Tepung kulit birch: makanan kebuluran purba dan cara menuainya tanpa merosakkan pokok

Saya selalu menganggap kulit pokok hanya dikunyah dalam kisah kelangsungan hidup yang terdesak. Panduan Survival Sullivan ini mengubah pandangan saya: lapisan dalam sesetengah pokok, terutamanya birch, telah diproses menjadi tepung selama beberapa generasi, dan prosesnya lebih mudah daripada yang saya jangkakan.

Yang diperlukan bukanlah kulit luar yang nipis seperti kertas, yang sangat baik untuk menyalakan api. Sebaliknya ialah kambium dan floem yang nipis dan lembut di bawahnya. Kulit luar dikupas, kemudian pisau tarik atau pengikis digunakan untuk memisahkan kulit dalam daripada kayu, berhati-hati supaya tidak menggali ke dalam kayu itu sendiri. Artikel itu menyatakan bahawa orang Scandinavia dan Orang Asli Amerika Utara membakarnya menjadi roti, kek dan keropok.

Pemprosesannya ialah kerja dapur yang biasa. Keringkan jalur-jalur kulit dengan teliti di dalam ketuhar atau pengering, hancurkan dalam pemproses makanan, kemudian licinkan dengan batang penggelek di dalam beg zip, atau gunakan lesung batu untuk hasil yang lebih halus. Penulis berkata tepung itu memberikan tekstur tanah yang padat dan rasa manis yang samar pada kuih-muih.

Bahagian yang paling saya hargai ialah amaran tentang penuaian. Kulit kayu tidak tumbuh semula secepat yang disangka orang, dan luka mengundang penyakit serta perosak. Nasihatnya ialah ambil kulit daripada pokok yang akan ditebang, yang sudah tumbang, atau yang rebah ditiup angin, dan daripada pokok yang masih berdiri hanya beberapa jalur menegak, jangan sekali-kali melingkari batang, kerana itu akan membunuh pokok.

Bagi yang gemar idea bushcraft, iaitu menggunakan apa yang diberikan hutan, ini peringatan yang baik bahawa kemahiran dan etika mesti seiring. Eksperimen itu saya serahkan kepada pokok birch yang rebah.

Sumber: Survival Sullivan