งานหนัง

En me lançant dans la maroquinerie, je suis tombé sur un guide pour débutants qui m'a évité bien des erreurs. La première chose à comprendre, c'est le cuir lui-même : selon la partie de l'animal (collet, croupon, flanc) et l'épaisseur, il se travaille différemment. Pour un portefeuille, un cuir fin de 1,2 mm suffit ; pour une ceinture solide, on passe à 3,5 ou 4,5 mm.

La découpe demande le bon outil : des ciseaux spéciaux pour les cuirs fins, un cutter ou un couteau à lame trapézoïdale pour les cuirs épais, et même un cutter rotatif pour les courbes. Ensuite viennent la teinture (j'utilise les teintures Fiebing's) et le collage, après avoir rendu la surface rugueuse pour que la colle accroche bien.

L'étape qui fait toute la différence, ce sont les bords. On les biseaute avec un edge beveler, on applique du tokonole ou de la gomme adragante, puis on polit au brunissoir en bois jusqu'à obtenir un bord lisse et brillant. Un bord bien fini, c'est la carte de visite d'un objet en cuir.

Pour la couture à la main, on perce d'abord les trous avec des griffes à frapper (diamant ou style français), puis on coud au point sellier avec des aiguilles à bout rond et du fil ciré. Le plus important reste de commencer par un petit projet simple — et d'accepter que le premier ne sera pas parfait.

Source : CraftPoint

ผมอ่านบันทึกของคนที่ทำงานหนังมาราว 3 ปี เขาขอให้ ChatGPT ทำแพตเทิร์นให้ แล้วนำมาเย็บกล่องใส่ปากกาสำหรับปากกาหนึ่งด้ามจริง ๆ การใช้เวลานานกับการทำแพตเทิร์นเป็นปัญหาที่คนทำของเองคุ้นเคยดี

คำขอเป็นรูปแบบของเงื่อนไข เช่น “กล่องใส่ปากกาที่ใส่ปากกาได้หนึ่งด้าม” หรือ “ปกหนังสือขนาด A5” เขายังลองส่งลิงก์วิดีโออ้างอิงไปให้คิดตามจากวิดีโอนั้นด้วย รูปทรงคร่าว ๆ ออกมาเร็ว แต่แพตเทิร์นแรกใช้งานตามนั้นไม่ได้: ไม่ได้คำนึงถึงสภาพตอนฝาปิด ตัวล็อกที่ยึดฝาสั้นเกินไปจนใช้ยาก และแพตเทิร์นไม่ได้ออกแบบมาให้พิมพ์ขนาดจริงที่บ้านได้

เขาขอให้แก้หลายรอบ ทั้งรูปทรงของฝาและความยาวของตัวล็อก จนแพตเทิร์นพิมพ์ได้ ผลงานสำเร็จแทบจะเหมือนที่คิดไว้ แต่ปลายฝาต้องใช้มือแต่งตอนทำงาน และเพราะไม่ได้คำนวณความหนาของหนังและส่วนที่ซ้อนทับกัน ปากกาบางชนิดจึงใส่ไม่สนิท

ข้อสรุปของผู้เขียนคือ AI เหมาะกับการร่างพื้นฐานของแพตเทิร์นอย่างรวดเร็ว แต่สำคัญที่ต้องไม่คิดว่า “AI ทำมาแล้วจึงน่าจะถูก” แล้วตรวจสอบด้วยตัวเอง ก่อนตัดควรตรวจขนาดสำเร็จรูป ว่าของที่จะเก็บใส่พอดีหรือไม่ ความหนาของหนัง ส่วนที่ซ้อนทับ การขยับของฝาและตัวล็อก และการพิมพ์ขนาดจริง เขายังแนะนำให้ตัดแพตเทิร์นบนกระดาษแล้วประกอบดูก่อน ระยะห่างที่สมจริงกับ AI ในฐานะเครื่องมือ เป็นข้อมูลอ้างอิงที่มีประโยชน์

ที่มา: note

Weaver Leather Supply โพสต์วิดีโอสั้นในซีรีส์งานฝีมือหนังของตน เป็นการสาธิตการติดโครงกระเป๋าสปริง (facile) บนคลัตช์หนัง โดย Chuck Dorsett เป็นผู้สาธิต

วิดีโอครอบคลุมส่วนที่คนมักติดขัดเมื่อทำโครง ได้แก่ การวัดขนาดสำหรับโครง การวางบานพับ การติดตั้งโครงเอง และการเลือกหมุดย้ำที่เหมาะกับการประกอบ โปรเจกต์นี้ใช้ Illusion Leather และโครงสปริงจากคอลเลกชันโครงกระเป๋าของร้าน

หน้าเพจระบุอุปกรณ์ที่ใช้ ได้แก่ Snapper Rivet Ring, Snapper Rivet, หมุดนำทาง และเครื่องมือตีหมุด ไม่มีขนาดหรือรายการขั้นตอนเป็นตัวอักษร จึงเป็นโพสต์ที่ควรดูมากกว่าอ่าน อย่างไรก็ตาม หากคุณผัดผ่อนการทำคลัตช์มีโครงใบแรกมานาน การเห็นคนที่มีประสบการณ์วางบานพับและเลือกหมุดย้ำก็มีประโยชน์

ฉันชอบที่งานโครงถูกนำเสนอเป็นขั้นตอนธรรมดาที่เรียนรู้ได้ ไม่ใช่สิ่งที่สงวนไว้ให้ผู้เชี่ยวชาญ ถ้าคุณกำลังรวบรวมข้อมูลอ้างอิงเรื่องการทำกระเป๋า ก็ควรบุ๊กมาร์กไว้คู่กับคู่มืออุปกรณ์อื่น ๆ ของร้าน

หลังวันหยุดโอบงไม่นาน ฉันได้อ่านบทความที่รวบรวมคอร์สและกิจกรรมเกี่ยวกับหนังและงานฝีมือหนัง สำหรับคนที่อยากเริ่มอะไรใหม่ ๆ ในฤดูใบไม้ร่วงนี้ กิจกรรมส่วนใหญ่จัดขึ้นในญี่ปุ่น จึงขอจดประเด็นสำคัญไว้ตรงนี้

ที่นัมบะ โอซาก้า จะมีสัมมนาสำหรับผู้เริ่มต้นในวันที่ 23 สิงหาคม เป็นการเรียนรู้จากการลงมือทำ ได้แก่ ความแตกต่างของหนังแต่ละชนิด การลองใช้เครื่องมือ เช่น เหล็กเจาะรูรูปข้าวหลามตัด (ฮิชิเมะ) ค้อน และกระดุมหมุด การเย็บด้วยมือและการเก็บปลายด้าย รวมถึงการเลือกกาวให้เหมาะกับงาน สิ่งที่สะดุดตาฉันคือคำแนะนำในบทความที่ไม่ให้ผู้เริ่มต้นใช้มีดหนัง เพราะต้องใช้หินลับ แต่ให้หัดใช้คัตเตอร์ให้ถูกวิธีแทน

ที่คุระมาเอะ โตเกียว จะมีงานขายพร้อมให้ทดลองใช้เครื่องมือในวันที่ 28 และ 29 สิงหาคม นอกจากนี้ยังมีคอร์สหนังโดย «Leather Sommelier» (ที่ไอจิและซัปโปโร) สัมมนาฟรีวันที่ 4 กันยายนที่สาขาไทโตะของศูนย์เทคโนโลยีหนังแห่งกรุงโตเกียว (เช่น การประกอบรองเท้าผู้ชาย และแม่พิมพ์รองเท้า) และ «การให้คำปรึกษาเรื่องหนัง» ที่อุระวะ จังหวัดไซตามะ วันที่ 4 และ 5 กันยายน ซึ่งสามารถคุยกับผู้ผลิตและร้านค้าได้โดยตรง

นอกจากนี้ สมาคมส่งเสริมงานฝีมือหนังแห่งชาติ มีแผนเปิดรับสมัครคอร์สพื้นฐานของเดือนตุลาคมตั้งแต่ปลายเดือนสิงหาคม คลาสนี้จัดมาตั้งแต่ปี 1966 การเรียนด้วยตัวเองมักติดขัดตรงการเลือกเครื่องมือและการเย็บพื้นฐาน ฉันจึงรู้สึกดีที่มีโอกาสมากมายให้ได้ลองทำจริงและตรวจสอบ อย่างไรก็ตาม วันเวลาและค่าเรียนอาจเปลี่ยนแปลงได้ จึงควรดูประกาศของผู้จัดแต่ละแห่งก่อนสมัคร

ที่มา: note (belllens tokyo)

ข่าวที่ทำให้ฉันรู้สึกดีมาก: ลี่ หว่านหลิง ศิลปินงานสลักหนังจาก "บ้านหัตถศิลป์" ในเขตฉางฮวา ส่งผลงานสองชิ้นเข้าประกวด Future Art & Design Award ของสหราชอาณาจักร และได้รับรางวัลแพลตินัมและรางวัลทองคำ

ที่น่าสนใจคือ ผลงานสองชิ้นนี้ไม่ได้ผลดีในการประกวดในประเทศเมื่อปีที่แล้ว ชิ้นหนึ่งถูกปฏิเสธ อีกชิ้นได้เพียงรางวัลชมเชย เธอเพิ่งรู้เรื่องการประกวดของอังกฤษเมื่อปลายเดือนกุมภาพันธ์ปีนี้ ตอนนั้นเหลือเวลาอีกเพียงเจ็ดวันก่อนปิดรับสมัคร เนื่องจากผู้จัดไม่จำกัดจำนวนผลงาน เธอจึงถ่ายภาพผลงานเก่าสองชิ้น ขอให้เพื่อนช่วยแปลคำอธิบายแนวคิดและเทคนิคการสลักที่เธอคิดขึ้นเอง แล้วส่งทั้งหมดทางอีเมล เธอได้รับคำตอบเมื่อวันที่ 30 มีนาคม และหลังจากเพื่อนอีกคนแปลให้ จึงรู้ว่าตัวเองชนะ

ผลงานที่ได้รับรางวัลแพลตินัม "ที่หนึ่งในใจฉัน" สลักบ้านดินที่ทรุดโทรมซึ่งเธอเติบโตมา ต้นกล้วยที่ช่วยเลี้ยงดูครอบครัว พ่อที่ทำงานไม่หยุดหย่อนเหมือนควายน้ำ และพระจันทร์ที่อยากพาเธอกลับบ้านแต่ไม่เคยทำได้ ผลงานที่ได้รับรางวัลทองคำ "ไก่ฟ้าหน้าท้องฟ้ากับลูกน้อย" แสดงไก่ฟ้าหน้าท้องฟ้าแห่งฟอร์โมซา นกที่พบได้เฉพาะในไต้หวัน พร้อมดอกระฆังหยูซานและดอกจันทร์ ลูกนกในภาพมีสามตัวเสมอ เพราะเธอมีลูกสามคน

สิ่งที่ประทับใจฉันที่สุดคือความมุ่งมั่นของเธอในงานสลักหนังแบบสมจริง เธอบอกว่าเทคนิคแบบสมจริงต้องรักษาพื้นผิวของหนังเอาไว้ รูขุมขนต้องเห็นได้ชัด แม้แต่ขนละเอียดหรือขนตาของควายน้ำก็ต้องยังแสดงลายของหนังได้หลังจากทาสีหลายชั้น เธอยังย้ำว่าหนังที่ย้อมสีมักซีดจางไปตามกาลเวลา สีจึงต้องคงที่หลายปี ในความเห็นของเธอ หากงานสลักสูญเสียคุณสมบัติของหนัง ก็สูญเสียคุณค่าในฐานะศิลปะไปด้วย

หลังทำงานหนังมากกว่าสามสิบปี เธอบอกว่างานที่ยากที่สุดไม่ใช่การสลักเอง แต่คือการรวบรวมภาพถ่ายจริงจำนวนมากและผสานกับความคิดของตัวเองเพื่อสร้างภาพใหม่ สำหรับใครที่รักงานหัตถกรรมหนัง นี่เป็นข้อคิดที่ดี: ภาษาของวัสดุเองมักเป็นสิ่งที่ให้พลังที่แข็งแกร่งที่สุดแก่ผลงาน

ที่มา: 聯合新聞網

ผมอ่านบทความที่ช่างฝีมือซึ่งดูแลโรงงานหนังในนากาเมกุโระ เขียนถึงสิ่งที่งานฝีมือหนังคืออะไร จากมุมมองของประสบการณ์ 26 ปี หัวข้อของตอนแรกคือความสนุกของการลงมือทำเอง

พื้นฐานคือการตัดหนัง เจาะรู และเย็บให้เป็นกระเป๋าสตางค์หรือกระเป๋า แต่ผู้เขียนมองว่านี่คือ “ช่วงเวลาที่มีบางสิ่งเกิดขึ้นจากมือของเราเอง” ความสนุกแรกคือการเห็นหนังแผ่นแบนค่อย ๆ กลายเป็นผลงานของเราเอง

คนที่มาเข้าเวิร์กช็อปมักกังวลว่า “ผมงุ่มง่าม จะทำได้จริงหรือ” แต่บทความบอกว่า ถ้าค่อย ๆ ทำไปทีละขั้น จะมีช่วงเวลาหนึ่งที่เรารู้สึกว่า “ทำได้มากกว่าที่คิด” การที่รอยเบี้ยวหรือความผิดพลาดเล็กน้อยอาจกลายเป็นหลักฐานหลายปีต่อมาว่าเราทำมันด้วยมือตัวเอง และบอกได้ว่า “ตรงนี้คือจุดที่ผิดครั้งแรก” เป็นความคิดที่ผมชอบมาก

บทความยังพูดถึงการเย็บด้วยมือ มันไม่ได้รวดเร็ว แต่เมื่อเราวางโทรศัพท์และโซเชียลมีเดียลงแล้วจดจ่อกับปลายเข็ม มันจะกลายเป็นเวลาที่ทำให้จิตใจสงบ คล้ายการดีท็อกซ์ดิจิทัล และเนื่องจากหนังแต่ละชิ้นต่างกันทั้งความนิ่ม รอยพับ และรอยขีด โดยเฉพาะหนังฟอกด้วยพืชที่เปลี่ยนสีและลักษณะเมื่อใช้งานไปนาน ผู้เขียนจึงบอกว่า วันที่ทำเสร็จคือการเริ่มต้นที่แท้จริง ประโยคนี้ติดอยู่ในใจผม

แม้จะไม่เริ่มจากกระเป๋าสตางค์ บทความก็แนะนำให้เริ่มจากของชิ้นเล็ก เช่น พวงกุญแจหรือซองใส่บัตร: ตัดหนังและเย็บฝีเข็มแรกให้ได้ เป็นบทความที่ช่วยผลักให้ก้าวออกไปก่อนที่จะรวบรวมเครื่องมือครบ ผมแนะนำให้ทุกคนที่อยากเริ่มอ่าน ตอนที่สองจะว่าด้วยเหตุผลที่สิ่งที่เราทำกลายเป็นของพิเศษ ซึ่งผมรอที่จะอ่านต่อ

ที่มา: note

การาอุตต์เป็นที่รู้จักมานานในฐานะศูนย์กลางงานฝีมือหนัง และมีข่าวจากที่นั่นที่ช่างฝีมือหนังควรอ่าน รัฐมนตรีว่าการกระทรวงสหกรณ์ เฟอร์รี จูเลียนโตโน ให้คำมั่นว่าจะสนับสนุนการปรับปรุงอุตสาหกรรมหนังของการาอุตต์ ตั้งแต่เทคโนโลยีบำบัดของเสียไปจนถึงเงินทุนผ่าน LPDB (หน่วยงานบริหารกองทุนหมุนเวียน) เพื่อให้คุณภาพหนังการาอุตต์เทียบเท่าหนังอิตาลี

คำมั่นนี้มาหลังจากเขาเยี่ยมศูนย์ MSME Piazza Firenze ในการาอุตต์เมื่อวันพฤหัสบดีที่ 15 มกราคม 2026 ตามรายงาน ศูนย์แห่งนี้ได้ยกระดับคุณภาพหนังท้องถิ่นให้ได้มาตรฐานสากล ส่วนของเสียจากการฟอกหนัง ซึ่งเป็นปัญหาเรื้อรังของอุตสาหกรรมนี้ รัฐบาลวางแผนจะช่วยสนับสนุนเงินทุนสำหรับเครื่องบำบัดของเสีย และส่งเสริมให้สหกรณ์ปรับปรุงเครื่องฟอกหนังด้วยเงินกองทุนหมุนเวียนของ LPDB

Piazza Firenze ดำเนินการโดย Koperasi Kulit Artisan Indonesia (สหกรณ์ช่างฝีมือหนังของอินโดนีเซีย) ที่นี่ผสมผสานผลิตภัณฑ์หนังการาอุตต์เข้ากับสถาปัตยกรรมแบบอิตาลี มีร้านอาหาร เวิร์กช็อป และการฝึกอบรมด้วย ดีไซเนอร์ ป๊อปปี ดาร์โซโน หนึ่งในผู้ก่อตั้ง ต้อนรับการสนับสนุนนี้ และเน้นว่าตลาดภายในประเทศที่ใหญ่ควรเป็นลำดับความสำคัญ แม้การส่งออกจะท้าทาย สหกรณ์ยังคงฝึกอบรมช่างฝีมือในการาอุตต์ต่อไป

รองผู้ว่าราชการจังหวัดการาอุตต์ ลุตฟิอานิซา ปูตรี การ์ลินา กล่าวว่าศูนย์แห่งนี้กำลังเปลี่ยนโฉมการท่องเที่ยวในท้องถิ่น และดึงดูดผู้เยี่ยมชม โดยเฉพาะจากจาการ์ตา ที่มองหาสินค้าคุณภาพ เธอยังเรียกร้องให้บรรจุภัณฑ์ของสินค้าหนังการาอุตต์มีความพรีเมียมมากขึ้น Piazza Firenze เพิ่งมีอายุครบหนึ่งปีในวันที่ 15 มกราคม

สิ่งที่ฉันชอบในข่าวนี้คือไม่ได้โฟกัสแค่การขายสินค้า แต่ยังพูดถึงห่วงโซ่ที่อยู่เบื้องหลัง ได้แก่ การฟอกหนัง ของเสีย การฝึกช่างฝีมือ และบรรจุภัณฑ์ บทความไม่ได้ระบุมูลค่าเงินทุนหรือจำนวนเครื่องจักร ฉันจึงอยากเห็นว่าจะดำเนินการจริงอย่างไร

ที่มา: ANTARA News

งาน Fenearte ครั้งที่ 26 ซึ่งเป็นงานแสดงหัตถกรรมที่ใหญ่ที่สุดในละตินอเมริกา จัดขึ้นระหว่างวันที่ 8 ถึง 19 กรกฎาคม 2026 ที่ศูนย์การประชุมเปร์นัมบูกูในโอลินดา และเลือกหนังเป็นธีมประจำปี: "ช่างทำอานม้าแห่งเปร์นัมบูกู: งานฝีมือที่เปลี่ยนแปลง" สำหรับคนที่รักงานหนัง การได้เห็นประเพณีนี้ได้รับความสนใจเช่นนี้เป็นเรื่องน่ายินดี

ตามรายงานของหนังสือพิมพ์ Folha de Pernambuco คาดว่าจะมีช่างฝีมือ ศิลปินพื้นบ้าน และผู้จัดแสดงกว่า 5,000 คนมารวมตัวกันในพื้นที่การค้ากว่า 700 แห่ง ด้วยเงินลงทุน 16 ล้านเรอัล ซึ่งสูงที่สุดในประวัติศาสตร์ของงาน ครั้งก่อนสร้างการหมุนเวียนทางเศรษฐกิจ 163 ล้านเรอัลและดึงดูดผู้เข้าชมราว 340,000 คน เป็นครั้งแรกที่งานนี้ต้อนรับผู้ซื้อต่างประเทศ 10 ราย ร่วมกับ ApexBrasil

การยกย่องหนังครั้งนี้ทำให้นึกถึงชื่อสำคัญของงานฝีมือ ได้แก่ เซ เวนเซสเลา ผู้เกี่ยวข้องกับวงจรหนังของเอ็กซู; อิรีเนว ดู เมสเตร จากซัลเกอิโร ซึ่งรู้จักกันดีจากหมวก "โบเนอู" ที่นักร้องโชเอา โกเมส สวมใส่; และฟาฟา เบเลม จากเปโตรลันเดีย ผู้บุกเบิกการใช้หนังปลานิลทำงานฝีมือ รายงานยังกล่าวถึงคาโชเอริญญา ศูนย์กลางการผลิตอานม้าและเครื่องม้าระดับประเทศ และการปรากฏของหนังในแฟชั่นอิสระของเปร์นัมบูกู

สิ่งที่สนใจฉันมากที่สุดคือการเห็นอานม้าและเครื่องม้าได้รับการยกย่องเป็นมรดกทางวัฒนธรรม ไม่ใช่เพียงสินค้า หนังถูกใช้มาหลายศตวรรษในเสื้อผ้า เครื่องมือ และเครื่องประดับในภาคตะวันออกเฉียงเหนือ และงานนี้วางความรู้เหล่านั้นไว้ศูนย์กลางของกำหนดการ ควบคู่กับเวิร์กช็อป การแสดงแฟชั่น และการอภิปราย สำหรับคนที่ติดตามงานฝีมือหนัง นี่เป็นตัวอย่างที่ดีว่าประเพณีท้องถิ่นเชื่อมโยงกับการออกแบบร่วมสมัยและตลาดใหม่ได้อย่างไร

แหล่งที่มา: Folha de Pernambuco

ข่าวเล็กๆ แต่ทำให้ฉันดีใจ: ระหว่างงาน Expoacre 2026 ในรัฐอากร์ ระบบ FAEAC/SENAR/สหภาพแรงงาน ได้นำคอร์สงานหนังเข้าไว้ในกำหนดการที่ "บ้านของผู้ผลิต" การอบรมจัดขึ้นในวันพุธที่ 5 สิงหาคม และเน้นการทำเข็มขัด muladeiro ซึ่งเป็นเข็มขัดหนังแบบดั้งเดิมของชนบท

คอร์สนี้นำโดยวิทยากร เปโดร เปเรย์รา ซึ่งถ่ายทอดประสบการณ์จริงให้ผู้เข้าร่วม ตามคำบอกเล่าของเขา เป้าหมายคือการขยายความรู้ของผู้เรียนและเพิ่มสิ่งใหม่ให้ประวัติการทำงานของแต่ละคน ประโยคหนึ่งของเขาสรุปจิตวิญญาณของกิจกรรมนี้ได้ดี: สำหรับบางคน งานฝีมือเป็นการบำบัด ส่วนสำหรับบางคนมันอาจกลายเป็นแหล่งรายได้สำคัญ

ในบรรดาผู้เข้าร่วมมี ทายาเนะ ราอูลิโน นักศึกษาหลักสูตรเทคนิคเกษตรกรรมของ SENAR-AC ซึ่งรู้เรื่องเวิร์กช็อปจากกลุ่มของห้องเรียน และบอกว่าอยากเรียนรู้เพิ่มขึ้นเรื่อยๆ และอาจเปลี่ยนหนังให้เป็นรายได้เสริม จาร์ลานี ราอูลิโน ซึ่งจบหลักสูตรเทคนิคสัตวบาล ก็มาด้วย เพื่อหาทักษะใหม่ โดยเฉพาะการทำเข็มขัด

ฉันชอบที่เห็นงานหนังกลายเป็นประตูสู่ผู้ที่อยากเรียนงานฝีมือด้วยมือของตัวเอง เข็มขัดอธิบายได้ง่าย แต่รวมขั้นตอนพื้นฐานของงานฝีมือไว้หลายขั้น เช่น การตัด การตกแต่งขอบ และการประกอบ จึงเหมาะเป็นชิ้นงานแรก ข้อความที่อยากสื่อคือ คอร์สสั้นๆ ที่เข้าถึงง่ายในงานแสดงสินค้าเกษตรสามารถดึงดูดคนจำนวนมากให้สนใจงานหนัง

แหล่งที่มา: Portal CNA Brasil

การปั๊มทอง (gold tooling) เป็นหนึ่งในเทคนิคงานหนังที่ยากจะละสายตา ผู้ทำจะให้ความร้อนแก่ผิวโลหะของเครื่องมือทองเหลืองขนาดเล็ก วางแผ่นทองคำเปลวบนหนัง แล้วกดลวดลายลงบนผิว โพสต์ล่าสุดในบล็อกของหอสมุดศิลปะแห่งชาติของ V&A พูดถึงงานฝีมือนี้ผ่านเครื่องมือ แทนที่จะเป็นหนังสือที่เสร็จแล้ว

ผู้จัดทำรายการเขียนว่าจนถึงตอนนี้เธอบันทึกเครื่องมือเข้าเล่มไว้ 171 ชิ้น ส่วนใหญ่เป็นของช่างเข้าเล่มสามคน ได้แก่ ซาราห์ พรายโดซ์ ชาร์ลส์ ริคเก็ตส์ และซิบิล ปาย ในจำนวนนั้น 35 ชิ้นเป็นของพรายโดซ์เอง เธอเซ็นชื่อกำกับและบริจาคให้หอสมุดระหว่างปี 1911 ถึง 1917 เครื่องมือทั้งหมดใช้ในการปั๊มทอง จึงเป็นโอกาสหายากที่จะได้เห็นตราที่สร้างรอยประทับซึ่งปกติเราเห็นแค่บนปก

เรื่องราวของพรายโดซ์คือส่วนที่ฉันจำได้มากที่สุด เธอเกิดที่ลอนดอนในปี 1853 สอนภาษาอังกฤษจนถึงปี 1888 แล้วจึงกลายเป็นช่างเข้าเล่มอาชีพ งานเข้าเล่มชิ้นแรกของเธอถูกวิจารณ์อย่างไม่ไว้หน้าในปี 1891 ว่า "แปลกตาแต่ไม่สวย" แต่หลังจากนั้นเธอก็ทำงานไปกว่า 300 ชิ้น เธอระมัดระวังเรื่องวัสดุมาก เลือกใช้เฉพาะหนังชั้นดีและกระดาษมาร์เบิลสำหรับหน้าปกใน และในช่วงปลายคริสต์ศตวรรษที่ 19 เธอออกแบบเครื่องมือขนาดใหญ่ที่ได้แรงบันดาลใจจากกระเบื้องตุรกีและซีเรียในคอลเลกชันของ V&A หนึ่งในนั้นปรากฏอยู่บนงานเข้าเล่มปี 1902 ของหนังสือ Rubaiyat ของโอมาร์ คัยยาม ให้กับ Vale Press

โพสต์ยังกล่าวว่าเธอจ้างช่างตกแต่งฝีมือดีชื่อลูเซียน โบรกา ตั้งแต่กลางทศวรรษ 1890 ถึงปี 1900 โดยไม่ได้ให้เครดิตเขา ซึ่งเป็นเรื่องปกติในยุคนั้น เธอเรียกตัวเองว่าเป็นผู้หญิงคนแรกที่สร้างอาชีพในงานเข้าเล่มและสอนงานนี้ได้

สำหรับคนที่ทำงานกับหนัง นี่เป็นการเตือนใจที่ดีว่าตราหนึ่งอัน ความร้อนเล็กน้อย และมือที่มั่นคง สามารถถ่ายทอดลวดลายทั้งชุดได้ ฉันอยากเห็นเครื่องมือเหล่านี้ถูกถ่ายภาพคู่กับรอยที่มันทิ้งไว้มากขึ้น

ที่มา: บล็อก V&A

เนื่องในวันมรดกยุโรป Cité du cuir ในแซ็ง-ฌูนียอง แผนกโอต-วียแยน จัดการสาธิตการตัดและเย็บถุงมือในวันที่ 19 และ 20 กันยายน 2026 สิ่งที่ทำให้ฉันประทับใจคือพิพิธภัณฑ์ไม่ได้แค่จัดถุงมือไว้ในตู้กระจก แต่มีผู้เชี่ยวชาญทำงานสดๆ ให้เห็นกันตรงหน้า

การสาธิตจัดขึ้นทั้งสองวันตั้งแต่ 15.00 ถึง 18.00 น. ในเวิร์กช็อปที่สร้างขึ้นใหม่กลางนิทรรศการถาวร ผู้เข้าชมได้เห็นงานของช่างตัดและช่างเย็บ และได้ติดตามขั้นตอนการผลิตถุงมือหนัง ตั้งแต่การตัดหนังจนถึงการประกอบ

การเข้าชม Cité du cuir ในสองวันนั้นฟรีเป็นพิเศษ ตั้งแต่ 10.00 ถึง 18.00 น. ในกรอบของวันมรดกยุโรป เป็นโอกาสดีที่จะได้ใกล้ชิดกับงานฝีมือที่สร้างชื่อเสียงให้แก่ภูมิภาคนี้

สำหรับคนที่ทำงานหนังเป็นงานอดิเรก การเห็นช่างทำถุงมือจัดการเรื่องการตัด ทิศทางของหนัง และการเย็บ เป็นบทเรียนแห่งความถ่อมตนอย่างแท้จริง เพราะถุงมือต้องการความแม่นยำที่แตกต่างจากกระเป๋าสตางค์หรือกระเป๋าถือมาก งานจบไปแล้ว แต่พิพิธภัณฑ์ยังเปิดอยู่ และข้อมูลติดต่ออยู่บนเว็บไซต์ citeducuir.fr หวังว่าจะมีกิจกรรมแบบนี้อีก

แหล่งที่มา: OpenAgenda / Ministère de la culture (JEP 2026 Nouvelle-Aquitaine)