آرد پوست درخت توس: غذای قدیمی قحطی و روش برداشت آن بدون آسیب به درخت

همیشه فرض می‌کردم پوست درخت را فقط در داستان‌های بقای ناامیدانه می‌جوند. این راهنمای Survival Sullivan نظرم را عوض کرد: لایه‌های درونی برخی درختان، به‌ویژه توس، نسل‌ها است که به آرد تبدیل می‌شوند و این فرایند از آنچه فکر می‌کردم ساده‌تر است.

آنچه لازم است پوست بیرونیِ نازک‌تر از کاغذ نیست، که برای روشن کردن آتش خیلی خوب است. بلکه کامبیوم و آبکشِ نرم و نازکِ زیر آن است. لایهٔ بیرونی را جدا می‌کنند و سپس با تیغهٔ دودستهٔ کشی یا خراشنده، پوست داخلی را از چوب جدا می‌کنند و مراقب‌اند که به خود چوب فرو نروند. مقاله اشاره می‌کند که مردم اسکاندیناوی و بومیان آمریکای شمالی با آن نان، کیک و کراکر می‌پختند.

فرایند آماده‌سازی کار آشپزخانهٔ ساده‌ای است. نوارها را در فر یا دستگاه خشک‌کن کاملاً خشک می‌کنند، با غذاساز خرد می‌کنند و سپس با وردنه داخل کیسهٔ زیپ‌دار نرم می‌کنند، یا برای نتیجهٔ ریزتر از هاون استفاده می‌کنند. نویسنده می‌گوید این آرد به شیرینی‌ها بافتی خاکی و متراکم و طعمی ملایم و شیرین می‌دهد.

بیش از همه قدردان هشدار دربارهٔ برداشت بودم. پوست آن‌طور که مردم فکر می‌کنند سریع دوباره نمی‌روید، و زخم، بیماری و آفت را جذب می‌کند. توصیه این است که پوست را از درختانی بردارند که قرار است قطع شوند، از قبل افتاده‌اند یا باد آن‌ها را انداخته است، و از درخت سرپا فقط چند نوار عمودی بردارند؛ هرگز حلقه‌ای دور تنه، چون درخت را می‌کشد.

برای کسی که ایدهٔ بوش‌کرفت، یعنی استفاده از آنچه جنگل می‌دهد، را دوست دارد، این یادآوری خوبی است که مهارت و اخلاق باید با هم باشند. آزمایش را هم به یک درخت توسِ افتاده می‌سپارم.

منبع: Survival Sullivan