80'ler ve 90'ların vintage parçaları arasında dolaşmaya bayılıyorum. Geçenlerde de kostüm giymiş gibi görünmeden bu parçaları nasıl kombinleyebileceğime dair bana bir sürü fikir veren bir rehber buldum.
En sık kullandığım kombin, oversize ceketle yüksek bel jean. Omuzlar belirgin, hatlar keskin ama havayı hafifletmek için altına sade bir tişört giyiyorum. Daha sportif bir görünüm için beyaz sneaker'larla giyilen 90'lar eşofmanı her zaman işe yarıyor, özellikle fuşya ya da turkuaz gibi canlı renklerde.
Asla yanıltmayan bir başka kombin de ekoseli flanel gömlekle İspanyol paça pantolon. Saf grunge, rahat bir çıkış için ideal. Daha şık bir versiyon içinse 80'lerden kalma renkli bir blazer'ı dar kesim pantolon ve bir çift stiletto ile giyiyorum.
İşin sırrı abartıya kaçmadan dikkat çekici aksesuarlarla oynamak: oversize gözlükler, büyük küpeler, bir çapraz çanta. Vintage'ın güzel yanı, her parçanın bir hikâye anlatması. Farklı dönemleri karıştırmak da görünümü gerçekten size ait kılıyor.
Kaynak: Yup Vintage
Garimpar em brechó sempre teve algo de caça ao tesouro, e uma reportagem recente sobre a geração Z e o second hand colocou isso em palavras. A moda circular deixou de ser alternativa e virou a primeira opção para quem procura peças que contam história.
Os números ajudam a entender: um relatório da BCG encomendado pela Vestiaire Collective, com 7.800 pessoas em 70 países em 2025, mostra o mercado de segunda mão crescendo três vezes mais rápido que a venda de produtos novos, com projeção de US$ 360 bilhões até 2030. Nos Estados Unidos, 66% do guarda-roupa da geração Z já é de segunda mão — e a bolsa é o item mais popular.
O preconceito da "roupa de morto" ficou para trás. A advogada Victória Zattoni, que cresceu entre os brechós de Foz do Iguaçu, transformou as dicas que dava às amigas em conteúdo nas redes. Fiorella Mattheis, da plataforma de revenda de bolsas de luxo A Gringa, conta que muitas clientes jovens começam no luxo diretamente pelo usado, algo que não acontecia antes. E Yasmim Estevam, que começou com uma calça mom de R$ 5 e há 11 anos mantém o brechó no Fundinho, em São Paulo, aposta na curadoria autoral: cada peça passa pelas mãos dela.
O que mais me pegou foi a parte da "psicologia": achar uma raridade no meio das araras dá aquela descarga de prazer, e, num feed que cria e enterra tendências o tempo todo, o brechó corre em outro ritmo. Marina Roale, da Consumoteca, fala do desejo por autenticidade e do "valor de conversa" — a peça vira quebra-gelo quando alguém pergunta de onde ela veio. Há também quem faça upcycling dos próprios achados e quem organize noites de troca de roupas com as amigas.
Mas vale o alerta que aparece na própria reportagem: não é porque tem um baú de blusinhas a R$ 10 que você precisa levar tudo. Garimpar é ótimo; comprar por impulso, nem tanto.
Fonte: Glamour Brasil
70'lerden önceki Converse ayakkabılar ikinci el dükkânlarda neden hâlâ giyilebilir durumda bulunuyor? note'ta minobe, nedenleri malzeme ve üretim yöntemleri açısından özetlemiş.
Başlangıç noktası tabanın kimyası. 1980'lerden itibaren spor ayakkabılar poliüretan ara tabanları benimsedi, ancak bu yapı havadaki nemden kaynaklı hidroliz yaşıyor ve birkaç yıl ile on yıllar içinde dağılıyor. Nemli Japonya'da, kullanılmamış stok çiftlerin birçoğunun da ömrünü tamamladığı söyleniyor. Buna karşılık 70'lerden önceki All Star ve benzeri modeller, kauçuğa kükürt katılıp ısıyla sertleştirilen vulkanizasyon yöntemiyle ve pamuklu kanvastan yapılıyordu; hidrolize açık bağlar içermiyorlar. Yazıya göre bu kimyasal kararlılık, yarım yüzyılı aşmış çiftlerin hâlâ giyilebilmesinin başlıca nedeni.
70'lerin başında basketbol hızlanınca kanvas yanlar kolayca yırtılıyordu ve Converse deriye geçti. All Star Leather (1969'dan itibaren), One Star (1974–75) ve Pro Leather (1976'dan itibaren) gibi modeller ortaya çıktı. Ancak deri, vulkanizasyonun ısısıyla düzensiz büzüldü ve tabanla yapışma yüzeyi kolayca ayrıldı; bu yüzden yazar erken dönem deri modellerin ömrünün kısa olduğunu düşünüyor.
1971-1979 arasında marka Eltra'nın bünyesindeydi. Amiral gemisi All Star ile giriş seviyesi Coach, fiyat kademelenmesi yarattı. Yazıya göre ABD'de işçilik maliyetlerinin artması nedeniyle giriş seviyesi hat Kore dahil yurt dışındaki fabrikalara taşınmış. (Metnin kendisi bu bölümün doğrulanmadığını belirtiyor.)
Bu ayakkabılar amortisman sunmuyor ve sert asfaltta uzun yürüyüşlere uygun değil; peki neden değerlerini koruyorlar? Yazı, yarım yüzyılı aşan fiziksel dayanıklılıklarını, emek yoğun üretimlerini ve zamanın yarattığı güzelliği gösteriyor. İkinci el ayakkabılara bakışım biraz değişti.
Kaynak: note (minobe)
Deadstock kumaşları ve vintage ürünleri yeniden tasarlayan MALION VINTAGE markası, 2016'daki kuruluşunun ardından 10. yılını kutluyor. Bu vesileyle, 9 (Cuma) ve 10 (Cumartesi) Ekim tarihlerinde Tokyo'nun Jingumae semtindeki “TRUNK(HOTEL) CAT STREET” mekânında iki günlük bir pop-up düzenleniyor. Saatler 9 Ekim'de 14:00–20:00, 10 Ekim'de 12:00–18:00.
Markayı Eriko Ishida ve Aki Shimizu yönetiyor. En popüler ürünleri tığ işi gibi dantel parçalar ile denim. Bu yeni koleksiyon için markanın arşivinden beyaz dantel seçtiler ve vintage dantel ile yünü iğne keçeleme tekniğiyle birleştirdiler. Pop-up'ta yeni ürünlerin sipariş usulü satışı yapılacak; ayrıca arşiv ürünleri ve çeşitli aksesuarlar da sergilenecek. Fiyatlar 17.000 ile 220.000 yen arasında.
Konsept “birinin bir zamanlar değer verdiği şeye yeni bir nefes” olarak özetlenmiş. Yazıda birçok kişinin ücretli tamir hizmetini kullandığı belirtiliyor; eskiyi onarıp uzun süre giyme fikri bana yakın geliyor. Mağaza “ORT” geçen yıl açıldı ve marka önümüzdeki dönemde unisex hattını genişletmeyi ve başta Asya olmak üzere yurt dışında müşteri kitlesini büyütmeyi hedefliyor.
Bence ilginç olan, vintage'a yaklaşımları: kullanılmış giysileri olduğu gibi satmak yerine eski malzemelerle yeni giysiler üretmeleri.
Kaynak: FASHIONSNAP
Vogue Germany'ye göre 90'ların bilek boyu kot pantolonları 2026 sonbaharında geri dönüyor. Bence en ilginç olan bu geriye bakış, çünkü birçok insanın eski fotoğraflardan tanıdığı bir vintage kesim yeniden ortaya çıkıyor.
Yazar, her şeyin geniş silüetler etrafında döndüğü ve kotların ayakkabıları tamamen yuttuğu bir dönemi hatırlıyor. Şimdi hava değişti. Denimin baskın trendi olarak yerleşen düz paçalı kotun yanında kısaltılmış modeller de ön sırada. Yazıda 90'ların stil ikonları arasında Carolyn Bessette-Kennedy, Jennifer Aniston ve Julia Roberts sayılıyor. Özellikle CBK, hafif çan kesimli paçası ve bilek hizasının hemen üstüne gelen paça ucuyla sık sık Levi's 517 giyiyordu. Metinde, "Love Story" dizisinin ilgisinden bu yana birçok kişinin içindeki CBK'yı yansıttığı belirtiliyor.
Pratik öneri şu: uzunluk her şey. Paça ucu çok kısa olursa pantolonun dar geldiği izlenimi veriyor; yeterince kısa değilse bilek efekti kayboluyor. Yazar Levi's modellerini seviyor ve satın almadan önce kendi ölçülerinizi bilmeniz gerektiğini söylüyor. Seçkideki markalar arasında COS, Nudie Jeans ve Levi's var.
İkinci el dükkanlarda veya pazarlarda gezinmeyi seven herkes için faydalı bir rehber. Eski bir çift Levi's 517 ya da 90'lardan benzer bir kesim tam da şu anda aradığınız şey olabilir. Makale ilk olarak Vogue.it'te yayımlandı ve Vogue.co.uk tarafından yeniden yayımlandı.
Kaynak: Vogue Germany
Vogue Almanya şu sıralarda 70'lerin kot pantolonlarına eğiliyor ve beni en çok kesimlerin arkasındaki moda tarihi ilgilendirdi. Bu on yılda bol modeller hâkimdi, 2026 sonbaharında ise paisley desenli, yama detaylı ya da aşırı geniş paçalı farklı retro siluetlerle geri dönüyorlar.
Çan paça kot, 70'lerin en ikonik parçalarından biri. Farrah Fawcett onu bootcut kota rahat bir alternatif olarak tanıttı ve bugün hâlâ gömlek, triko ve topuklu botlarla iyi gidiyor.
Yama tekniği esas olarak 60'larda etek ve kotlarda yaygınlaştı ve bir sonraki on yılda da varlığını sürdürdü. Jane Birkin 1975'te böyle bir modelle fotoğraflandı; bu da onun zahmetsiz şıklığını öne çıkarıyordu.
Tabii 70'lerde düz kotlar da vardı, bol kesimler baskın olsa da. Klasik düz kesim, uzun bluz ve bot ile bohem bir look'a da, deri ceketle modern bir stile de aynı derecede uyar. Hızlı bir 70'ler görünümü için makale, düz ya da çan paça kotta paisley gibi bohem desenleri, yanına beyaz bluz, deri ceket ve platform bot önererek.
Son olarak palazzo kotlar var. Studio 54'ü hatırlatırlar; Bianca Jagger ve Cher orada sık sık kot palazzo pantolonlarla görünürdü. Yüksek bel ve geniş paça onlara glamour katıyor; podyumlara ve sokak stiline göre bu sonbaharda geri dönüyorlar ve yüksek topuklarla giyiliyorlar.
Alışveriş bağlantılarının olduğu bir trend yazısı olduğunu kabul ediyorum. Yine de 70'lerden gerçek örneklere yapılan göndermeler, pire pazarlarında ya da ikinci el dükkânlarında hangi kesimlerin gerçekten o dönemden olabileceğini değerlendirirken işe yarıyor.
Kaynak: Vogue Almanya
Vogue Italia'da, İtalya'nın en eski deri ürün markalarından Gherardini'nin hikâyesini okudum. Anlatan, Pelletteria Fiorentina Montecristo'nun CEO'su Riccardo Braccialini. Tarihleri, modelleri ve malzemeleri bir araya getirdiği için vintage moda üzerine güzel bir ders.
Her şey 1885 baharında başlıyor: Garibaldo Gherardini, küçük deri eşyalar üretmek için Floransa'nın kalbinde ilk atölyesini açıyor. Otuz yıl sonra Via della Vigna Nuova'da butiğini açıyor. İkinci Dünya Savaşı'ndan sonra, ikinci kuşakla birlikte ilk ikonik modeller ortaya çıkıyor: 1959'un yaylı kapamalı ve çift açılımlı Dodici Dodici'si, 1968'in «Chiodo» kapamalı Vittoria'sı ve 1970'te, ince siluetiyle hâlâ en uzun ömürlü çok satanlardan biri olan Plattina.
60'lar ve 70'ler altın yıllardı. Braccialini'ye göre çantalar her yerdeydi; markanın simgesi Twiggy taşırdı, ama Sophia Loren, Claudia Cardinale, Marcello Mastroianni ve Alberto Sordi de taşıdı. 1969'da, kadınlar için ilk deri giyim koleksiyonu Pitti Sarayı'ndaki Sala Bianca'da sergilendi. Birkaç yıl sonra ürün yelpazesi giysi, gözlük ve eşarpları da içeren bir total look'a genişledi.
70'lerin ortasında, üçüncü kuşakla birlikte monogram ve ilk Softy geldi. Softy, derinin ağırlık, sararma ve zamanla dayanıksızlık gibi sınırlarını aşmak için tasarlanmış bir kumaş. 1990'da kurucu aile markayı sattı.
Yeniden canlanma 2024'te, Itochu Corporation ile Pelfim arasındaki ortaklıkla geldi. Yöntem arşivden başlamak: tarihi bir çanta yeniden üretiliyor ve ondan daha güncel varyasyonlar çıkarılıyor. Bugün yalnızca Tokyo'da bir mağaza var, ama hayal Floransa'ya dönmek. Eski çanta arayanlar için modellerin adlarını ve ne zaman doğduklarını bilmek tanımaya yardımcı oluyor.
Kaynak: Vogue Italia
Vogue France, uzun bir aradan sonra yeniden güçlü biçimde geri dönen 1990'ların topuklu ayakkabılarına bir yazı ayırmış. Hoşuma giden şey, her modelin moda tarihinde belirli bir ana bağlanması. Bu, vintage dükkânlarda gezerken o dönemin gerçek parçalarını ayırt etmeye de yardımcı oluyor.
İlk örnek, Chanel'in popülerleştirdiği iki renkli pompalar. 1992'de marka, ilkbahar-yaz defilesinde bunları ölümsüzleştirdi. Defileyi, siyah-beyaz bir ikili içinde Linda Evangelista açtı. Üçgen burunlu versiyonların bir takım elbiseyle ya da kot pantolon ve tüvit bir ceketle özellikle iyi gittiği söyleniyor. Matthieu Blazy'nin Chanel'deki ilk defilesinde de yeniden göründüler.
İkinci referans topuklu mokasenler. Yazıda, Helena Christensen'ın 1995-1996 sonbahar-kış defilesinde giydiği Gucci'nin kırmızı Ancora mokasenleri anılıyor. Kare burunlu, altın rengi tokalı ve kalın topuklu bu modelin yanında Miu Miu da preppy bir görünüm için beyaz bir versiyon sunuyor.
Ardından, on yılın ruhunu taşıyan mule sandaletler geliyor. Önü açık ya da kapalı, minimal bu modelleri Kate Moss ve Cindy Crawford giydi. Metinde ayrıca Miu Miu'nun geometrik çizgilerinden ve Prada'nın Mary Jane'lerinden bahsediliyor.
Yazıya göre artık vintage ya da ikinci el dükkânlarını karıştırmaya gerek yok, çünkü bu modeller hem lüks markalarda hem de daha uygun fiyatlı markalarda bulunabiliyor. Ben yazıyı tersinden okuyorum: 90'ların orijinallerini ararken tanımanız gereken siluetlerin iyi bir listesi bu. Minimalizmin ve özgüvenli zarafetin geri dönüşü, dolabınızda uyuyan ayakkabılara yeniden bakmak için de güzel bir fırsat.
Kaynak: Vogue France
Bu yıl geri dönecek şeyleri on yıl on yıl özetleyen bir yazıya rastladım. Vintage alışveriş yapan biri için pratik bir kopya kâğıdı gibi okunuyor. Kısacası insanlar artık baştan ayağa tam bir kostüm istemiyor. Geçmiş bir döneme ait tek bir parça, modern bir kombini sabitlemeye yetiyor.
1940'lar yapıyı getiriyor: belinden daralan kesimler, prenses dikişleri, belirgin ama dolgusuz omuzlar ve yün karışımı, pamuklu saten ya da viskoz benzeri kumaşlardan etek takımı. 1950'ler 2026'nın çapa on yılı olarak anlatılıyor. Dior'un 1947'deki New Look'undan beri fit-and-flare kesimler dolaşımda ve şu anki yorum; kirazlar, tropikal motifler ya da kediler gibi cesur bir desen, düz bir triko üstle giyilen salkım etek.
1960'lar mod tarzıyla karşımıza çıkıyor: A kesim shift elbiseler, renk bloklama, kontrast yakalar, büyük süslü düğmeler, dizin üstü boylar ve opak çorapla. 1970'ler bohem yöne kayıyor: bol paça pantolonlar, süet, prairie bluzlar ve hardal, zeytin yeşili, pas rengi ve krem tonlarında midi elbiseler. Yazıya göre bu hava Studio 54'ten çok Laurel Canyon'a yakın; dantel korselet ve çan kollardan oluşan küçük bir ortaçağ-romantik damar da var.
2026 ilkbahar podyumlarında büyük hikâye 1980'ler: güçlü omuzlar, oversize blazer'lar ve mücevher tonları. Paris'ten Chloé, Schiaparelli ve Elie Saab anılıyor. 1990'lar ise minimalizm, kombinezon elbiseler ve temiz nötr çizgilerle cevap veriyor. Beğendiğim bir stil önerisi de 90'lar tarzı ipek bir atlet ile 1950'ler kesimi bir hırkayı bir arada kullanmaktı.
Bana en ilginç gelen kısım, kostümden tek bir öne çıkan parçaya geçiş. Vintage'a girmenin en kolay yolu da bu: bütün bir dönemi değil, tek bir iyi parçayı bulmanız yeterli. Yine de yazı bir Londra reprodüksiyon ve retro markasının blogundan, dolayısıyla doğal olarak kendi markasına ve benzer markalara işaret ediyor; bunu akılda tutmakta fayda var. Yine de on yıllara göre siluet haritası olarak işe yarıyor.
Kaynak: Collectif London Blog
Oxfam'ın otuz gün boyunca yeni kıyafet almamayı teşvik eden Second Hand September kampanyasını anmak için The Guardian, okurlarından en sevdikleri ikinci el buluntularını ve bunların arkasındaki hikâyeleri istedi. Cevapların birbirinden farklı olması ilgimi çekti: 2 sterlinlik bir şapkadan tasarımcı bir takım elbiseye kadar.
Kalküta'dan Nisha Daniel, 2022'de eBay'den 28 sterline pembe-kırmızı, Prada ipek jakarlı plise bir etek aldı. Kağıt mendil gibi buruşmuş halde geldi ve kıvrımları geri kazanmak yaklaşık üç saat ve birçok kez ütü çekmek gerektirdi. BBC Radio 6 sunucusu Deb Grant, Melbourne'da Shag adlı bir dükkânda 50 dolara 1960'lardan kalma mavi bir elbise buldu ve bunu Brit Awards'ta giydi.
Adelaide'den Alicia, 1996'da New South Wales'teki Orange kasabasında bir hayır kurumu dükkânında 1970'lerden kalma bir elbise için 5 dolar ödedi. Birkaç ay sonra evlenirken elbiseyi çantasında taşıdı. Elbise hâlâ iyi durumda ve uzaktan bakıldığında girdap gibi görünen pembe puanları optik bir yanılsama gibi duruyor. Rachel'ın annesi, Batı Avustralya'daki bir hayır dükkânında 5 dolara bir gerdanlık buldu, kuyumcuya temizlettirdi ve İtalyan tasarımcı OP Orlandini'nin sterlin gümüşü olduğunu öğrendi. Kuyumcu o kadar etkilendi ki ücret almadı.
Lewes'ten Jane, parlak turuncu bir takım elbisedeki 50 sterlinlik etikete önce tereddüt etti, sonra Altuzarra olduğunu ve yeniyken en az 2.000 sterlin değerinde olacağını öğrendi. Bir de Graham Berridge'in festival meraklısı oğlu için British Heart Foundation dükkânından 2 sterline aldığı örgü bere var.
Bu derlemeden benim çıkardığım sonuç, vintage avının sabra ve etiketlere, kumaşlara ve ürünün durumuna dikkatle bakmaya karşılık verdiği. Hikâyeler ayrıca önceki on yıllardan kalma parçaların yıllarca giyilebileceğini de hatırlatıyor.
Kaynak: The Guardian
Haziran 2026'da Tuniscope'ta yayımlanan kısa bir yazı okudum. Eski kıyafetleri seven herkesin tanıyacağı bir soruyu soruyor: dünün modası neden yeniden ön plana çıkıyor? Yazının ana fikri, modanın gerçekte hiç kaybolmadığı. Yıllar sonra yeni ya da değiştirilmiş bir biçimde geri dönüyor ve makale buna moda döngüsü diyor.
Yazı nostaljiyle başlıyor. Genç kuşaklar, fotoğraflar, filmler ve bu parçaları yeniden giyen ünlüler aracılığıyla çoğu zaman 90'lar ve 2000'lerin giyimlerinden ilham alıyor. Ardından sosyal medya geliyor: fenomenler ve ünlüler klasik tasarımları yeniden giydiğinde, eski bir tarz çok kısa sürede küresel bir trende dönüşebiliyor.
Tasarımcıların da payı var. Birçoğu eski parçaları, bugünün zevkine uysun diye renk, kesim ya da kumaş açısından güncelleyerek yeniden canlandırıyor. Makale ekonomik bir boyut da ekliyor: alıcılar farklı şekillerde yeniden kullanıp kombinleyebilecekleri kıyafetler arıyor, bu yüzden eski trendler yeni tasarımlardan daha ucuz ve pratik bir seçenek haline geliyor.
Sonuç olarak modanın geri dönüşü; kültür, medya, ekonomi ve kolektif hafızanın birlikte çalışmasının sonucu ve bugün eski görünen bir şey yarın en yeni tarz olabilir. Yazı genel bir çerçeve çiziyor, tasarımcı ya da rakam adı vermiyor. Ama nostaljiyle ekonomiyi birbirine bağlaması hoşuma gitti. Burada ikinci el pazarlarında gördüğümüz de tam olarak bu.
Kaynak: Tuniscope
Vogue France, 1995 yapımı Party Girl filmine geri dönüyor. Film, Parker Posey'yi 1990'ların “bağımsız sinemanın kraliçesi” yaptı ve vizyondan otuz yıl sonra bile ilham vermeye devam ediyor. Vintage tutkunları için çok keyifli bir okuma.
Film, New York'un yeraltı kulüp sahnesinden bir parti kızı olan Mary'yi takip ediyor. Mary, evinde düzenlenen bir partinin ardından depozitosunu ödemek için halka açık bir kütüphanede çalışmak zorunda kalıyor. Tam da orada, partilerle kitapların birbirine uymadığı fikrinin yanlış olduğunu fark ediyor.
Stil tarafında makale Mary'nin giyimine odaklanıyor: kütüphaneye leopar desenli kürk mini paltosu, kırmızı çorabı ve güneş gözlüğüyle geliyor, vintage parçaları ikinci el dükkânlardan bulduklarıyla karıştırıyor ve üç tişörtü üst üste giyiyor. Filmin 25. yılında Parker Posey de New York'taki genç kadınların kıyafetlerle kendilerini nasıl yarattığını anlattı; örneğin 1970'lerden kalma denizci pantolonu, topuklu ayakkabı ve güzel bir gömlekle.
Vogue ayrıca filmin estetik açıdan da zamanının ilerisinde olduğunu hatırlatıyor: interneti kullanarak ön gösterimi yapılan ilk uzun metraj film olmuş. Mary, akşam dışarı çıkacakmış gibi kütüphaneye giyinen herkes için bir ikon haline gelmiş.
Ben kişisel olarak şunu çıkarıyorum: filmin görünümü pahalı parçalara değil, bu parçaları cesurca bir araya getirmeye dayanıyor. İkinci el dükkânlarda kazı yapanlar için güzel bir ders.
Kaynak: Vogue France
