Kabar yang menurut saya seru banget: Dongker menggandeng Inner Sight Games untuk membuat Dongker vs The Ratocrats, gim roguelite beat 'em up yang musiknya diadaptasi dari album Melankolia Radikal.
Latarnya Ratpublic, negara fiktif yang dikuasai politisi tikus, robot aparat, dan goblin birokrat. Tokoh utamanya Dollar, maskot Dongker yang bisa berubah jadi robot raksasa alias mecha, untuk melawan rezim korup dan menghancurkan simbol-simbol kekuasaan. Jadi selain baku hantam, gim ini juga satir politik.
Ketiga personel Dongker, Delpi, Arno, dan Dzikrie, jadi pilihan pilot dengan gaya bertarung berbeda: karakter gitaris mengandalkan cakar cepat dan perisai energi, vokalis memakai lolongan gelombang kejut dan gigitan, sementara drummer punya pukulan berat dan serangan bor. Pemain akan menjelajahi distrik, kawasan pemerintahan, dan gedung-gedung politik ikonik Ratpublic sambil menghadapi unit antihuru-hara, mesin pengawasan, sampai goblin birokrat.
Bagian musiknya yang paling bikin penasaran: lagu-lagu Melankolia Radikal diolah jadi trek instrumental pengiring pertarungan. Album berisi 11 lagu itu dirilis lewat Greedy Dust Records pada 28 Agustus 2026, termasuk "Takbir Terdengar Kejam", "Lautan Bunga Warna Terang", dan "Lagu Selepas Hujan".
Ini bukan kolaborasi pertama mereka. Sebelumnya ada Dongker Beats, gim ritme bergaya 8-bit untuk ponsel. Dongker vs The Ratocrats masih dalam pengembangan untuk PC lewat Steam, dan tanggal rilisnya belum diumumkan. Kabar terbarunya akan dibagikan lewat Instagram resmi Dongker dan Inner Sight Games.
Sumber: Pophariini
Ik geef al meer dan vijftien jaar gitaarles en er is één vraag die ik steeds weer krijg: hoe begin ik vanaf nul? Het is normaal om je verloren te voelen tegenover zoiets groots. De tweede twijfel is bijna altijd of ze niet te oud zijn om te beginnen. Mijn antwoord is een volmondig nee: het is nooit te laat, het beste moment is het moment waarop je kunt beginnen en er vooral van kunt genieten.
Het eerste wat je nodig hebt is een gitaar, en maak het jezelf niet moeilijk: een geleende, tweedehands of nieuwe volstaat. Ik begon zelf op een half kapotte klassieke gitaar die een neef verlaten op een bouwplaats had gevonden. Speel je elektrische gitaar, dan helpen een versterker of een koptelefoon met multi-effect, maar op de eerste dag is dat niet onmisbaar.
Daarna heb je begeleiding nodig: een privéleraar, een online cursus, YouTube-video's of een muziekschool in de buurt. Elke optie heeft haar voor- en nadelen, en meestal wissel je af. Het belangrijkste is dat je een route hebt en niet opgeeft. Leren doe je door kleine successen op te stapelen: een akkoord dat vandaag beter klinkt dan gisteren, een wissel die vanzelf begint te gaan.
Mijn laatste advies: geniet van het proces. De muziek is het belangrijkste, niet de snelheid. Twijfel je nog? Waag de sprong, want een instrument bespelen is een levenservaring die je nooit vergeet.
Bron: David García
3voor12 maakte Fat Dog album van de week, en na het lezen van de recensie van Seth de Wildt ben ik best nieuwsgierig geworden. Het gaat om het tweede album van de Londense band: Cancel Me (I'm Tired).
De vijfkoppige groep ontstond tijdens de coronaperiode in Zuid-Londen, als reactie op bands die zichzelf te serieus namen. Hun liveshows staan bekend als extreem energiek en chaotisch, en de band had al een cultstatus voordat er officieel muziek uit was. Het debuut WOOF. uit 2024 beschrijft de recensent als compromisloos en intens.
Op het nieuwe album blijft het intens, maar er zijn ook rustigere momenten. De titel combineert vermoeidheid door eindeloos touren met cancelcultuur: als je gecanceld wordt, kun je even uitrusten. De muziek mengt new wave, dance, punk en indie.
De recensie licht een paar nummers uit. 'Smile and Wave' opent als stevige, vooral leuke punkplaat. De titeltrack is een synthpopnummer dat aan de jaren negentig doet denken en beter dansbaar is. 'Shit love' doet de recensent denken aan een slecht nagesynchroniseerde intro van een Amerikaanse tienerserie. 'Heart of Darkness' is een toegankelijk indienummer met een pakkende melodie, met zanger Joe Love op de voorgrond, en afsluiter 'Aliens' begint klein en wordt steeds groter.
De recensent noemt het album een 'vuilnisbakkenras dat alle kanten op gaat', anders dan het vorige werk, maar met herkenbare humor. Dat klinkt precies als een plaat die ik eerst hard wil luisteren voordat ik een oordeel geef, maar de beschrijving maakt me wel enthousiast.
Bron: 3voor12
In de muziekindustrie is zojuist een vonnis gevallen in een nogal ongebruikelijke fraudezaak, en ik vind dat die het vertellen waard is. Volgens VnExpress is Michael Smith, 54 jaar oud en afkomstig uit North Carolina in de Verenigde Staten, veroordeeld tot achttien maanden gevangenisstraf, twee jaar voorwaardelijk toezicht en een boete van meer dan 8 miljoen dollar, omdat hij online muziekplatforms had misleid om royalty's op te strijken.
Aanklager Jamie McDonald van het Openbaar Ministerie voor het zuidelijk district van New York zei dat Smith AI had misbruikt om de fraude te plegen. De FBI arresteerde hem in september 2025 en hij bekende in maart van dit jaar schuld. De zaak speelde zich van 2017 tot 2024 in drie stappen af: het aanmaken van duizenden botaccounts op Spotify, YouTube Music, Apple Music en Amazon Music; het gebruik van die accounts om continu door AI gegenereerde nummers af te spelen, die hij als eigen werk uitgaf; en daarna het innen van royalty's op basis van nepluisteringen.
Eén cijfer viel me op: volgens Tom's Hardware streamden Smiths botaccounts in april 2023 via familiepakketten 80,9 miljoen keer AI-muziek, terwijl de volledige catalogus van Taylor Swift in dezelfde periode op YouTube Music via familiepakketten slechts 9,3 miljoen keer werd afgespeeld. Om niet op te vallen, verspreidde hij de streams over duizenden nummers, zodat geen enkel nummer ongewone luisteraantallen liet zien, en op een gegeven moment beheerde hij tegelijkertijd tot 10.000 botaccounts.
Het artikel haalt ook een reactie op X aan, waarin wordt gesteld dat Smith AI heeft gebruikt om zowel de muziek als het publiek te maken, en dat hij miljoenen dollars verdiende met nummers die in werkelijkheid niemand beluisterde. Voor mij herinnert dit verhaal eraan dat artiesten en de muziekindustrie steeds vaker echte luisteraars van nepluisteraars zullen moeten onderscheiden.
Bron: VnExpress
Afisha Daily schreef over het nieuwe album van Shortparis, «Ilias», maar de tekst van de auteur, die zichzelf in de redactie de grootste fan van de band noemt, las als een persoonlijke brief. Hier is wat ik wil doorgeven.
Het album is opgenomen met Nikolaj Komjagin, die op 20 februari 2026 overleed. De auteur raadt aan de plaat te beluisteren zonder de persberichten te lezen of naar de hoes te kijken. Ze herinnert zich dat de video's en optredens van Shortparis soms leken vooruit te lopen op toekomstige gebeurtenissen, en ze koppelt de albumtitel aan de hernieuwde belangstelling voor Homerus. Volgens haar passen ook de tekst van het titelnummer en het liedje «Afscheid» in dat patroon. «Afscheid» is het enige nummer dat alleen op naam van Komjagin staat, zonder de band.
Het persbericht citeert Tsjernysjevski over een «gedurfd, levendig liedje»: tijdens concerten las Komjagin die passage hardop voor om het publiek te kalmeren. Het album klinkt zeer gevarieerd: vuile gitaarriffs, elegante liedjes in het Frans en een helder, bijna rockopera- of musicalachtig geluid waarin tragische en angstaanjagende thema's episch worden. Ook een gospelkoor en blazers zijn te horen.
De auteur herinnert zich dat in de necrologie van Komjagin bij Afisha zijn woorden werden aangehaald: het volgende album zou een uitzonderlijk werk worden. Belangrijk is dat «Ilias» een geplande release was en geen postume verzamelaar, en voor de auteur is dat een betekenisvol antwoord op de vraag of het zin heeft om te zingen.
Ik heb het album niet helemaal beluisterd, dus ik ga het geluid niet beoordelen. Maar de manier waarop erover wordt gesproken, zet me ertoe aan de plaat op mijn luisterlijst te zetten, al was het alleen voor «Afscheid».
Bron: Afisha Daily
Vandaag is het twintig jaar geleden dat Marek Grechuta overleed, en Interia Muzyka heeft zijn verhaal opnieuw verteld. Ik wil die tekst samenvatten, omdat hij de artiest van een minder bekende kant laat zien.
Grechuta overleed op 9 oktober 2006 in Krakau, op 60-jarige leeftijd, aan hartfalen. Hij werd begraven op de Laan der Verdienstelijken op de begraafplaats Rakowicki. Zijn muziek combineerde poëzie met liedjes, jazz, rock en klassieke instrumenten. Tot zijn bekendste nummers behoren «Dni, których nie znamy», «Niepewność», «Będziesz moją panią» en «Wiosna, ach to ty».
Hij verhuisde van Zamość naar Krakau om architectuur te studeren. In 1966 richtte hij samen met Jan Kanty Pawluśkiewicz het architectencabaret Anawa op, dat later zijn band werd. Hun debuutalbum uit 1970, «Marek Grechuta & Anawa», bevatte «Nie dokazuj», «Niepewność» en «Będziesz moją panią». Met de groep WIEM («W Innej Epoce Muzycznej») verkende hij de jazz op de albums «Droga za widnokres» en «Magia obłoków».
De meeste aandacht ging uit naar zijn ziekte. Grechuta leed aan een bipolaire stoornis, en moeilijke periodes hadden invloed op zijn werk en optredens. Hij onderbrak of annuleerde soms concerten en vergat teksten. Sommigen gaven alcohol de schuld, maar zijn naasten ontkenden dat. In het boek van Marta Sztokfisz «Chwile, których nie znamy» beschrijft Magda Umer hoe moeilijk het was om in slechte periodes met hem te werken; de enige die zijn angsten verdroeg, was zijn vrouw Danuta, met wie hij in 1970 trouwde. Kora herinnert zich de stress van de tournees en zijn gevoeligheid voor kritiek.
In 2006, kort voor zijn dood, ontving hij op het festival in Opole de Grand Prix voor zijn levenswerk. Voor mij verandert dit verhaal de manier waarop ik zijn liedjes beluister: onder de rust schuilde veel meer.
Bron: Interia Muzyka
De muziekvideo van het nieuwe nummer van RADWIMPS, 「夕星-ゆうづつ-」, is uit. Volgens een artikel van BARKS is het nummer het themalied van de film 『汝、星のごとく』, en de video verscheen op dezelfde dag als de filmpremière. Het nummer zelf is sinds middernacht op 2 oktober digitaal verkrijgbaar.
De video is geregisseerd door Michihito Fujii, die ook de film regisseerde. Opgenomen in Imabari in de prefectuur Ehime, het decor van de film, in de inham waar de hoofdpersonen Kai Aono en Akatsuki Inoue samen tijd doorbrengen. De video combineert optredens van de band met filmscènes. De optredensscènes zijn opgenomen op de dag van het Onmaku-vuurwerkfestival in Imabari in augustus 2026, en de band zou hebben gespeeld voor echt vuurwerk.
Het origineel is de roman 『汝、星のごとく』 van Yu Nagira. In de film spelen Ryusei Yokohama en Suzu Hirose de hoofdrollen, het scenario is van Naoko Adachi en de muziek van Kō Omama. De film vertelt over de liefde en het lot van twee mensen over vijftien jaar, op de eilanden van de Binnenzee van Seto. Yojiro Noda reageerde: "Je kunt je eigen geluk zelf bepalen", en zei dat het werk hem hoop had gegeven.
Wat mij intrigeert, is het eerste optreden op tv. RADWIMPS treedt vrijdag 16 oktober van 21.00 tot 21.54 uur op in het TV Asahi-programma Music Station, waar ze 「夕星-ゆうづつ-」 voor het eerst op televisie zullen brengen.
Ik ben benieuwd hoe de video van het spelen tussen echt vuurwerk en een nummer dat zo dicht bij het einde van de film ligt, zal overkomen. Voorlopig bekijk ik de video en wacht ik op de dag van Music Station.
Bron: BARKS
Er gaat een citaat van Thom Yorke rond dat ik vreemd troostend vond: zelfs de mensen achter een klassieker kunnen het beu zijn. Volgens NME zei Yorke in een lang gesprek met Harry Styles voor Rolling Stone dat hij OK Computer, het Radiohead-album uit 1997, al zat was voordat het verscheen.
Zijn redenering is eenvoudig. De band had de nummers al zo vaak gespeeld voordat de plaat uitkwam dat hij behoefte voelde om door te gaan. Toen de manager zei dat ze twee jaar moesten toeren om het album te promoten, smeekte Yorke volgens zijn zeggen om dat niet te hoeven doen. De tournee liep van mei 1997 tot april 1998, met meer dan honderd shows. "Twee jaar later waren we nog steeds bezig", zei hij, en hij noemde de situatie echt verschrikkelijk.
Hij herinnerde zich ook een concert in november 1997 in Birmingham, waarbij hij uit de soundcheck liep, zijn beveiliging kwijtraakte en zich in een trein verstopte. Hij beschrijft dat als het moment waarop hij het dichtst bij een poging tot ontsnapping kwam. NME merkt op dat bassist Colin Greenwood die tournee in 2003 het slechtste moment van de band noemde, deels vanwege de tol die het van Yorke eiste.
Er is ook een recenter verhaal. Radiohead kondigde in september 2025 een live-comeback aan, hun eerste shows in meer dan zeven jaar, en speelde in november en december 20 arenashows in Madrid, Bologna, Londen, Kopenhagen en Berlijn. Yorke vertelde Styles dat de reünietournee zijn zelfvertrouwen enorm had geschaad en dat het maanden duurde om te herstellen. Eerder dit jaar overhandigde Styles hem een Ivor Novello Fellowship, en Yorke bracht daar een nieuw nummer, "Space Walk", voor het eerst ten gehore.
Ter context: OK Computer is in het Verenigd Koninkrijk vijfmaal platina gecertificeerd en heeft meer dan 4,5 miljoen exemplaren verkocht, met "Paranoid Android" en "No Surprises" als de bekendste singles. Wat ik hieruit haal, is dat een album voor de luisteraar een meesterwerk kan zijn en voor de makers een zware klus, en dat beide tegelijk waar kunnen zijn.
Bron: NME
Op Infobae las ik een persoonlijke column van Guillermo E. Pintos, geschreven nadat hij had vernomen dat de Italiaans-Argentijnse singer-songwriter Piero was overleden. Ik vond het een heel mooie manier om afscheid te nemen van een artiest: door te vertellen wat zijn muziek betekende in een doorsnee huis.
Pintos herinnert zich zijn jeugd aan de rand van Olavarría, half jaren zeventig en begin jaren tachtig, toen de radio en de platenspeler de hele dag aanstonden en voor hem de toegangspoort tot nieuwe muziek waren. Hij noemt Ricardo Soulé en Vox Dei, en het album «Cuero caliente» dat de familie voor zijn broer uit La Plata meenam. Zijn vader, Víctor Pintos, presenteerde op zondag een sportprogramma op de lokale zender LU 32 en opende elke Vaderdag de uitzending met «Mi viejo», waarbij hij een tekst voorlas die hij voor zijn eigen vader had geschreven.
Voor de auteur drukt dat lied de genegenheid uit tussen twee mannen van weinig woorden, die nooit wisten hoe ze dichterbij moesten komen of moesten zeggen wat ze voelden. Hij denkt ook terug aan het duo van Piero met journalist en schrijver José Tcherkaski, die de teksten schreef met een maatschappelijke blik en alledaagse personages, terwijl Piero de muziek en de interpretatie verzorgde. Daaruit kwamen «Mi viejo», «Pedro Nadie», «Juan Boliche», «Para el pueblo lo que es del pueblo» en «Un hombre común» voort.
De column vertelt verder dat Rubén Blades, toen hij in Panama rechten studeerde, zei dat Piero de eerste artiest was die hij de ballade in een stedelijk formaat met een sociaal verhaal had zien brengen, en dat Blades jaren later «Pablo Pueblo» componeerde. Over «Juan Boliche» merkt Pintos op dat de kroeg de enige plek is waar het personage maatschappelijk bestaat, en dat de eigennaam, samengesmolten met die van de plek, hem deel laat uitmaken van het landschap. Hij herinnert zich ook Mercedes Sosa die in februari 1982 in het Teatro Ópera «Soy pan, soy paz, soy más» zong, nog onder de dictatuur, als een daad van collectieve genezing.
De column eindigt met «Buen viaje, tano». Voor mij blijft vooral het idee hangen dat een kort lied decennia aan genegenheid kan dragen.
Bron: Infobae
Het is goed nieuws dat Claudio Baglioni weer live gaat optreden. In een gesprek dat ANSA heeft opgetekend, vertelde de zanger-tekstschrijver dat hij, toen hij enkele maanden geleden ziek werd, bang was nooit meer op een podium te zullen staan. Hij omschrijft zijn terugkeer als een nieuwe start, en zegt dat het podium de plek is waar hij zich het best kan verschuilen.
Door de gedwongen pauze is zijn GrandTour "La Vita è adesso" naar de zomer van 2027 verschoven. Eerst komt echter "Che notte è questa!", zeven concerten op de Piazza di Siena in de Villa Borghese in Rome: op 24, 25, 27 en 28 oktober, van 30 tot en met 31 oktober, en op 1 november.
De locatie is niet toevallig. Op 24 oktober 1982 speelde Baglioni precies hier op de Piazza di Siena met "Alé-oò", een van de eerste grote openluchtconcerten in Italië, met zo'n 250.000 bezoekers. Hij herinnert zich dat als een keerpunt, zo sterk dat hij er een paar dagen later zijn haar voor liet knippen om een tijdperk af te sluiten. Vierenveertig jaar later keert hij daarheen terug.
Het afscheid staat gepland op 23 oktober 2027 bij de Fori Imperiali, aan het einde van een tournee van ongeveer 50 concerten door heel Italië. Baglioni maakt duidelijk dat het misschien niet zijn laatste keer live is, maar wel de laatste van dat soort, en hij wil geen avond van pure feestvreugde. Hij denkt ook terug aan alle plekken in Rome waar hij heeft gespeeld: van stadions tot het Foro Italico, van de aula van zijn universiteit tot het Vaticaan, van het Colosseum tot gevangenissen en het Quirinaal. De enige die ontbreken, zegt hij, zijn binnenplaatsen. Op zijn 75e droomt hij ervan ooit in Centocelle te spelen, zijn oude wijk.
Ik hou van de oprechtheid van deze woorden. Op het Capitool, waar burgemeester Gualtieri hem ontving, was er zelfs ruimte voor ironie: toen hij gevraagd werd of hij weer het Sanremo-festival gaat leiden, grapte Baglioni dat het beter zou zijn om een dag burgemeester te zijn.
Bron: ANSA
De Zuid-Koreaanse groep BIGBANG is het gesprek van de muziekwereld geworden met hun terugkeer naar Taiwan na elf jaar. Volgens het persbureau Central News Agency geeft de groep vanaf 9 oktober drie avonden achter elkaar het concert «XX : COSMOS» in de Taipei Dome, en alleen al op de eerste avond kwamen ongeveer 40.000 fans. Hun vorige optreden in Taiwan was in 2015, met het concert «MADE» in de Taipei Arena.
De groep treedt momenteel op als trio met TOP, G-Dragon (GD, Kwon Ji-yong) en Daesung, maar dit keer stonden ze voluit als groep op het podium. Mandopop-superster Jay Chou stuurde een bloemenmand als felicitatie. De eerste show begon met «FANTASTIC BABY», hun handelsmerk dat op YouTube 670 miljoen keer is bekeken, gevolgd door «HANDS UP», «TONIGHT», «BLUE» en «LOSER». Tijdens «TONIGHT» herhaalde GD het beroemde moment waarin hij zijn gitaar kapotsloeg, en de zaal ging uit zijn dak.
De drie leden deden ook hun best om contact te maken met de Taiwanese fans. GD groette het publiek in het Chinees en stelde zich voor als «drakenbroer», Daesung stelde zich in het Chinees voor en zei dat hij de fans had gemist, en TOP riep zijn liefde uit in het Taiwanees. TOP onthulde ook dat Taipei de eerste Aziatische stop van deze tour is, dat hij de avond ervoor was aangekomen, dat hij beef noodles en ananastaarten had gegeten, en hij prees de warmte en passie van de fans.
Elk lid had ook een solomoment. Toen TOP van het podium afkwam, gleed hij twee treden af, maar hij greep snel de leuning vast en viel niet. Later ging hij de zaal in, pakte de handen van fans vast en zong mee, tot verrassing en vreugde van iedereen.
Ondanks de elf jaar afwezigheid denk ik dat het niet alleen aan de oude nummers ligt dat 40.000 mensen samen konden zingen, maar ook aan de oprechtheid van deze leden, die de taal van hun publiek wilden spreken. Er staan nog twee avonden op het programma, dus als je overweegt te gaan, is het de moeite waard om even te kijken.
Bron: Central News Agency
Ik keek al een tijdje uit naar het eerste album van Iolanda, en “Quebranto” is inderdaad op 8 oktober verschenen. Dertien nummers, nu al te vinden op de digitale platforms, met singles als “Olha P’ra Ela”, “Responso” en “Noite Inteira”.
Wat me aan deze plaat interesseert, is de terugkeer naar de roots van Midden-Portugal zonder dat het een museumstuk wordt. Het woord “quebranto” — het boze oog, de toestand waarin je verkeert nadat iemand het over je heeft geworpen — komt uit het dorp waar ze opgroeide. Ze zegt zelf dat het album begint met iemand die de quebranto van haar wegneemt, en dat na het gebed zichtbaar wordt wat eronder lag: trauma’s, angsten, beslissingen, verdriet.
Muzikaal loopt de viola braguesa door bijna alles heen en ontmoet ze cavaquinho’s, strijkers, accordeon, synthesizers en programmering. Het album opent met de stem van Avó Lena over gitaar en braguesa. De productie is van Luar, met Iolanda als coproducent; bij het schrijven duiken namen op als Carolina Deslandes, Agir, LEFT., Milhanas, Extrazen en xtinto.
De livepresentatie staat gepland op 7 december in het Coliseu dos Recreios, in een 360º-opstelling met het publiek rondom. Voor mij is dit precies het soort Portugese plaat dat ik deze herfst wil horen: bucolisch, melancholisch en tegelijk eigentijds.
Bron: Rádio Comercial
