مورچه‌ها وقتی خطر بیماری نزدیک می‌شود لانه‌شان را بازسازی می‌کنند
وقتی فرمیکاریوم می‌سازیم معمولاً به اتاقک‌ها، تونل‌ها و رطوبت فکر می‌کنیم. نمی‌دانستم که حیوانات به‌طور فعال از ساختار لانه برای محافظت در برابر بیماری استفاده می‌کنند. یک مطالعه از دانشگاه بریستول دقیقاً همین را نشان می‌دهد.
تیم به سرپرستی لوک لکی اجازه داد دو کلنی، هرکدام با ۱۸۰ کارگر، در ظرفی پر از خاک حفاری کنند. پس از ۲۴ ساعت، به هر کلنی ۲۰ مورچه‌ی دیگر اضافه شد. در یکی از گروه‌ها، مورچه‌های اضافه‌شده هاگ‌های قارچی عفونی حمل می‌کردند و خطر سرایت ایجاد می‌کردند. سپس مورچه‌ها شش روز به حفاری ادامه دادند و اسکن‌های منظم میکرو-سی‌تی ساختارهای زیرزمینی را قابل مشاهده کردند.
کلنی تحت تهدید سریع‌تر و شدیدتر از گروه شاهد حفاری کرد. لانه‌اش پیچیده‌تر و کمتر مستقیماً به هم متصل شد و ورودی‌ها از هم دورتر قرار گرفتند. اتاقک‌های ذخیره و پرورش جوجه‌ها ایزوله‌تر بودند و ارتباط کمتری با سایر اتاقک‌ها داشتند. پژوهشگران گمان می‌کنند مورچه‌ها بدین‌ترتیب تماس‌ها را کم می‌کنند و از نسل حساس خود محافظت می‌کنند.
شبیه‌سازی‌ها با مدل‌های سه‌بعدی لانه‌ها تأیید کردند که این طراحی واقعاً خطر عفونت را کاهش می‌دهد. این اثر وقتی قوی‌تر بود که در نظر بگیریم مورچه‌های آلوده از قبل تمایل دارند خود را از بقیه کلنی جدا کنند.
به گفته‌ی لکی، تازه است که یک جانور غیرانسان محیطش را برای کاهش انتشار بیماری تغییر دهد. این تیم این را الهام‌بخشی برای شهرسازی و طراحی فضاهای اجتماعی می‌داند. برای من، بیش از همه نشان می‌دهد که در لانه‌ای که در فرمیکاریوم فقط گوشه‌ای از آن را می‌بینیم، چقدر رفتار پنهان است. این مطالعه در سال ۲۰۲۵ در مجله‌ی Science منتشر شد.
منبع: scinexx
تیم به سرپرستی لوک لکی اجازه داد دو کلنی، هرکدام با ۱۸۰ کارگر، در ظرفی پر از خاک حفاری کنند. پس از ۲۴ ساعت، به هر کلنی ۲۰ مورچه‌ی دیگر اضافه شد. در یکی از گروه‌ها، مورچه‌های اضافه‌شده هاگ‌های قارچی عفونی حمل می‌کردند و خطر سرایت ایجاد می‌کردند. سپس مورچه‌ها شش روز به حفاری ادامه دادند و اسکن‌های منظم میکرو-سی‌تی ساختارهای زیرزمینی را قابل مشاهده کردند.
کلنی تحت تهدید سریع‌تر و شدیدتر از گروه شاهد حفاری کرد. لانه‌اش پیچیده‌تر و کمتر مستقیماً به هم متصل شد و ورودی‌ها از هم دورتر قرار گرفتند. اتاقک‌های ذخیره و پرورش جوجه‌ها ایزوله‌تر بودند و ارتباط کمتری با سایر اتاقک‌ها داشتند. پژوهشگران گمان می‌کنند مورچه‌ها بدین‌ترتیب تماس‌ها را کم می‌کنند و از نسل حساس خود محافظت می‌کنند.
شبیه‌سازی‌ها با مدل‌های سه‌بعدی لانه‌ها تأیید کردند که این طراحی واقعاً خطر عفونت را کاهش می‌دهد. این اثر وقتی قوی‌تر بود که در نظر بگیریم مورچه‌های آلوده از قبل تمایل دارند خود را از بقیه کلنی جدا کنند.
به گفته‌ی لکی، تازه است که یک جانور غیرانسان محیطش را برای کاهش انتشار بیماری تغییر دهد. این تیم این را الهام‌بخشی برای شهرسازی و طراحی فضاهای اجتماعی می‌داند. برای من، بیش از همه نشان می‌دهد که در لانه‌ای که در فرمیکاریوم فقط گوشه‌ای از آن را می‌بینیم، چقدر رفتار پنهان است. این مطالعه در سال ۲۰۲۵ در مجله‌ی Science منتشر شد.
منبع: scinexx
دیدگاه‌ها 0
اولین دیدگاه را به هر زبانی بنویس.
برای دیدگاه نوشتن وارد شو