Berkenschorsbloem: een oud hongervoedsel en hoe je het oogst zonder de boom te schaden

Ik nam altijd aan dat boombast alleen in wanhopige overlevingsverhalen wordt gekauwd. Deze gids van Survival Sullivan heeft mijn mening veranderd: de binnenlagen van sommige bomen, vooral de berk, worden al generaties lang tot bloem verwerkt, en het proces is eenvoudiger dan ik dacht.

Wat je nodig hebt, is niet de papierdunne buitenbast die zo goed werkt als aanmaakhout. Het is het cambium en het dunne, zachte floëem eronder. Je haalt de buitenlaag eraf en gebruikt dan een schaaf of schraper om de binnenbast van het hout los te maken, zonder in het hout zelf te snijden. Het artikel vermeldt dat Scandinavische volken en Noord-Amerikaanse inheemsen er brood, cake en crackers mee bakten.

De verwerking is gewoon keukenwerk. Droog de reepjes grondig in de oven of een dehydrator, maal ze fijn in een keukenmachine en rol ze daarna in een zipzakje met een deegroller uit, of gebruik een vijzel voor een fijner resultaat. Volgens de auteur geeft het meel een aardse, dichte structuur en een subtiele zoetheid aan gebak.

Het deel dat ik het meest waardeerde, is de waarschuwing over het oogsten. Bast groeit niet zo snel terug als mensen denken, en een wond trekt ziekten en plagen aan. Het advies is om bast te nemen van bomen die toch gekapt gaan worden, al omgevallen zijn of door wind zijn geveld, en van een staande boom alleen een paar verticale strookjes, nooit een ring rond de stam, want dan sterft de boom.

Voor wie van bushcraft houdt, het gebruiken van wat het bos biedt, is dit een goede herinnering dat vaardigheid en ethiek bij elkaar horen. Het experiment laat ik graag over aan een omgevallen berk.

Bron: Survival Sullivan