ایده‌های FPV که بی‌سروصدا ناپدید شدند (و شاید شایسته بازگشت باشند)

اسکار لیانگ تازه فهرست جالبی از روندهای FPV منتشر کرده که هرگز فراگیر نشدند، و خواندنش مثل سفری در تاریخچه این سرگرمی بود. حرفش این است که ناپدید شدن به معنای بد بودن یک ایده نیست. گاهی فناوری فقط مسیر دیگری رفته، یا راه‌حل ارزان‌تری برنده شده است.

به پایه‌های موتور شیب‌دار حدود سال‌های ۲۰۱۴ و ۲۰۱۵ نگاه کنید. گوه‌های زیر موتورها آن‌ها را به جلو متمایل می‌کردند تا کوادکوپتر در سرعت بالا مجبور نباشد آن‌قدر سرش را بالا ببرد، و این می‌توانست مقاومت هوا را هم کم کند. فریم‌ها سبک‌تر شدند و خلبان‌ها به زاویه‌های تند دوربین عادت کردند، پس سخت‌افزار اضافه دیگر ارزش نداشت. صفحه‌های PDB سفارشی زیرین برای فریم‌هایی مانند ZMR250 مونتاژ را بسیار مرتب می‌کردند، اما فقط با چند فریم سازگار بودند و کنترلرهای پرواز امروزی و ESCهای ۴ در ۱ بیشتر این کارکردها را از پیش در خود دارند.

موتورهای با نصب نرم حدود سال ۲۰۱۷، زمانی که نویز ژیروسکوپ نگرانی واقعی بود، موضوع بزرگی بودند. وزن و پیچ‌های شل اضافه می‌کردند، و آنچه واقعاً به کارشان پایان داد این بود که سازندگان FC ژیروسکوپ یا کل برد را به‌صورت نرم نصب کردند و فیلترینگ Betaflight هم خیلی بهتر شد. پایه‌های نایلونی قرار بود در تصادف مانند فیوز مکانیکی عمل کنند، اما گاهی در چرخش‌های کوچک هم می‌شکستند، پس فلز برنده شد.

مورد موردعلاقه من از فهرست، Chickadee Polystack مربوط به سال ۲۰۱۶ است؛ یک کنترلر پرواز ماژولار، قابل‌انباشت و متن‌باز که فقط ماژول‌های موردنیاز را اضافه می‌کنی، تقریباً مثل لگو. باخت چون ماژول‌ها هزینه و جا می‌برند، در حالی که FCهای معمولی روی یک برد ارزان همچنان OSD، BEC، حافظه جعبه سیاه و UARTهای بیشتری اضافه می‌کردند. فهرست همچنین دوربین‌های FPV استریوسکوپیک سه‌بعدی، بازوهای متمایل با سروو، پشته‌های ۱۶ در ۱۶ میلی‌متری و پروانه‌های ۴ تا ۶ پره روی کوادهای ۵ اینچی را هم پوشش می‌دهد.

شخصاً ایده FC ماژولار را جالب‌ترین مورد برای بازبینی می‌دانم، حتی اگر اقتصادش هرگز جواب نداد.

منبع: Oscar Liang