Ik vind het heerlijk om te snuffelen tussen vintage kleding uit de jaren '80 en '90, en onlangs vond ik een gids die me een hoop ideeën gaf om de stukken te combineren zonder dat het lijkt alsof ik verkleed ben.
De combinatie die ik het vaakst draag, is het oversized jack met een high-waist jeans: gestructureerde schouders en strakke lijnen, maar met een simpel T-shirt eronder om het luchtiger te maken. Voor een sportievere look werkt een trainingspak uit de jaren '90 met witte sneakers altijd, vooral in felle kleuren zoals fuchsia of turquoise.
Nog een combinatie die nooit misgaat, is het geruite flanellen overhemd met een flared broek: pure grunge, perfect voor een informeel uitje. Voor een elegantere versie draag ik juist een kleurige blazer uit de jaren '80 met een slim-fit broek en een paar pumps.
Het geheim is spelen met opvallende accessoires — een oversized zonnebril, grote oorbellen, een crossbodytas — zonder te overdrijven. Het mooie van vintage is dat elk stuk een verhaal vertelt, en door verschillende tijdperken te mixen wordt de look echt van jou.
Bron: Yup Vintage
Het doorzoeken van tweedehandswinkels heeft altijd iets weg van een schattenjacht, en een recent artikel over generatie Z en tweedehands kleding beschreef dit precies. Duurzame mode is niet langer een alternatief, maar de eerste keuze voor mensen die op zoek zijn naar kledingstukken met een verhaal.
De cijfers geven een duidelijk beeld: een rapport van BCG, in opdracht van Vestiaire Collective, met gegevens van 7.800 mensen in 70 landen, laat zien dat de markt voor tweedehands kleding drie keer zo snel groeit als de verkoop van nieuwe producten, met een verwachte omzet van 360 miljard dollar tegen 2030. In de Verenigde Staten bestaat 66% van de garderobe van generatie Z al uit tweedehands kleding, en handtassen zijn het populairste item.
De negatieve connotatie van "dode kleding" is verdwenen. Victoria Zattoni, een advocaat die opgroeide in de tweedehandswinkels van Foz do Iguaçu, deelt haar tips met vriendinnen via sociale media. Fiorella Mattheis, van het platform A Gringa, dat luxe handtassen verkoopt, vertelt dat veel jonge klanten direct beginnen met tweedehands luxeartikelen, iets dat vroeger niet gebruikelijk was. En Yasmim Estevam, die 11 jaar geleden een tweedehandswinkel in Fundinho, São Paulo, begon met een spijkerbroek voor 5 reais, zet in op een persoonlijke selectie: elk kledingstuk komt eerst door haar handen.
Wat me het meest aansprak, was het aspect van "psychologie": het vinden van een uniek item tussen de rekken geeft een gevoel van voldoening, en in een wereld waarin trends voortdurend worden gecreëerd en vernietigd, heeft de tweedehandswinkel een eigen tempo. Marina Roale, van Consumoteca, spreekt over de behoefte aan authenticiteit en de "gesprekswaarde" van een kledingstuk: het wordt een gespreksstarter wanneer iemand vraagt waar het vandaan komt. Sommige mensen geven hun tweedehands vondsten een nieuwe bestemming door ze te upcyclen, en anderen organiseren kledingruilavonden met vriendinnen.
Het is belangrijk om de waarschuwing in het artikel te onthouden: alleen omdat er een rek vol met shirts voor 10 reais staat, betekent dat niet dat je alles hoeft mee te nemen. Het doorzoeken van tweedehandswinkels is geweldig, maar impulsieve aankopen zijn het niet altijd waard.
Bron: Glamour Brasil
Waarom zijn Converse-schoenen van vóór de jaren zeventig nog steeds in draagbare staat bij tweedehands winkels te vinden? minobe heeft op note de redenen samengevat vanuit het oogpunt van materialen en productiemethoden.
Het vertrekpunt is de chemie van de zool. Sportschoenen vanaf de jaren tachtig gebruikten polyurethaan tussenzolen, maar die structuur hydrolyseert door vochtigheid in de lucht en valt na enkele jaren tot decennia uiteen. In het vochtige Japan zouden veel ongedragen voorraadpaartjes al het einde van hun levensduur hebben bereikt. De All Stars en vergelijkbare modellen van vóór de jaren zeventig daarentegen werden gevulkaniseerd: er werd zwavel aan het rubber toegevoegd en het werd door hitte uitgehard, met een katoenen canvas bovenwerk. Ze hebben geen bindingen die gevoelig zijn voor hydrolyse. Het artikel legt uit dat deze chemische stabiliteit de belangrijkste reden is dat paren van meer dan een halve eeuw nog steeds te dragen zijn.
Aan het begin van de jaren zeventig werd basketbal sneller, scheurde het canvas aan de zijkanten makkelijk en stapte Converse over op leer. Modellen als All Star Leather (vanaf 1969), One Star (1974–75) en Pro Leather (vanaf 1976) verschenen. Het leer kromp echter ongelijkmatig door de hitte van het vulkaniseren, en het hechtvlak met de zool liet makkelijk los; daarom waren de vroege lederen modellen volgens het artikel maar kortstondig.
Van 1971 tot 1979 viel het merk onder Eltra. De vlaggenschipmodel All Star en het instapmodel Coach creëerden een prijsgelaagdheid. Tegen de achtergrond van stijgende loonkosten in de Verenigde Staten zou de instaplijn naar fabrieken in het buitenland zijn verplaatst, onder andere naar Korea, staat er ook. (De tekst zelf meldt dat dit deel niet is geverifieerd.)
Waarom behouden deze schoenen hun waarde, ook al hebben ze geen demping en zijn ze niet geschikt voor lange wandelingen op harde bestrating? Het artikel noemt de fysieke duurzaamheid van meer dan een halve eeuw, de arbeidsintensieve productie en de schoonheid die de tijd geeft. Mijn blik op tweedehands schoenen is er een beetje door veranderd.
Bron: note (minobe)
Het merk MALION VINTAGE, dat deadstockstoffen en vintage items opnieuw vormgeeft, viert zijn 10-jarig bestaan sinds de start in 2016. Ter ere daarvan is er twee dagen een pop-up, op vrijdag 9 en zaterdag 10 oktober, bij “TRUNK(HOTEL) CAT STREET” in Jingumae, Tokio. De openingstijden zijn op de 9e van 14.00 tot 20.00 uur en op de 10e van 12.00 tot 18.00 uur.
Het merk wordt gerund door Eriko Ishida en Aki Shimizu. De populairste items zijn kant, zoals gehaakte stukken, en denim. Voor de nieuwe collectie kozen ze witte kant uit het archief van het merk en combineerden ze vintage kant met wol via naaldvilten. Op de pop-up worden nieuwe items op bestelling verkocht, daarnaast archiefstukken en andere artikelen, met prijzen van 17.000 tot 220.000 yen.
Het concept is “nieuw leven voor iets wat iemand ooit koesterde”. Het artikel vermeldt dat veel mensen de betaalde reparatieservice gebruiken, en ik ben het eens met het idee om oude dingen te repareren en lang te dragen. De winkel “ORT” opende vorig jaar en het merk wil de unisexlijn uitbreiden en vooral in Azië een internationale klantenkring opbouwen.
Wat ik interessant vind, is de manier waarop vintage hier wordt benaderd: niet door tweedehands kleding ongewijzigd te verkopen, maar door oude materialen te gebruiken om nieuwe kleding te maken.
Bron: FASHIONSNAP
Volgens Vogue Germany maken de enkelbroeken uit de jaren negentig in het najaar van 2026 een comeback. Wat ik vooral interessant vind, is de terugblik, want een vintage snit die veel mensen van oude foto's kennen, komt terug.
De schrijfster herinnert zich een tijd waarin alles om brede silhouetten draaide en jeans de schoenen helemaal wegslikten. De sfeer is nu veranderd. Naast de rechte pijp, die zich heeft gevestigd als de belangrijkste denimtrend, staan ook de verkorte varianten vooraan. Als stijliconen uit de jaren negentig worden Carolyn Bessette-Kennedy, Jennifer Aniston en Julia Roberts genoemd. CBK droeg vooral vaak de Levi's 517, met een licht wijd uitlopende pijp en een zoom net boven de enkel. Sinds de hype rond de serie "Love Story" lijken veel mensen hun innerlijke CBK te laten zien, zo staat in de tekst.
Het praktische advies: de lengte is alles. Is de zoom te kort, dan lijkt het alsof je uit je broek bent gegroeid; is hij niet kort genoeg, dan verdwijnt het enkeleffect. De schrijfster draagt graag Levi's-modellen en raadt aan om vooraf je eigen maten te kennen. Merken in de selectie zijn COS, Nudie Jeans en Levi's.
Voor wie graag tweedehands winkels of vlooienmarkten afstruint, is dit een nuttige gids. Een oude Levi's 517 of een vergelijkbare snit uit de jaren negentig kan nu precies goed zijn. Het artikel verscheen eerst op Vogue.it en werd doorgeplaatst door Vogue.co.uk.
Bron: Vogue Germany
Vogue Duitsland besteedt nu aandacht aan jeans uit de jaren zeventig, en mij interesseerde vooral de modegeschiedenis achter de snitten. Wijde modellen domineerden dat decennium, en in de herfst van 2026 keren ze terug in verschillende retro-silhouetten: met paisley-patronen, patchwork-details of extra wijde pijpen.
De flared jeans is een van de meest iconische kledingstukken van de jaren zeventig. Farrah Fawcett maakte hem bekend als losse alternatief voor de bootcut, en hij combineert nog altijd goed met overhemden, truien en laarzen met hak.
De patchwork-techniek kwam vooral in de jaren zestig op rokken en jeans in zwang en was in het volgende decennium nog steeds aanwezig. Jane Birkin werd in 1975 in zo'n model gefotografeerd, wat haar moeiteloos elegante look onderstreepte.
Natuurlijk waren er in de jaren zeventig ook rechte jeans, ook al domineerden de wijde snitten. De klassieke rechte snit past net zo goed bij een boho-look met lange blouse en enkellaarsjes als bij een moderne stijl met leren jack. Voor een snelle jaren-zeventig-look adviseert het artikel boho-patronen, zoals paisley op een rechte of flared jeans, met een witte blouse, leren jack en plateauzolen.
Ten slotte zijn er de palazzo-jeans. Ze doen denken aan Studio 54, waar Bianca Jagger en Cher regelmatig in denim palazzobroeken verschenen. Een hoge taille en wijd been maken ze glamoureus, en volgens catwalks en streetstyle maken ze deze herfst een comeback, gedragen met hoge hakken.
Ik geef toe dat het een trendstuk met winkellinks is. Toch vind ik de verwijzingen naar echte modellen uit de jaren zeventig nuttig wanneer je op rommelmarkten of in tweedehands winkels rondkijkt en beter wilt inschatten welke snitten echt uit die tijd kunnen komen.
Bron: Vogue Duitsland
Op Vogue Italia las ik het verhaal van Gherardini, een van de oudste Italiaanse merken voor lederwaren, verteld door Riccardo Braccialini, CEO van Pelletteria Fiorentina Montecristo. Het is een goede les in vintage mode, omdat het data, modellen en materialen met elkaar verweeft.
Het begint in het voorjaar van 1885, toen Garibaldo Gherardini in het hart van Florence zijn eerste werkplaats opent om kleine lederwaren te maken. Dertig jaar later opent hij de boetiek aan de Via della Vigna Nuova. Na de Tweede Wereldoorlog verschijnen onder de tweede generatie de eerste iconische modellen: de Dodici Dodici uit 1959 met veerslot en dubbele opening, de Vittoria uit 1968 met het sluitsel «Chiodo» en in 1970 de Plattina, met een slanke silhouet, nog altijd een van de langstlopende bestsellers.
De jaren zestig en zeventig waren de gouden jaren. Volgens Braccialini waren de tassen overal te zien, gedragen door Twiggy, het gezicht van het merk, maar ook door Sophia Loren, Claudia Cardinale, Marcello Mastroianni en Alberto Sordi. In 1969 werd de eerste collectie leren kleding voor vrouwen getoond in de Sala Bianca van het Palazzo Pitti, en een paar jaar later breidde het aanbod zich uit tot een total look met kleding, brillen en sjaals.
Midden jaren zeventig kwamen, onder de derde generatie, het monogram en de eerste Softy, een stof die de beperkingen van leer moest overwinnen, zoals gewicht, vergelen en een zwakke duurzaamheid. In 1990 verkocht de oprichtersfamilie het merk.
De heropleving kwam in 2024, dankzij het partnerschap tussen Itochu Corporation en Pelfim. De methode is vertrekken vanuit het archief: een historische tas wordt opnieuw uitgebracht en daaruit ontstaan actuelere varianten. Vandaag is er nog maar één eigen winkel, in Tokio, maar de droom is terug te keren naar Florence. Voor wie oude tassen zoekt, helpt het om de namen van de modellen en het jaar van ontstaan te kennen.
Bron: Vogue Italia
Vogue France wijdt een artikel aan de hakken uit de jaren negentig, die na een lange afwezigheid weer sterk terugkomen. Wat me beviel is dat elk model is verbonden met een specifiek moment in de modegeschiedenis. Dat helpt ook om echte vintage stukken te herkennen wanneer je in winkels rondkijkt.
Het eerste voorbeeld zijn de tweekleurige pumps die Chanel populair maakte. In 1992 legde het modehuis ze vast in de lente-zomershow, geopend door Linda Evangelista in een zwart-wit duo. De versies met een driehoekige neus gelden als bijzonder goed te combineren met een mantelpak of met een spijkerbroek en een tweed jasje. Ze kwamen ook terug in de eerste Chanel-show van Matthieu Blazy.
De tweede referentie zijn loafers met hak. Het artikel herinnert aan de rode Ancora-loafers van Gucci, die Helena Christensen droeg in de herfst-winter show van 1995-1996, met vierkante neus, gouden bit en een dikke hak. Miu Miu biedt ook een witte versie aan voor een preppy look.
Daarna komen de muilen, die de geest van het decennium belichamen: open of gesloten aan de voorkant, minimalistisch, gedragen door modellen als Kate Moss en Cindy Crawford. De tekst noemt ook de geometrische lijnen van Miu Miu en de Mary Janes van Prada.
Het artikel stelt dat je niet meer hoeft te zoeken in vintage- of tweedehands winkels, omdat deze modellen nu zowel bij luxemerken als bij toegankelijkere merken te koop zijn. Ik lees het andersom: het is een goede lijst met silhouetten om te herkennen wanneer je op zoek bent naar originelen uit de jaren negentig. Deze terugkeer van minimalisme en zelfverzekerde elegantie is ook een mooie aanleiding om te kijken wat er in de kast slaapt.
Bron: Vogue France
Ik kwam een overzicht per decennium tegen van wat dit jaar terugkomt, en het leest als een handige spiekbrief als je vintage koopt. Kort samengevat: mensen willen niet langer het complete kostuum van top tot teen. Eén stuk uit een vroegere periode is genoeg om een moderne outfit te verankeren.
De jaren veertig dragen de constructie bij: getailleerde taille, prinsessennaden, gedefinieerde maar niet opgevulde schouders, en het rokkostuum van wolmengsels, katoensatijn of rayonachtige stoffen. De jaren vijftig worden omschreven als het ankerdecennium van 2026. Fit-and-flare-silhouetten zijn al sinds Dior's New Look uit 1947 in omloop, en de huidige draai is een opvallende nieuwe print, kersen, tropische motieven, katten, op een swingrok met een effen gebreide top.
De jaren zestig verschijnen als mod: A-lijn shiftjurken, colour blocking, contrasterende kragen en grote decoratieve knopen, zomen boven de knie met ondoorzichtige panty's. De jaren zeventig neigen naar boho: wijde broeken, suède, prairieblouses en midi-jurken in mosterd, olijfgroen, roest en crème. Volgens het artikel is de sfeer dichter bij Laurel Canyon dan bij Studio 54, met een kleine middeleeuws-romantische lijn van geregen korsetjes en klokmouwen.
Op de catwalk zijn de jaren tachtig het grote verhaal voor de lente van 2026: powershoulders, oversized blazers en juweeltinten, met Chloé, Schiaparelli en Elie Saab die vanuit Parijs worden genoemd. De jaren negentig antwoorden met minimalisme, slipjurken en strakke neutrale lijnen. Een styling-tip die ik leuk vond: een zijden hemdje in jaren-negentigstijl combineren met een vest in een jaren-vijftigsnit.
Persoonlijk vind ik de verschuiving van het volledige kostuum naar losse statementstukken het interessantste deel. Het is ook de makkelijkste manier om in vintage te beginnen: je hoeft niet een heel tijdperk te vinden, alleen één goed stuk. De bron is wel de blog van een Londens reproductie- en retrolabel, dus het verwijst vanzelfsprekend naar het eigen merk en vergelijkbare labels, iets om in gedachten te houden. Toch is het als kaart van silhouetten per decennium erg handig.
Bron: Collectif London Blog
Ter ere van Oxfams campagne Second Hand September, die mensen dertig dagen lang aanmoedigt geen nieuwe kleding te kopen, vroeg The Guardian zijn lezers naar hun favoriete tweedehands vondsten en de verhalen erachter. Ik vond het leuk hoe verschillend de antwoorden zijn, van een hoed van 2 pond tot een designerpak.
Nisha Daniel uit Kolkata kocht in 2022 op eBay een roze-rode plissérok van Prada, van zijde jacquard, voor 28 pond. Hij kwam verfrommeld aan als een papieren zakdoekje, en het kostte ongeveer drie uur en heel wat keren strijken om de plooien terug te krijgen. Deb Grant, presentator bij BBC Radio 6, vond in Melbourne in een winkel genaamd Shag een blauwe jurk uit de jaren zestig voor 50 dollar en droeg die naar de Brit Awards.
Alicia uit Adelaide betaalde in 1996 5 dollar voor een jurk uit de jaren zeventig in een kringloopwinkel in Orange, New South Wales. Enkele maanden later droeg ze hem in haar tas toen ze trouwde. Hij is nog steeds in goede staat, en de roze stippen lijken van veraf een optische illusie. De moeder van Rachel vond in West-Australië een ketting in een kringloopwinkel voor 5 dollar, liet hem bij een juwelier reinigen en ontdekte dat het sterling zilver van de Italiaanse ontwerper OP Orlandini was. De juwelier was zo onder de indruk dat hij niets rekende.
Jane uit Lewes aarzelde bij een prijskaartje van 50 pond aan een feloranje pak, tot ze ontdekte dat het van Altuzarra was en nieuw minstens 2.000 pond waard zou zijn. Er is ook de gebreide muts van 2 pond die Graham Berridge in een winkel van de British Heart Foundation kocht voor zijn zoon, die van festivals houdt.
Wat ik uit deze verzameling meeneem: vintage zoeken beloont geduld en een goede blik op labels, stoffen en de staat van een kledingstuk. De verhalen herinneren er ook aan dat kleding uit eerdere decennia nog jarenlang gedragen kan worden.
Bron: The Guardian
Ik las een kort stuk van Tuniscope, gepubliceerd in juni 2026, dat een vraag stelt die iedereen die oude kleding leuk vindt herkent: waarom komt de mode van gisteren weer naar voren? Het kernidee is dat mode nooit echt verdwijnt. Ze keert jaren later terug in een nieuwe of aangepaste vorm, en dat noemt het artikel de modecyclus.
Het artikel begint bij nostalgie. Jongere generaties laten zich vaak inspireren door kleding uit de jaren negentig en nul via foto's, films en beroemdheden die die stukken opnieuw hebben gedragen. Dan komen de sociale media: wanneer influencers en sterren klassieke ontwerpen opnieuw dragen, kan een oude stijl in korte tijd een wereldwijde trend worden.
Ontwerpers spelen ook een rol. Veel van hen laten oude stukken herleven door kleuren, snitten of stoffen aan te passen aan de smaak van nu. Het artikel voegt ook een economisch aspect toe: kopers zoeken kleding die ze op verschillende manieren kunnen hergebruiken en combineren, waardoor oude trends een praktische keuze worden die minder kost dan nieuwe ontwerpen.
De conclusie is dat de terugkeer van mode het resultaat is van cultuur, media, economie en collectief geheugen die samenwerken, en dat iets wat vandaag oud lijkt morgen de nieuwste stijl kan zijn. Het artikel is algemeen en noemt geen ontwerpers of cijfers, maar ik vond het verband tussen nostalgie en economie goed. Dat zien we precies op de tweedehandsmarkten hier.
Bron: Tuniscope
Vogue Frankrijk blikt terug op Party Girl (1995), de film die Parker Posey in de jaren negentig tot de “koningin van de indiefilms” maakte en die ook ruim dertig jaar later nog inspireert. Voor een vintagefan is het een heerlijk leesvoer.
De film volgt Mary, een feestbeest uit de undergroundclubscene van New York, die na een feestje bij haar thuis in een openbare bibliotheek moet werken om haar borg terug te betalen. En juist daar ontdekt ze dat feesten en boeken prima samengaan.
Wat de stijl betreft, richt het artikel zich op hoe Mary zich kleedt: ze komt naar de bibliotheek in een minijasje van luipaardbont, rode maillot en zonnebril, mengt vintage met vondsten uit tweedehandswinkels en draagt drie T-shirts over elkaar. Ter gelegenheid van het 25-jarig bestaan van de film sprak Parker Posey zelf over die jonge New Yorkse vrouwen die zichzelf via kleding uitvinden, bijvoorbeeld met een matrozenbroek uit de jaren zeventig, hakken en een mooi overhemd.
Vogue wijst er ook op dat de film ook esthetisch op zijn tijd vooruitliep: het was de eerste speelfilm die online in previewvorm werd vertoond. Mary werd een icoon voor iedereen die zich naar de bibliotheek kleedt alsof ze 's avonds uitgaan.
Ik neem persoonlijk vooral mee dat de look van de film minder van dure stukken afhangt dan van de durf om ze te combineren. Het is een mooie les voor wie graag in de tweedehandswinkel snuffelt.
Bron: Vogue Frankrijk
