard was. Op maat gemaakte PDB-onderplaten voor frames als de ZMR250 maakten builds erg netjes, maar pasten maar op een paar frames, en moderne FC's en 4-in-1 ESC's integreren het meeste daarvan al.

Zacht opgehangen motoren waren rond 2017 een groot onderwerp, toen gyroruis echt zorgwekkend was. Ze voegden gewicht toe en losse schroeven, en wat ze echt deed verdwijnen was dat FC-makers de gyro of het hele bord zacht gingen ophangen, plus veel betere filtering in Betaflight. Nylon afstandhouders waren bedoeld als mechanische zekeringen bij een crash, maar ze braken soms bij kleine tuimelingen, dus metaal won.

Mijn favoriet van de lijst is de Chickadee Polystack uit 2016, een stapelbare, open-source modulaire vluchtcontroller waarbij je alleen de modules toevoegt die je nodig hebt, bijna als Lego. Hij verloor omdat modules geld en ruimte kosten, terwijl gewone FC's op één goedkoop bord steeds meer OSD, BEC, blackbox-geheugen en extra UART's bleven toevoegen. De lijst gaat ook over 3D-stereoscopische FPV-camera's, servo-gekantelde armen, 16x16mm-stacks en 4- tot 6-blads propellers op 5-inch quads.

Persoonlijk vind ik het idee van de modulaire FC het interessantst om opnieuw te bekijken, ook al is de economie nooit echt rond gekomen.

Bron: Oscar Liang