Deri işçiliğine başladığımda, beni pek çok hatadan kurtaran, yeni başlayanlara yönelik bir rehbere rastladım. Anlaşılması gereken ilk şey derinin kendisi: Hayvanın hangi bölgesinden alındığına (boyun, sırt, böğür) ve kalınlığına göre farklı işlenir. Bir cüzdan için 1,2 mm'lik ince bir deri yeterlidir; sağlam bir kemer içinse 3,5 ya da 4,5 mm'ye çıkılır.
Kesim için doğru alet gerekir: İnce deriler için özel makaslar, kalın deriler için maket bıçağı ya da trapez ağızlı bıçak, kavisler için ise döner bıçak. Ardından boyama (ben Fiebing's boyalarını kullanıyorum) ve yapıştırma gelir. Yapıştırıcının iyi tutması için yüzey önceden pürüzlendirilir.
Asıl farkı yaratan aşama kenarlardır. Kenarlar edge beveler ile pahlanır, üzerine tokonole ya da kitre zamkı sürülür. Ardından kenar pürüzsüz ve parlak hale gelene kadar ahşap perdah aletiyle parlatılır. İyi bitirilmiş bir kenar, deri bir eşyanın kartvizitidir.
Elde dikişte önce delikler çekiçle vurulan dikiş zımbalarıyla (elmas ya da Fransız tipi) açılır. Ardından küt uçlu iğneler ve mumlu iplikle saraç dikişi yapılır. En önemlisi küçük ve basit bir projeyle başlamak ve ilk işin mükemmel olmayacağını kabul etmektir.
Kaynak: CraftPoint
Yaklaşık üç yıldır deri işçiliği yapan birinin kaydını okudum: ChatGPT'ye bir kalıp hazırlattı ve bu kalıpla tek kalemlik bir kalem kılıfı gerçekten dikti. Kalıp hazırlamaya çok zaman harcamak, kendi işini kendisi yapanlara tanıdık gelen bir sorun.
İstekler “bir kalemi alan kalem kılıfı”, “A5 boyutunda kitap kapağı” gibi koşullar şeklinde yapılmış. Referans olarak kullanmak istediği bir videonun bağlantısını verip ondan yola çıkarak düşünmesini de denemiş. Kabaca bir biçim hızla çıkmış, ama ilk kalıp olduğu gibi kullanılamamış: kapak kapalıyken nasıl duracağı düşünülmemiş, kapağı tutan tokanın çok kısa olduğu için kullanımı zormuş ve kalıp evde gerçek boyutunda yazdırılabilecek şekilde hazırlanmamış.
Kapağın şeklini ve tokanın uzunluğunu düzelttirmek için birkaç kez değişiklik istemiş, kalıp yazdırılabilir hale gelene kadar uğraşmış. Bitmiş ürün neredeyse hayal ettiği gibi çıkmış, ama kapağın ucu iş sırasında elle düzeltilmiş. Deri kalınlığı ve üst üste binen kısımlar hesaplanmadığı için bazı kalemler iyi girmemiş.
Yazarın sonucu şu: Yapay zekâ kalıbın temelini hızla oluşturmak için iyi, ama “yapay zekâ yaptı, o halde doğrudur” diye düşünmemek ve kendiniz kontrol etmek önemli. Kesmeden önce bitmiş ölçüler, içine konacak şeyin sığıp sığmadığı, deri kalınlığı, üst üste binen parçalar, kapak ve tokanın hareketi ve gerçek boyutta yazdırılıp yazdırılmadığı kontrol edilmeli. Ayrıca önce kalıbı kağıttan kesip birleştirmeyi öneriyor. Yapay zekâyı bir araç olarak gören gerçekçi mesafe, işe yarar bir referans.
Kaynak: note
Weaver Leather Supply, deri işçiliği serisinde kısa bir video yayınladı. Chuck Dorsett, bir deri kavrama çantasına yaylı (facile) bir cüzdan çerçevesinin nasıl takılacağını gösteriyor.
Video, çerçevelerde insanların genellikle takıldığı kısımları ele alıyor: çerçeve için ölçü almak, menteşeleri konumlandırmak, çerçevenin kendisini takmak ve onu birleştirmek için doğru perçini seçmek. Projede Illusion Leather ile dükkânın çanta çerçeveleri koleksiyonundaki yaylı çerçeveler kullanılıyor.
Sayfada kullanılan donanımlar listeleniyor: bir Snapper Rivet Ring, bir Snapper Rivet, bir kılavuz pim ve bir perçin çekiçi. Ölçü ya da yazılı bir adım listesi yok, dolayısıyla bu daha çok okunacak bir yazıdan çok izlenecek bir video. Yine de ilk çerçeveli kavrama çantanızı ertelemiş biriyseniz, deneyimli birinin menteşeleri nasıl yerleştirdiğini ve perçini nasıl seçtiğini görmek faydalı.
Çerçeve işinin uzmanlara özel bir şey değil de öğrenilebilir sıradan bir adım olarak gösterilmesini beğendim. Çanta yapımıyla ilgili referanslar topluyorsanız, dükkânın diğer donanım anlatımlarıyla birlikte yer imlerine eklemeye değer.
Obon tatilinin hemen ardından, bu sonbahar yeni bir şeye başlamak isteyenler için deri ve deri işçiliğiyle ilgili kursları ve etkinlikleri bir araya getiren bir yazıya rastladım. Etkinliklerin çoğu Japonya'da olduğu için önemli noktaları burada not ediyorum.
Osaka'nın Namba bölgesinde 23 Ağustos'ta yeni başlayanlar için bir seminer düzenleniyor. Uygulamalı bir içerik: deri türleri arasındaki farklar, elmas uçlu delgi (hishime), çekiç ve çıtçıt gibi aletleri deneme, el dikişi ve iplik uçlarının bitirilmesi, hangi yapıştırıcının nerede kullanılacağı. Dikkatimi çeken, yazının yeni başlayanlara bilemek için taş gerektiren deri bıçağı önermeyip, bunun yerine bir maketbıçağını doğru kullanmayı öğrenmelerini tavsiye etmesi oldu.
Tokyo'nun Kuramae bölgesinde 28 ve 29 Ağustos'ta aletleri deneyebileceğiniz bir satış etkinliği var. Ayrıca bir «Leather Sommelier» tarafından verilen deri kursları (Aichi ve Sapporo'da), 4 Eylül'de Tokyo Büyükşehir Deri Teknoloji Merkezi'nin Taito şubesinde ücretsiz bir seminer (erkek ayakkabısı yapımı, kalıplar vb.) ve Saitama'nın Urawa bölgesinde 4-5 Eylül'de üreticiler ve satıcılarla doğrudan konuşabileceğiniz bir «deri danışma günü» de yer alıyor.
Ayrıca Ulusal Deri El Sanatları Teşvik Derneği, Ekim ayında başlayacak temel kursun kayıtlarını Ağustos sonunda açmayı planlıyor. Kurs 1966'dan beri devam ediyor. Tek başına çalışırken alet seçimi ve temel dikişlerde takılmak kolay olduğundan, bunları uygulamalı olarak kontrol edebileceğiniz bu kadar çok fırsat olması güzel. Tarihler ve ücretler değişebilir, bu yüzden kayıt olmadan önce her organizatörün duyurusunu kontrol edin.
Kaynak: note (belllens tokyo)
Beni gerçekten mutlu eden bir haber: Changhua ilçesindeki "Zanaat Evi"nin deri kabartma sanatçısı Li Wan-ling, İngiltere'nin Future Art & Design Award yarışmasına iki eserini gönderdi ve bir Platin ödül ile bir Altın ödül aldı.
İlginç olan şu ki, bu iki eser geçen yıl yurt içi yarışmalarda iyi sonuç vermemişti. Biri reddedilmiş, diğeri yalnızca mansiyon almıştı. İngiltere yarışmasını bu yılın şubat ayının sonunda öğrenmiş, başvuru son gününe yedi gün kala haberdar olmuştu. Organizatörler katılım sayısını sınırlamadığı için, iki eski eserinin fotoğraflarını çekmiş, bir arkadaşından yaratıcı açıklamalarını ve kendi geliştirdiği kabartma tekniklerini çevirmesini istemiş ve her şeyi e-postayla göndermiş. 30 Mart'ta yanıt almış, ancak başka bir arkadaşı çevirdikten sonra kazandığını öğrenmiş.
Platin ödüllü eser "Kalbimde Bir Yer", büyüdüğü yıpranmış kerpiç evi, ailenin geçimine yardımcı olan muz ağacını, bir su manda gibi yorulmadan çalışan babasını ve onu eve götürmek isteyip bir türlü götüremediği ayı işliyor. Altın ödüllü "Yavrusuyla Mavi Karınlı Sülün" ise Tayvan'a özgü Formosa mavi karınlı sülünü, Yushan çançiçeği ve ay çiçeğiyle birlikte gösteriyor. Kompozisyondaki yavrular her zaman üç tane, çünkü üç çocuğu var.
En çok etkilendiğim şey, gerçekçi deri kabartmasına olan bağlılığı oldu. Gerçekçi tekniğin derinin kendi dokusunu korumasının şart olduğunu söylüyor: gözenekler net görünmeli, su mandasının ince kılları ve kirpikleri bile çok katmanlı renklendirmeden sonra derinin damarını hâlâ göstermeli. Ayrıca boyanmış derinin zamanla solma eğiliminde olduğunu, bu yüzden rengin yıllarca sabit kalması gerektiğini vurguluyor. Ona göre kabartma derinin niteliklerini kaybederse sanat olarak değerini de kaybeder.
30 yılı aşkın deri işçiliğinden sonra, en zor kısmın oymanın kendisi değil, çok sayıda gerçek fotoğraf toplayıp bunları kendi fikirleriyle harmanlayarak yeni bir imge yaratmak olduğunu söylüyor. Deri zanaatını seven herkes için güzel bir hatırlatma bu: eserin en güçlü yönü çoğu zaman malzemenin kendi dilidir.
Kaynak: 聯合新聞網
Nakameguro'da bir deri atölyesi işleten bir zanaatkârın, 26 yıllık deneyimi açısından “deri işçiliği nedir” sorusunu yazdığı bir makaleyi okudum. İlk bölümün konusu, yapmanın kendisindeki keyif.
Temel olarak deriyi kesmek, delik açmak ve cüzdan ya da çanta dikmek var. Ama yazar bunu “kendi ellerinden bir şeyin doğduğu zaman” olarak görüyor. Makaleye göre ilk keyif, düz bir derinin yavaş yavaş kendi eseri olmasını izlemek.
Atölyelere gelen insanlar çoğu zaman endişe ediyor: “Hantalım, gerçekten yapabilir miyim?” Ama adım adım ilerlendiğinde, diyor makale, mutlaka “şaşırtıcı derecede yapılabiliyor” diye düşünülen bir an gelir. Küçük kaymaların ve hataların yıllar sonra “ilk kez burada yanlış yaptım” diyebileceğiniz, kendi elinizle yaptığınızın kanıtına dönüşmesi fikri çok hoşuma gitti.
Yazıda el dikişine de değiniliyor. Hızlı değil, ama telefondan ve sosyal medyadan uzaklaşıp iğne ucuna odaklandığınız için zihni sakinleştiren, bir çeşit dijital detoks gibi bir zaman oluyor. Her deri parçası yumuşaklık, kırışıklık ve çizikler bakımından farklıdır; özellikle bitkisel tabaklanmış deri kullandıkça rengini ve görünümünü değiştirir. Bu yüzden yazar, işi bitirdiğiniz günün gerçek başlangıç olduğunu söylüyor. Bu cümle aklımda kaldı.
Cüzdanla başlamasanız da makale, anahtarlık ya da kart kılıfı gibi küçük bir şeyle başlamayı öneriyor: Deriyi kesin ve ilk dikişi atın. Aletleri tamamlamadan önce insanı harekete geçiren bir yazı, başlamak isteyen herkese öneririm. İkinci bölümün, yaptığımız şeylerin neden özel hale geldiği üzerine olacağı söyleniyor; devamını okumayı sabırsızlıkla bekliyorum.
Kaynak: note
Garut uzun süredir deri zanaatının merkezi olarak biliniyor ve oradan deri zanaatkârlarının okuması gereken bir haber geldi. Kooperatifler Bakanı Ferry Juliantono, Garut'un deri endüstrisinin modernleşmesini desteklemeye söz verdi. Atık arıtma teknolojisinden LPDB (Döner Fon Yönetim Kurumu) üzerinden finansmana kadar uzanan bu destekle, Garut derisinin kalitesinin İtalyan derisiyle boy ölçüşmesi hedefleniyor.
Bu söz, bakanın 15 Ocak 2026 Perşembe günü Garut'taki Piazza Firenze KOBİ merkezini ziyaret etmesinin ardından verildi. Haberlere göre bu merkez, yerel deri kalitesini uluslararası standartlara yükseltmiş sayılıyor. Sektörün eski sorunu olan tabaklama atıklarıyla ilgili olarak hükümet, atık arıtma makinelerinin finansmanına yardımcı olmayı ve kooperatifleri LPDB döner fonlarıyla tabaklama makinelerini modernize etmeye teşvik etmeyi planlıyor.
Piazza Firenze'yi Koperasi Kulit Artisan Indonesia (Endonezya Zanaatkâr Deri Kooperatifi) işletiyor. Garut deri ürünlerini İtalyan tarzı mimariyle birleştiriyor; yemek mekânları, atölyeler ve eğitim alanları da var. Kurucularından tasarımcı Poppy Dharsono, desteği memnuniyetle karşıladı ve ihracatın zor olmasına rağmen büyük iç pazarın öncelikli olması gerektiğini vurguladı. Kooperatif Garut'taki zanaatkârları eğitmeye devam ediyor.
Garut Bölge Başkan Yardımcısı Luthfianisa Putri Karlina, merkezin yerel turizmin görünümünü değiştirdiğini ve özellikle kaliteli ürün arayan Cakarta'daki ziyaretçileri çektiğini söyledi. Ayrıca Garut deri ürünlerinin daha premium biçimde paketlenmesi çağrısında bulundu. Piazza Firenze, tam da 15 Ocak'ta bir yaşına girdi.
Bu haberde hoşuma giden şey, yalnızca ürün satışına değil, arkasındaki zincire de odaklanması: tabaklama, atık, zanaatkâr eğitimi ve ambalaj. Yazıda fonun tutarı ya da makine sayısı yer almıyor; bu yüzden uygulamanın nasıl ilerleyeceğini izlemek istiyorum.
Kaynak: ANTARA News
Latin Amerika'nın en büyük el sanatları fuarı Fenearte'nin 26. edisyonu, 8-19 Temmuz 2026 tarihleri arasında Olinda'daki Pernambuco Kongre Merkezi'nde yapıldı ve yılın temasını deriye ayırdı: "Pernambuco'nun Eyer Ustaları: Dönüştüren Bir Zanaat". Deri işçiliğini seven biri olarak, bu geleneğin böyle bir ilgi görmesini görmek güzel.
Folha de Pernambuco gazetesine göre, yaklaşık 700 ticari alanda 5 binden fazla zanaatkâr, halk sanatçısı ve sergileyicilerin bir araya gelmesi bekleniyordu; yatırım 16 milyon real olup fuarın tarihindeki en büyük yatırımdı. Önceki edisyon 163 milyon reallik ekonomik hareketlilik yaratmış ve yaklaşık 340 bin ziyaretçi çekmişti. Fuar ilk kez, ApexBrasil iş birliğiyle, on uluslararası alıcıyı da ağırladı.
Deriye yapılan bu saygı, zanaatın önemli isimlerini de hatırlatıyor: Exu deri döngüsüyle bağlantılı Zé Venceslau; Salgueiro'dan, şarkıcı João Gomes'un taktığı "bonéu" şapkalarıyla tanınan Irineu do Mestre; ve Petrolândia'dan, tilapya derisinin el işi kullanımında öncü olan Fafá Belém. Haber ayrıca eyer ve koşum imalatının ulusal merkezi Cachoeirinha'yı ve deri kullanımının Pernambuco'nun özgün modasındaki yerini öne çıkarıyor.
Beni en çok ilgilendiren şey, eyerlerin ve koşumların yalnızca ürün olarak değil, kültürel miras olarak ele alınmasıydı. Deri, Kuzeydoğu'da yüzyıllardır giysi, alet ve aksesuarlarda kullanılıyor; fuar bu bilgiyi atölyeler, moda gösterileri ve tartışmalarla birlikte programın merkezine koyuyor. Deri zanaatını takip eden biri için, bölgesel bir geleneğin çağdaş tasarım ve yeni pazarlarla nasıl buluşabileceğinin güzel bir örneği.
Kaynak: Folha de Pernambuco
Küçük bir haber ama beni sevindirdi: Acre'deki Expoacre 2026 fuarında FAEAC/SENAR/Sendikalar Sistemi, Üretici Evi'nde bir deri işçiliği kursunu programa dahil etti. Eğitim 5 Ağustos Çarşamba günü yapıldı ve kırsalın geleneksel deri kemeri olan muladeiro kemeri yapımına odaklandı.
Kursu eğitmen Pedro Pereira yönetti ve katılımcılara pratik deneyimini aktardı. Ona göre amaç öğrencilerin bilgisini genişletmek ve herkesin özgeçmişine bir şeyler eklemekti. Sözlerinden biri etkinliğin ruhunu iyi özetliyor: Kimileri için zanaat bir terapi işlevi görür, kimileri içinse önemli bir gelir kaynağına dönüşebilir.
Katılımcılar arasında, SENAR-AC Tarım Teknisyenliği kursunun öğrencisi Thayane Raulino da vardı. Atölye hakkında sınıfının grup sohbetinden haberdar olmuş, daha çok şey öğrenmek ve belki deriyle ek gelir elde etmek istediğini söylemişti. Hayvancılık Teknisyenliği kursunun mezunu Jarlany Raulino da yeni beceriler, özellikle kemer yapımı öğrenmek için oradaydı.
Deri işinin, elleriyle bir meslek öğrenmek isteyenler için bir giriş kapısı olmasını görmek hoşuma gidiyor. Bir kemerin anlatımı basit, ama kesim, bitirme ve montaj gibi zanaatın temel aşamalarını bir araya getiriyor, bu yüzden iyi bir ilk çalışma olabilir. Mesaj şu: tarım fuarlarındaki kısa ve erişilebilir kurslar pek çok kişinin deri işçiliğine ilgi duymasını sağlayabilir.
Kaynak: Portal CNA Brasil
Altın baskı, gözümü ondan alamadığım deri tekniklerinden biri: küçük bir pirinç aletin metal yüzeyi ısıtılır, deriye altın yaprak serilir ve yüzeye bir desen basılır. V&A Ulusal Sanat Kütüphanesi blogundaki yakın tarihli bir yazı tam da bu zanaatı ele alıyor; bitmiş kitaplar yerine aletler üzerinden.
Katalogcu, şimdiye kadar 171 cilt işi aleti kaydettiğini yazıyor. Çoğu üç ciltçiye aitmiş: Sarah Prideaux, Charles Ricketts ve Sybil Pye. Bunların otuz beşi Prideaux'nun kendisine aitmiş; 1911 ile 1917 arasında imzalayıp kütüphaneye bağışlamış. Hepsi altın baskıda kullanılmış, yani genellikle sadece kapaklarda gördüğümüz izleri yaratan damgaları görmek için nadir bir fırsat.
Bana en çok dokunan kısım Prideaux'nun hikâyesi. 1853'te Londra'da doğan Prideaux, 1888'e kadar İngilizce öğretmenliği yapmış, sonra profesyonel ciltçi olmuş. 1891'de ilk ciltleri "tuhaf ama güzel değil" diye sert biçimde eleştirilmiş, buna rağmen sonradan 300'ün çok üzerinde cilt yapmış. Malzemeler konusunda titizmiş; yalnızca en iyi derileri ve ebru kağıtlarını seçmiş. 1800'lerin sonunda V&A koleksiyonundaki Türk ve Suriye çinilerinden esinlenmiş büyük aletler tasarlamış. Bunlardan biri, Vale Press için yaptığı 1902 tarihli Omar Hayyam Rubaiyat ciltinde görülüyor.
Yazı ayrıca 1890'ların ortasından 1900'e kadar yetenekli bir finişer olan Lucien Broca'yı çalıştırdığını ama adını anmadığını belirtiyor; o dönemde bu yaygın bir durummuş. Kendisini cilt işinde kariyer yapan ve bunu öğreten ilk kadın olarak tanımlamış.
Deriyle çalışan biri için güzel bir hatırlatma: bir damga, biraz ısı ve sabit bir el tüm bir tasarımı taşıyabilir. Bu aletlerin bıraktığı izlerin yanında fotoğraflandığını daha çok görmek isterim.
Kaynak: V&A Blog
Avrupa Miras Günleri kapsamında, Haute-Vienne bölgesindeki Saint-Junien'de yer alan Cité du cuir, 19 ve 20 Eylül 2026'da eldiven kesimi ve dikişi gösterileri düzenledi. Beni sevindiren şey, müzenin eldivenleri yalnızca vitrinlerde göstermekle kalmayıp profesyonellerin canlı olarak çalışmasıydı.
Gösteriler iki gün de saat 15.00 ile 18.00 arasında, daimi sergilerin tam ortasındaki yeniden inşa edilmiş bir atölyede yapıldı. Ziyaretçiler kesimci ve dikişçi mesleklerini yakından görebildi ve deri eldivenin kesiminden montajına kadar olan aşamaları takip edebildi.
Cité du cuir'in girişi bu iki gün, Avrupa Miras Günleri çerçevesinde, saat 10.00 ile 18.00 arasında olağanüstü olarak ücretsizdi. Bölgenin ününü kazandıran bir zanaate yakından bakmak için güzel bir fırsattı.
Hobi olarak deriyle uğraşanlar için bir eldiven ustasının kesimi, derinin yönünü ve dikişi yönetmesini izlemek gerçek bir alçakgönüllülük dersi: bir eldiven, cüzdan ya da çantadan çok farklı bir hassasiyet ister. Etkinlik sona erdi, ama müze açık ve iletişim bilgileri web sitesi citeducuir.fr adresinde. Bu tür buluşmaların devam etmesini umuyorum.
Kaynak: OpenAgenda / Ministère de la culture (JEP 2026 Nouvelle-Aquitaine)
