نگهداری درست هاپ: فریزر، فویل و یک آزمایش سریع بو

هاپ سالی یک بار برداشت می‌شود، بنابراین آنچه می‌خرید باید تا فصل بعد دوام بیاورد. یک مطلب تازه در وبلاگ BeerSmith توضیح می‌دهد که هاپ چگونه پیر می‌شود و چطور می‌توان این روند را کند کرد. به نظر من یادآوری مفیدی بود.

هاپ خشک عمدتاً سلولز است، حدود ۱۰ درصد آب دارد و صدها ترکیب طعمی در خود جای داده است. آلفااسیدها تلخی می‌دهند و روغن‌های معطر بوی تازهٔ هاپ را. روغن‌ها شکننده‌ترین بخش‌اند و معمولاً اول از همه از بین می‌روند. مقاله چهار دشمن را نام می‌برد: گرما، نور، رطوبت و اکسیژن. گرما بزرگ‌ترین آنهاست، چون با هر افزایش ۱۵ درجهٔ سانتی‌گراد (۲۷ درجه فارنهایت) سرعت تجزیه تقریباً دو برابر می‌شود. اکسیژن هم بوی هاپ را به بوی کهنه و پنیری تبدیل می‌کند.

شاخص پایداری هاپ (Hop Stability Index) نشان می‌دهد که یک رقم در شش ماه و در دمای ۲۰ درجهٔ سانتی‌گراد چقدر آلفااسید از دست می‌دهد. قاعدهٔ کلی این است که تا وقتی حدود نیمی از آن از بین نرفته، هاپ برای تلخ‌کردن هنوز مناسب است. BeerSmith حتی ابزاری به نام Hop Age دارد که این را تخمین می‌زند.

خود توصیه ساده است. هاپ باز‌نشده را در بستهٔ فویلی اصلی و دست‌نخورده، داخل فریزر نگه دارید؛ بسته به رقم، می‌تواند یک سال یا بیشتر دوام بیاورد. در روز دم‌کردن، حتی اگر هاپ تازه باشد، قبل از افزودن آن کمی بو کنید و بچشید، چون ممکن است مشکلات بسته‌بندی یا برداشت پیش آمده باشد. برای بسته‌های باز، آن را در کیسهٔ فریزر تحت خلأ بسته‌بندی کنید، یا هوای کیسهٔ زیپ‌دار را با نیتروژن یا CO2 دستگاه کیگ‌گیری خالی کنید، سپس در تاریکی منجمد کنید. و هاپ باز‌شده را هر چه زودتر مصرف کنید.

هیچ‌کدام از این‌ها عجیب نیست، اما خوشم می‌آید که پیروی از آن آسان است. یک دستگاه وکیوم و کمی جای خالی در فریزر شاید بودجهٔ هاپ شما را بهتر از هر وسیلهٔ شیک دیگری حفظ کند.

منبع: BeerSmith Home Brewing Blog