Çok heyecan verici bir haber: Dongker, Inner Sight Games ile işbirliği yaparak "Dongker vs The Ratocrats" adlı, müzikleri "Melankolia Radikal" albümünden uyarlanmış bir roguelite dövüş oyununu geliştirecek.
Oyun, politikacı fareler, robot polisler ve goblin bürokratların yönettiği kurgusal bir ülke olan Ratpublic'te geçiyor. Oyuncular, Dongker'in maskotu olan ve devasa bir robot (mecha) haline gelebilen Dollar karakterini kontrol ederek, yozlaşmış rejime karşı savaşacak ve güç sembollerini yok edecekler. Oyun, dövüşlerin yanı sıra politik bir hiciv de içeriyor.
Dongker'in üç üyesi, Delpi, Arno ve Dzikrie, farklı dövüş stillerine sahip pilot karakterleri temsil ediyor: Gitarist karakteri hızlı pençeler ve enerji kalkanı kullanırken, vokal karakteri şok dalgaları ve ısırmalar kullanıyor, baterist ise güçlü vuruşlar ve delici saldırılar kullanıyor. Oyuncular, Ratpublic'in sembolik bölgelerini, hükümet bölgelerini ve önemli siyasi binalarını keşfederken, polis birlikleri, gözetleme makineleri ve goblin bürokratlarla karşılaşacaklar.
Müziğin en merak uyandıran kısmı: "Melankolia Radikal" albümündeki şarkılar, dövüş sahneleri için enstrümantal müziklere dönüştürülmüş. 11 şarkı içeren albüm, 28 Ağustos 2026'da Greedy Dust Records tarafından yayınlanmış ve "Takbir Terdengar Kejam", "Lautan Bunga Warna Terang" ve "Lagu Selepas Hujan" gibi parçaları içeriyor.
Bu, onların ilk işbirliği değil. Daha önce "Dongker Beats" adlı, 8-bit tarzında bir ritm oyunu, mobil cihazlar için geliştirilmişti. "Dongker vs The Ratocrats" hala PC için Steam platformunda geliştirme aşamasında ve çıkış tarihi henüz açıklanmadı. En son gelişmeler, Dongker ve Inner Sight Games'in resmi Instagram hesapları üzerinden duyurulacak.
Kaynak: Pophariini
On beş yılı aşkın süredir gitar dersi veriyorum ve bana tekrar tekrar sorulan bir soru var: Sıfırdan nasıl başlarım? Bu kadar büyük bir şeyin karşısında kaybolmuş hissetmek normal. İkinci soru da neredeyse her zaman, başlamak için çok mu yaşlı oldukları. Benim cevabım kesin bir hayır: Hiçbir zaman geç değildir. En iyi zaman, başlayabildiğiniz ve her şeyden önce keyif alabildiğiniz zamandır.
İlk iş bir gitar edinmek ve bunu dert etmeye gerek yok: Ödünç, ikinci el ya da yeni olabilir. Ben, bir kuzenimin bir inşaatta terk edilmiş halde bulduğu yarı kırık bir klasik gitarla başladım. Elektro gitar çalıyorsanız bir amfi ya da multi-efektli bir kulaklık işe yarar ama ilk gün şart değildir.
Sonra bir rehbere ihtiyacınız var: Özel bir öğretmen, online bir kurs, YouTube videoları ya da mahallenizdeki bir müzik okulu. Her seçeneğin artıları ve eksileri var. Genelde bunlar arasında gidip gelinir. Önemli olan bir yol belirlemek ve bırakmamak. Öğrenmek küçük başarıları üst üste koyarak gerçekleşir: Bugün dünden daha iyi tınlayan bir akor, düşünmeden çıkmaya başlayan bir geçiş.
Son tavsiyem: Sürecin tadını çıkarın. En önemli şey müzik, hız değil. Kararsızsanız atılın, çünkü bir enstrüman çalmak unutulmayacak bir hayat deneyimidir.
Kaynak: David García
3voor12, Fat Dog'u haftanın albümü seçti ve Seth de Wildt'in incelemesini okuyunca oldukça meraklandım. Londra merkezli grubun ikinci albümü olan Cancel Me (I'm Tired) hakkında konuşuyoruz.
Beş kişilik grup, Londra'nın güneyinde koronavirüs döneminde, kendilerini fazla ciddiye alan gruplara tepki olarak kuruldu. Canlı performansları aşırı enerjik ve kaotik olmasıyla biliniyor; resmi müzikleri çıkmadan önce bile kült bir statüye sahiplerdi. 2024'te çıkan ilk albümleri WOOF.'u inceleyen yazar, albümü taviz vermeyen ve yoğun bulmuştu.
Yeni albümde yoğunluk sürüyor, ama daha sakin anlar da var. Albümün adı, bitmek bilmeyen turnelerin yorgunluğu ile iptal kültürünü birleştiriyor: İptal edildiğinde en azından bir süre dinlenebilirsin. Müzik new wave, dans, punk ve indie'yi harmanlıyor.
İnceleme birkaç parçayı öne çıkarıyor. “Smile and Wave” sağlam ve büyük ölçüde eğlenceli bir punk parçası olarak başlıyor. Başlık parçası doksanların havasını taşıyan, dans etmeye daha uygun bir synthpop şarkısı. “Shit love”, yazara kötü seslendirilmiş bir Amerikan genç dizisinin girişini hatırlatıyor. “Heart of Darkness” ise akılda kalıcı bir melodiye sahip, vokalist Joe Love'ın öne çıktığı erişilebilir bir indie parçası; kapanış şarkısı “Aliens” küçük başlayıp giderek büyüyor.
İnceleyen yazar albümü “her yöne dağılan bir çöp kutusu soyu” olarak niteliyor; önceki çalışmalardan farklı, ama tanıdık bir mizahı koruyor. Fikir sahibi olmadan önce sonuna kadar açıp dinlemek istediğim bir plak; sadece bu tanımı bile heyecanlandırıyor.
Kaynak: 3voor12
Müzik endüstrisinde alışılmadık bir dolandırıcılık davasında karar çıktı ve anlatmaya değer buluyorum. VnExpress'in haberine göre, ABD'nin Kuzey Carolina eyaletinde yaşayan 54 yaşındaki Michael Smith, çevrim içi müzik platformlarını kandırıp telif gelirlerini ele geçirdiği için 18 ay hapis, iki yıl denetimli serbestlik ve 8 milyon doların üzerinde para cezasına çarptırıldı.
New York Güney Bölgesi Savcılığı'ndan savcı Jamie McDonald, Smith'in dolandırıcılık için yapay zekâdan yararlandığını söyledi. FBI onu Eylül 2025'te tutukladı, o da bu yılın Mart ayında suçunu kabul etti. Olaylar 2017-2024 arasında üç aşamada gerçekleşti: Spotify, YouTube Music, Apple Music ve Amazon Music üzerinde binlerce bot hesap oluşturulması; bu hesaplarla yapay zekâ tarafından üretilen ve kendi eseriymiş gibi sunduğu şarkıların durmaksızın çalınması; ve sahte dinlenme sayılarına dayanarak telif gelirlerinin tahsil edilmesi.
Bir rakam dikkatimi çekti. Tom's Hardware'e göre Smith'in bot hesapları Nisan 2023'te aile paketleri üzerinden yapay zekâ müziğini 80,9 milyon kez çaldırdı; aynı dönemde Taylor Swift'in tüm kataloğu YouTube Music'te aile paketleriyle yalnızca 9,3 milyon kez çalınabildi. Fark edilmemek için çalmaları binlerce şarkıya yaydı, böylece hiçbir şarkı olağandışı dinlenme sayısı göstermedi ve bir noktada aynı anda 10.000 bot hesabı yönetti.
Haber ayrıca X'te yapılan ve Smith'in yapay zekâyla hem müziği hem de kitleyi yarattığını, gerçekte kimsenin dinlemediği şarkılardan milyonlarca dolar kazandığını öne süren bir yorumu aktarıyor. Bana göre bu hikâye, sanatçıların ve müzik endüstrisinin gerçek dinleyicileri sahte olanlardan giderek daha fazla ayırt etmek zorunda kalacağını hatırlatıyor.
Kaynak: VnExpress
Afisha Daily, Shortparis'in yeni albümü “İlyada” hakkında yazdı; ancak editör masasında kendini grubun en büyük hayranı olarak tanımlayan yazarın metni kişisel bir mektup gibi okundu. Asıl noktaları aktarmak istiyorum.
Albüm, 20 Şubat 2026'da hayatını kaybeden Nikolay Komyagin ile birlikte kaydedildi. Yazar, basın bültenini okumadan ve kapağa bakmadan plağı dinlemeyi öneriyor. Shortparis'in klipleri ve konserlerinin bir zamanlar gelecekteki olayları önceden haber veriyormuş gibi göründüğünü anımsıyor ve albümün adını Homeros'a yeniden artan ilgiyle ilişkilendiriyor. Ona göre başlık parçasının sözleri ve “Veda” şarkısı da aynı düzene oturuyor. “Veda”, grup adı olmadan yalnızca Komyagin'in adının yazıldığı tek parça.
Basın bülteni Çernişevski'den “cesur, canlı küçük bir şarkı” sözünü aktarıyor: Komyagin konserlerde seyirciyi sakinleştirmek için bu bölümü yüksek sesle okurmuş. Albüm çok çeşitli bir ses taşıyor: kirli gitar riffleri, Fransızca zarif şarkılar ve trajik, ürkütücü temaların destansı bir hâl aldığı, neredeyse rock opera ya da müzikal tadında parlak bir ses. Gospel koro ve üflemeli çalgılar da yer alıyor.
Yazar, Afisha'daki Komyagin ölüm ilanında onun “bir sonraki albümün olağanüstü bir eser olacağını” söylediğini hatırlıyor. Önemli olan, “İlyada”nın ölümünden sonra derlenmiş bir kayıt değil, önceden planlanmış bir yayın olması; yazar için bu, “şarkı söylemenin bir anlamı var mı?” sorusuna anlamlı bir yanıt.
Albümün tamamını dinlemedim, bu yüzden sesi değerlendirmeye cesaret edemem. Ama insanların onun hakkında konuşma biçimi, en azından “Veda” için plağı dinleme listeme eklemek istememe yol açıyor.
Kaynak: Afisha Daily
Bugün Marek Grechuta'nın ölümünün 20. yılı; Interia Muzyka onun hikâyesini yeniden anlattı. Bu metni özetlemek istiyorum, çünkü sanatçıyı daha az bilinen bir yönüyle gösteriyor.
Grechuta, 9 Ekim 2006'da Krakow'da kalp yetmezliği nedeniyle 60 yaşında hayatını kaybetti. Rakowicki Mezarlığı'ndaki “Hak Edenler Caddesi”ne gömüldü. Müziği şiiri şarkıyla, caz, rock ve klasik çalgılarla birleştiriyordu. En bilinen şarkıları arasında “Dni, których nie znamy”, “Niepewność”, “Będziesz moją panią” ve “Wiosna, ach to ty” yer alıyor.
Mimarlık okumak için Zamość'tan Krakow'a taşındı. 1966'da Jan Kanty Pawluśkiewicz ile birlikte mimarlık öğrencilerinden oluşan Anawa kabaresini kurdu; bu topluluk daha sonra onun grubu oldu. 1970'te çıkan ilk albümleri “Marek Grechuta & Anawa”da “Nie dokazuj”, “Niepewność” ve “Będziesz moją panią” yer alıyordu. WIEM (“W Innej Epoce Muzycznej”) grubuyla “Droga za widnokres” ve “Magia obłoków” albümlerinde caz alanını araştırdı.
En çok ilgi, hastalığına yöneldi. Grechuta bipolar bozukluk yaşıyordu ve zor dönemler işini ve sahne performanslarını etkiliyordu. Bazen konserleri yarıda kesiyor ya da iptal ediyor, sözleri unutuyordu. Bazıları bunu alkole bağladı, ancak yakınları bunu reddetti. Marta Sztokfisz'in “Chwile, których nie znamy” kitabında Magda Umer, kötü dönemlerde onunla çalışmanın ne kadar zor olduğunu anlatır; kaygılarına katlanabilen tek kişi, 1970'te evlendiği eşi Danuta'ydı. Kora, turnelerin stresini ve onun eleştiriye karşı hassasiyetini hatırlıyor.
Ölümünden kısa süre önce, 2006'da Opole festivalinde bütün kariyeri için Grand Prix ödülünü aldı. Benim için bu hikâye şarkılarını dinleme biçimimi değiştiriyor: Sakinliğin altında çok daha fazlası vardı.
Kaynak: Interia Muzyka
RADWIMPS'in yeni şarkısı「夕星-ゆうづつ-」nın müzik videosu yayımlandı. BARKS haberine göre şarkı, 『汝、星のごとく』 filminin tema şarkısı ve müzik videosu filmin vizyon tarihiyle aynı gün çıktı. Şarkının kendisi ise 2 Ekim'de gece yarısı dijital olarak yayımlandı.
Müzik videosunu, filmin yönetmeni de olan Michihito Fujii yönetti. Çekimler, filmin geçtiği Ehime Eyaleti'ndeki Imabari'de, ana karakterler Kai Aono ve Akatsuki Inoue'nin birlikte zaman geçirdiği koyda yapıldı. Video, grubun performans sahneleriyle film sahnelerini bir araya getiriyor. Performans sahneleri, Ağustos 2026'da Imabari'de düzenlenen Onmaku Havai Fişek Festivali gününde çekildi ve grubun gerçek havai fişeklerin önünde çaldığı belirtiliyor.
Orijinal eser, Yu Nagira'nın 『汝、星のごとく』 adlı romanı. Filmde Ryusei Yokohama ve Suzu Hirose başrolde yer alıyor, senaryo Naoko Adachi'ye, müzik ise Kō Omama'ya ait. Film, Seto İç Denizi'ndeki adalarda geçen, iki insanın 15 yıllık aşkını ve kaderini anlatıyor. Yojiro Noda, "Kendi mutluluğunuza kendiniz karar verebilirsiniz" dedi ve eserden umut aldığını söyledi.
Merak ettiğim ise televizyondaki ilk performans. RADWIMPS, 16 Ekim Cuma günü 21:00-21:54 arasında TV Asahi'de yayımlanan 『Music Station』 programına çıkacak ve「夕星-ゆうづつ-」yı televizyonda ilk kez seslendirecek.
Grubun gerçek havai fişekler altında çaldığı görüntüleri ile filmin sonuna bu kadar yakın bir şarkının nasıl yankılanacağını kişisel olarak merakla bekliyorum. Şimdilik müzik videosunu izleyip Music Station gününü bekleyeceğim.
Kaynak: BARKS
Thom Yorke'un bir sözü dolaşıyor ve bana garip bir teselli verdi: Bir klasiğin arkasındaki insanlar bile ondan bıkabilir. NME'nin aktardığına göre Yorke, Rolling Stone için Harry Styles ile yaptığı uzun bir söyleşide, Radiohead'in 1997 albümü OK Computer yayımlanmadan önce bile ondan bıktığını söylemiş.
Mantığı basit. Grup albüm çıkmadan önce şarkıları o kadar çok çalmıştı ki, ilerlemesi gerektiğini hissetmiş. Menajeri albümü tanıtmak için iki yıl turneye çıkmaları gerektiğini söyleyince, Yorke bunu yapmamaları için yalvardığını anlatıyor. Tur Mayıs 1997'den Nisan 1998'e kadar sürdü ve yüzden fazla konser içeriyordu. "İki yıl sonra hâlâ yoldaydık" dedi ve durumu gerçekten berbat olarak niteledi.
Kasım 1997'de Birmingham'daki bir konseri de hatırladı: Ses kontrolünün ortasında sahneden çıkmış, korumalarını kaybetmiş ve bir trene saklanmış. Bunu kaçmaya en çok yaklaştığı an olarak tarif ediyor. NME, basçı Colin Greenwood'un 2003'te bu turneyi grubun en kötü dönemi olarak nitelendirdiğini, bunun kısmen Yorke üzerindeki yükünden kaynaklandığını belirtiyor.
Daha yakın bir hikâye de var. Radiohead, Eylül 2025'te yedi yılı aşkın süredir ilk kez verecekleri canlı konserleri duyurdu ve o yılın Kasım ve Aralık aylarında Madrid, Bologna, Londra, Kopenhag ve Berlin'de 20 arena konseri verdi. Yorke, Styles'a bu birlik turnesinin özgüveninde büyük bir çöküşe yol açtığını ve toparlanmasının aylar sürdüğünü anlattı. Bu yılın başlarında Styles ona bir Ivor Novello Fellowship ödülü verdi ve Yorke orada "Space Walk" adlı yeni bir şarkıyı ilk kez seslendirdi.
Bağlam için: OK Computer, Birleşik Krallık'ta beş kez platin sertifikası almış ve 4,5 milyon kopyadan fazla satmıştır; en bilinen single'ları "Paranoid Android" ve "No Surprises"tır. Bundan çıkardığım sonuç şu: Bir albüm dinleyen için başyapıt, yapanlar için ise bir çile olabilir ve bu ikisi aynı anda doğru olabilir.
Kaynak: NME
Infobae'de Guillermo E. Pintos'un kişisel bir köşe yazısını okudum. İtalyan-Arjantinli şarkıcı-söz yazarı Piero'nun ölüm haberini öğrendikten sonra yazılmıştı. Bir sanatçıya veda etmenin çok güzel bir yolu olduğunu düşündüm: müziğinin sıradan bir evde neler ifade ettiğini anlatmak.
Pintos, 1970'lerin ortasından 1980'lerin başına kadar Olavarría'nın kenar mahallesindeki çocukluğunu anıyor. Radyo ve plak çalar bütün gün çalıyor, onun için yeni müziğe açılan kapıydı. Ricardo Soulé ve Vox Dei'yi, ailesinin kardeşi için La Plata'dan getirdiği «Cuero caliente» albümünü anıyor. Babası Víctor Pintos pazar günleri yerel LU 32 radyosunda bir spor programı sunuyormuş ve her Babalar Günü programı «Mi viejo» ile açar, kendi babası için yazdığı bir metni okurmuş.
Yazara göre bu şarkı, birbirine yakınlaşmayı ve hissettiklerini söylemeyi hiç öğrenemeyen, az konuşan iki erkek arasındaki sevgiyi anlatıyor. Piero'nun, gazeteci ve yazar José Tcherkaski ile kurduğu ikiliyi de hatırlıyor: Tcherkaski toplumsal gözlemler ve gündelik karakterlerle sözleri yazıyor, Piero müziği ve yorumu üstleniyormuş. Bu birliktelikten «Mi viejo», «Pedro Nadie», «Juan Boliche», «Para el pueblo lo que es del pueblo» ve «Un hombre común» çıkmış.
Köşe yazısı ayrıca Rubén Blades'in Panama'da hukuk okurken, Piero'nun baladı toplumsal bir hikâyesi olan kentsel bir formata taşıyan ilk sanatçı olduğunu söylediğini anlatıyor. Blades yıllar sonra «Pablo Pueblo»yu bestelemiş. «Juan Boliche» hakkında Pintos, barın bu karakterin toplumsal olarak var olduğu tek yer olduğunu ve özel adın yer adıyla birleşmesinin onu manzaranın bir parçası yaptığını belirtiyor. Mercedes Sosa'nın 1982 Şubat'ında, hâlâ diktatörlük dönemindeyken Teatro Ópera'da «Soy pan, soy paz, soy más» söylediğini de kolektif bir iyileşme eylemi olarak anıyor.
Yazı «Buen viaje, tano» ile bitiyor. Bende kalan düşünce, kısa bir şarkının on yıllarca süren sevgiyi taşıyabileceği.
Kaynak: Infobae
Claudio Baglioni'nin canlı performanslara döndüğünü duymak güzel. ANSA'nın aktardığı bir söyleşide şarkıcı-söz yazarı, birkaç ay önce hastalandığında bir daha asla sahneye çıkamayacağından korktuğunu anlattı. Dönüşünü yeniden başlangıç olarak tanımlıyor ve sahnenin kendini en iyi gizleyebildiği yer olduğunu söylüyor.
Zorunlu ara yüzünden GrandTour turnesi "La Vita è adesso" 2027 yazına ertelendi. Ama önce "Che notte è questa!" var: Roma'daki Villa Borghese'de Piazza di Siena'da yedi konser. 24, 25, 27 ve 28 Ekim, 30-31 Ekim ile 1 Kasım tarihlerinde.
Mekân tesadüf değil. 24 Ekim 1982'de Baglioni tam burada, Piazza di Siena'da "Alé-oò" şarkısını söylemişti. İtalya'nın ilk büyük açık hava konserlerinden biriydi ve yaklaşık 250 bin kişi izlemişti. Bu geceyi bir dönüm noktası olarak hatırlıyor; birkaç gün sonra bir dönemi kapatmak için saçlarını kestirmiş. Kırk dört yıl sonra oraya geri dönüyor.
Veda konseri 23 Ekim 2027'de Fori Imperiali'de planlanıyor. İtalya genelinde yaklaşık 50 konserlik bir turnenin sonunda olacak. Baglioni, bunun belki son canlı performansı olmayacağını ama bu türün son örneği olacağını belirtiyor ve salt bir kutlama gecesi istemediğini söylüyor. Roma'da sahne aldığı yerleri de anıyor: stadyumlardan Foro Italico'ya, üniversitesinin konferans salonundan Vatikan'a, Kolezyum'dan cezaevlerine ve Quirinale'ye kadar. Eksik kalanlar, dediğine göre, yalnızca avlular. 75 yaşında, bir gün eski semti Centocelle'de çalmayı hayal ediyor.
Bu sözlerin samimiyetini seviyorum. Belediye başkanı Gualtieri'nin karşıladığı Kapitol'de mizaha da yer vardı: Sanremo'yu yeniden yönetip yönetmeyeceği sorulduğunda Baglioni, bir gün belediye başkanı olmanın daha iyi olacağını söyleyerek şaka yaptı.
Kaynak: ANSA
Güney Koreli grup BIGBANG, on bir yıl aradan sonra Tayvan'a dönüşüyle müzik dünyasının gündemine oturdu. Central News Agency'nin haberine göre grup, 9 Ekim'den itibaren Taipei Dome'da üç gece üst üste «XX : COSMOS» konserini veriyor ve sadece ilk gecede yaklaşık 40 bin hayran geldi. Önceki Tayvan konserleri 2015'te Taipei Arena'da verilen «MADE» konseriydi.
Grup şu anda TOP, G-Dragon (GD, Kwon Ji-yong) ve Daesung'dan oluşan üçlü formatta faaliyet gösteriyor, ancak bu kez tüm grup olarak sahneye çıktı. Mandopop süperyıldızı Jay Chou, tebrik için bir çiçek sepeti gönderdi. İlk gösteri YouTube'da 670 milyon izlenmesi olan başyapıtları «FANTASTIC BABY» ile açıldı, ardından «HANDS UP», «TONIGHT», «BLUE» ve «LOSER» geldi. «TONIGHT» sırasında GD, gitarını kırdığı efsanevi sahneyi yeniden canlandırdı ve salon coşkuyla patladı.
Üç üye de Tayvanlı hayranlarla bağ kurmak için çaba gösterdi. GD, kendini «Ejderha Abi» olarak tanıtarak Çince selam verdi, Daesung Çince kendini tanıttı ve hayranlarını özlediğini söyledi, TOP ise Tayvanca aşkını haykırdı. TOP ayrıca Taipei'nin turun Asya'daki ilk durağı olduğunu, bir gece önce geldiğini, dana eti erişte ve ananaslı pasta yediğini açıkladı ve hayranların sıcaklığını ve tutkusunu övdü.
Her üyenin ayrıca solo bir performansı vardı. TOP sahneden inerken ayağı kaydı ve iki basamak aşağı düştü, ama hızla korkuluğa tutunarak yere düşmedi. Daha sonra izleyicilerin arasına inip hayranlarının ellerini tutarak onlarla birlikte şarkı söyledi ve hepsini şaşırtıp sevindirdi.
On bir yıllık aradan sonra 40 bin kişinin birlikte şarkı söyleyebilmesinin sadece eski şarkılar sayesinde olmadığını düşünüyorum; izleyicisinin dilinde konuşmak isteyen bu üyelerin samimiyeti de bunda pay sahibi. Önümüzde iki gece daha var, gitmeyi düşünüyorsanız bakmaya değer.
Kaynak: Central News Agency
Bir süredir Iolanda’nın ilk albümünü bekliyordum ve “Quebranto” gerçekten de 8 Ekim’de çıktı. On üç parça şimdiden dijital platformlarda; aralarında “Olha P’ra Ela”, “Responso” ve “Noite Inteira” gibi single’lar var.
Albümde ilgimi çeken şey, bir müze objesine dönüşmeden ülkenin Orta bölgesinin köklerine dönmesi. “Quebranto” kelimesi — nazar, birisi nazar değdirdikten sonra içine düşülen hâl — onun büyüdüğü köyden geliyor. Kendisi, albümün birinin üzerindeki nazarı almasıyla başladığını ve duadan sonra altında yatanların açığa çıktığını söylüyor: travmalar, korkular, kararlar, kırgınlıklar.
Müzikal olarak viola braguesa neredeyse her şeyin içinden geçiyor ve cavaquinho’lar, yaylılar, akordeon, synthesizer’lar ve programlamalarla buluşuyor. Albüm, gitar ve braguesa eşliğinde Avó Lena’nın sesiyle açılıyor. Prodüksiyon Luar’a ait, ortak yapımcı Iolanda; şarkı yazarları arasında Carolina Deslandes, Agir, LEFT., Milhanas, Extrazen ve xtinto gibi isimler yer alıyor.
Canlı tanıtım konseri 7 Aralık’ta Coliseu dos Recreios’ta, seyircinin sahneyi çepeçevre sardığı 360º formatında yapılacak. Benim için bu, tam da bu sonbahar dinlemek istediğim türden bir Portekiz albümü: aynı anda hem pastoral, hem melankolik, hem de güncel.
Kaynak: Rádio Comercial
