Waarom de wereld van een roman niet gebouwd moet worden als een spelwereld

Chris Winkle stelt op Mythcreants dat worldbuilding moet passen bij het medium, en dat romanschrijvers die grote spelwerelden overnemen vaak eindigen bij generieke, moeilijk te repareren settings.

Spellen geven prioriteit aan flexibiliteit. Omdat spelers hun personages, quests en speelvolgorde zelf kiezen, bieden ontwerpers veel soorten, klassen, magievormen en bijquests aan, elk een op zichzelf staand verhaal met losse banden met de rest. Die variëteit is de reden dat spelwerelden vaak uitkomen bij generieke high fantasy of space opera, en het wordt in games geaccepteerd omdat extra content de norm is.

Romans zijn lineair. Lezers kunnen geen ander pad kiezen, dus één sterke verhaallijn telt zwaarder dan breedte. Een roman kan leunen op één protagonist en een zeldzaam element met hoge inzet, zoals de eerste magiegebruiker in duizend jaar. Controleren wat de lezer te weten komt, schept mysterie, en fantastische elementen opstapelen verdunt dat. Samenhang is het belangrijkst: elk element moet het verhaal en het thema van de wereld dienen.

Het artikel wijst erop dat een engel en een orc in één setting strijdige mythologieën impliceren, en gebruikt het Marvel-universum als voorbeeld van een wereld zonder echt thema. Schrijvers die door lang spelen spelsettings in zich opnemen, merken vaak niet hoe ongewoon de mix voor anderen lijkt, en later favoriete elementen schrappen doet pijn.

Er zijn uitzonderingen: commentatoren merkten op dat tie-inromans en Warhammer 40K in print zijn geslaagd. Toch is het advies om vanaf het begin te vragen waar je inspiratie vandaan komt het bewaren waard.

Bron: Mythcreants