1970'lerin Converse'leri neden hâlâ var: vulkanize kauçuk ve malzeme değişiminin hikâyesi

70'lerden önceki Converse ayakkabılar ikinci el dükkânlarda neden hâlâ giyilebilir durumda bulunuyor? note'ta minobe, nedenleri malzeme ve üretim yöntemleri açısından özetlemiş.

Başlangıç noktası tabanın kimyası. 1980'lerden itibaren spor ayakkabılar poliüretan ara tabanları benimsedi, ancak bu yapı havadaki nemden kaynaklı hidroliz yaşıyor ve birkaç yıl ile on yıllar içinde dağılıyor. Nemli Japonya'da, kullanılmamış stok çiftlerin birçoğunun da ömrünü tamamladığı söyleniyor. Buna karşılık 70'lerden önceki All Star ve benzeri modeller, kauçuğa kükürt katılıp ısıyla sertleştirilen vulkanizasyon yöntemiyle ve pamuklu kanvastan yapılıyordu; hidrolize açık bağlar içermiyorlar. Yazıya göre bu kimyasal kararlılık, yarım yüzyılı aşmış çiftlerin hâlâ giyilebilmesinin başlıca nedeni.

70'lerin başında basketbol hızlanınca kanvas yanlar kolayca yırtılıyordu ve Converse deriye geçti. All Star Leather (1969'dan itibaren), One Star (1974–75) ve Pro Leather (1976'dan itibaren) gibi modeller ortaya çıktı. Ancak deri, vulkanizasyonun ısısıyla düzensiz büzüldü ve tabanla yapışma yüzeyi kolayca ayrıldı; bu yüzden yazar erken dönem deri modellerin ömrünün kısa olduğunu düşünüyor.

1971-1979 arasında marka Eltra'nın bünyesindeydi. Amiral gemisi All Star ile giriş seviyesi Coach, fiyat kademelenmesi yarattı. Yazıya göre ABD'de işçilik maliyetlerinin artması nedeniyle giriş seviyesi hat Kore dahil yurt dışındaki fabrikalara taşınmış. (Metnin kendisi bu bölümün doğrulanmadığını belirtiyor.)

Bu ayakkabılar amortisman sunmuyor ve sert asfaltta uzun yürüyüşlere uygun değil; peki neden değerlerini koruyorlar? Yazı, yarım yüzyılı aşan fiziksel dayanıklılıklarını, emek yoğun üretimlerini ve zamanın yarattığı güzelliği gösteriyor. İkinci el ayakkabılara bakışım biraz değişti.

Kaynak: note (minobe)