شفیره‌های مورچه‌ی بیمار سیگنال شیمیایی می‌فرستند که از کشته شدنشان خواهش می‌کند

در کلنی شلوغ، بیماری خطری واقعی است و مورچه‌ها بیش از یک راه برای مقابله با آن دارند. پژوهشی در Nature Communications یکی از عجیب‌ترین مواردی را شرح می‌دهد که دیده‌ام: شفیره‌های بیمار که مرگ خود را علامت می‌دهند.

این کار روی Lasius neglectus، یک مورچه‌ی باغی سیاه و کوچک انجام شده و از مؤسسه علم و فناوری اتریش است. در گزارش‌ها Erika Dawson به عنوان نویسنده اول ذکر شده و در مقاله نام Sylvia Cremer هم هست. عنوان مقاله Altruistic disease signalling in ant colonies است.

شفیره‌های کارگر بیمار ماده‌ای شیمیایی ترشح می‌کنند که کارگرهای بالغ را به نابود کردن آن‌ها وامی‌دارد. کارگرها پیله را برمی‌دارند، در شفیره سوراخ ایجاد می‌کنند و زهر تزریق می‌کنند؛ زهری که مانند ضدعفونی‌کننده عمل می‌کند و هم عامل بیماری و هم شفیره را می‌کشد. در آزمایش‌ها، تیم بوی شفیره‌های بیمار را استخراج کرد و روی نوزادان سالم زد، و کارگرها باز هم شفیره‌های سالم را نابود کردند. آزمایش دیگری نشان داد که شفیره‌های بیمار بو را فقط وقتی منتشر می‌کنند که کارگرها در نزدیکی باشند.

شفیره‌های ملکه‌های آلوده این سیگنال را نمی‌فرستند. پژوهشگران گمان می‌کنند دلیلش این باشد که ملکه‌ها سیستم ایمنی قوی‌تری دارند و می‌توانند با عفونت مقابله کنند.

این راهبردی تیره است، اما وقتی کلنی مهم است و نه فرد، معنا پیدا می‌کند. به نظر من این مثال خوبی است از اینکه چرا مراقبت از نوزادان در لانه مورچه‌ها پیچیده‌تر از صرفاً تغذیه و گرم کردن لاروهاست.

منبع: Phys.org (AFP)