کارگرهای کلنی‌های بزرگ مورچه‌ها زره نازک‌تری دارند

اگر تاکنون دیده‌اید که یک کلنی از یک ملکه و چند کارگر به صدها مورچه تبدیل می‌شود، شاید پرسیده باشید که هر کارگر چه هزینه‌ای برای کلنی دارد. پژوهشی در Science Advances برای بخشی از این هزینه عددی ارائه می‌دهد: کوتیکول، لایه محافظ بیرونی بدن.

Arthur Matte، دانشجوی دکتری دانشگاه کمبریج که کار را در مؤسسه علم و فناوری اوکیناوا آغاز کرد، و Evan Economo که اکنون در دانشگاه مریلند است، کوتیکول و حجم بدن بیش از ۵۰۰ گونه مورچه را با استفاده از مجموعه بزرگی از اسکن‌های سه‌بعدی اشعه ایکس اندازه‌گیری کردند. اندازه کلنی‌ها در این داده‌ها از چند ده فرد تا میلیون‌ها فرد متغیر است.

کوتیکول از نظر تغذیه‌ای پرهزینه است، زیرا به نیتروژن و مواد معدنی نیاز دارد. در میان گونه‌ها، سرمایه‌گذاری روی کوتیکول بین حدود ۶ تا ۳۵ درصد حجم بدن متغیر بود. گونه‌هایی که کمتر روی کوتیکول سرمایه‌گذاری می‌کردند، معمولاً کلنی‌های بزرگ‌تری داشتند و سرمایه‌گذاری پایین با نرخ تنوع‌یابی بالاتر، یعنی معیاری تقریبی از موفقیت تکاملی، نیز همراه بود.

تفسیر نویسندگان این است که دفاع جمعی، کنترل بیماری، جست‌وجوی غذا و تقسیم کار، نیاز به زره سنگین فردی را کاهش داده است. این ممکن است حلقه بازخوردی ایجاد کرده باشد که در آن کوتیکول نازک‌تر، کلنی‌های بزرگ‌تر را ممکن کرد. آن‌ها همچنین پیشنهاد می‌کنند که نیاز کمتر به نیتروژن ممکن است به مورچه‌ها کمک کرده باشد در زیستگاه‌های فقیر از مواد مغذی ساکن شوند، هرچند هنوز معلوم نیست چرا این امر به گونه‌زایی می‌انجامد.

من از اینکه این مطالعه کارگران ارزان و قابل جایگزین را نقطه قوت کلنی می‌داند خوشم می‌آید. شاید موریانه‌ها مسیر مشابهی را رفته باشند، اما نویسندگان یادآوری می‌کنند که این موضوع هنوز آزموده نشده است.

منبع: Phys.org (University of Maryland)