Marangozluk

Birkaç yıldır marangozlukla uğraşıyorum ve kısa süre önce her şeyi yerli yerine oturtan bir yazıya denk geldim. Çıkardığım ana ders şu: iyi bir iş üç temel üzerinde durur — nemi kontrol edilmiş doğru ahşap, bilinçli seçilmiş birleştirmeler ve her adımda sakin bir hassasiyet.

Nem konusu benim için tam bir aydınlanma oldu. Eskiden tahtaları «olduğu gibi» alır, sonra masa tablasının neden çarpıldığına şaşırırdım. Meğer nem oranı %8–12 olan malzeme gerekiyormuş. Kaba kesilmiş parçalar araya çıtalar konarak 5–10 gün dinlendirilmeli, atölyenin nemi de %45–55'te tutulmalıymış. Kesit yüzeyi, yıllık halkalar ve lif kaçıklığı bir tahta hakkında güzel fotoğraflardan çok daha fazlasını anlatır.

Birleştirmeler konusunda da her şey netleşti: tutkal boşluğu yapıştırmaz, hassas geçmeleri yapıştırır. Zıvana-yuva, «kırlangıç kuyruğu» ve takma zıvana bunlara örnek. Vida yalnızca yardımcı bir sabitleyicidir. Ayrıca şunu aklımda tuttum: işkenceleri aşırı sıkmayın, yoksa tutkal dışarı taşar ve ek yeri bir yıl sonra «oynamaya» başlar.

Hassasiyet ise bir referans yüzey, bütün birleşim için tek bir ölçü aleti ve kurşun kalem yerine bıçakla çizim demek. Yüzey işlemlerinde 80→220 kademeli zımparalama yapılır, ahşabın canlı görünümünü korumak istiyorsanız da yağ sürülür. Sıkıcı kurallar ama yıllarca işe yarıyorlar.

Kaynak: TimberCraft

75. Okawa Ahşap İşçiliği Festivali, Fukuoka Eyaleti’ndeki Okawa kentinde 10 ila 12 Ekim arasında üç gün boyunca, sabah 9’dan akşam 5’e kadar düzenleniyor. Festival yürütme kurulu tarafından organize ediliyor ve her yıl bu sıralarda yapılıyor.

Etkinlik alanları arasında Okawa Sangyo Kaikan da var; burada kent içinden ve dışından zanaatkârların yaptığı yaklaşık 10.000 mobilya sergileniyor ve satılıyor. Okawa Sangyo Kaikan’da yaklaşık 130 mobilya üreticisi ve diğer firmalar masa, kanepe, yatak gibi ürünleri özel fiyatlarla sunuyor.

Beni en çok çeken şey atölye çalışmaları. Çocuk yetiştirme destek merkezi “Mokkaland” ve diğer yerlerde, mobilya ve doğrama zanaatkârlarının tavsiyeleriyle kumiko bardak altlığı ya da sandalye yapılabiliyor. Ahşabın bir zanaatkârın elinde nasıl birbirine geçtiğini öğrenmek, mobilya almayı düşünmeyenler için bile eğlenceli görünüyor.

Belediye binası, Okawa Chuo Park sahası ve diğer yerlerde toplam yaklaşık 1.800 ücretsiz otopark alanı var; mekânlarla Nishitetsu Yanagawa İstasyonu gibi yerler arasında ise servis otobüsleri çalışıyor. Sorularınız için yürütme kurulu sekreterliğine 0944-87-2101 numarasından ulaşabilirsiniz. Kurul ziyaretçileri davet ediyor: Mobilya alan da almayan da keyif alabilecek bir etkinlik olduğunu söylüyor.

Kaynak: 福岡ふかぼりメディア ささっとー

Santa Fe eyaletinin Esperanza kentinden marangoz Enrique Mehring’in, Papa XIV. Leo için bir koltuk yetiştirmek amacıyla zamana karşı çalıştığına dair bir haber okudum. Koltuk, pontifiğin 8 Kasım’da Arjantin’e yapacağı ziyaret sırasında Luján Bazilikası’ndaki ayinde kullanılacak.

Sipariş Luján’daki arkadaşları aracılığıyla geldi ve yaklaşık iki hafta önce yapımına başladı. Referansı yalnızca bir fotoğraf ve birkaç ölçü vardı; fotoğraf sadece örnek olarak duruyordu, benzerini yapıp yapamayacağını görmek için. “Yaptıkça yaptım, yaptığım şeylerle birlikte kurdum” dedi. Bu, usta bir marangozun nasıl çalıştığını güzel anlatıyor bence: çizimin söylemediği şeyi anında çözmek.

Parça 1,25 metre yüksekliğinde, guatambú ve paraíso ağacından, el yapımı İskandinav tarzında. Beyaz kadifeyle kaplanacak ve altın rengi detaylarla bitirilecek. İskelet hazır; vernik, döşeme ve son ayrıntılar kaldı ve Enrique zamanında yetişeceğinden emin.

Enrique genellikle sandalye, koltuk ve masa tasarlayıp yapıyor, bu yüzden iş onun için özellikle karmaşık değildi. En çok etkilendiği şey, Esperanza’da yapılan bir eserin ziyaretin hatırası olarak Arjantin’de kalacak olması. Çalıştığı firmanın da 74 yıllık bir geçmişi var.

Kaynak: TN

Bu yıl, 1926'da Bovisio Masciago'da doğan ve 2015'te hayatını kaybeden, herkesin «Ahşabın Şairi» olarak andığı marangoz Pierluigi Ghianda'nın doğumunun yüzüncü yılı. Il Giorno, memleketinin onu nasıl andığını anlatıyor.

Ahşap işçiliğine dair anlayışı beni etkiledi: çivi yerine geçmeli birleştirmelerle çalışırdı, çünkü ona göre ahşap «incitilmemeliydi». Gae Aulenti, Cini Boeri, Gianfranco Frattini, Ettore Sottsass ve Vico Magistretti gibi tasarım dünyasının büyük isimleriyle ve birçok moda evi ile çalıştı.

Program, Brianza'daki Ville Aperte etkinliklerinin bir parçası. Akşam saat 21.00'de, Via Leonardo da Vinci 6'daki belediye merkezinde, APA Confartigianato Imprese Milano, Monza e Brianza'nın desteklediği yüzüncü yıl kitabı «Il Ghianda 100»ün tanıtımı yapılacak. Ertesi gün saat 9.30 ve 11.00'de, kızları tarafından bağışlanan ve Alda Merini Belediye Kütüphanesi'nde korunan Pierluigi Ghianda Fonu'na rehberli ziyaretler düzenlenecek; organizasyon Baule Verde APS'ye ait. Öğleden sonra saat 16.00'da ise 6–10 yaş arası çocuklar için «Bir ağaç yapmak için» adlı bir sanat atölyesi var.

El emeğini seven herkes için güzel bir hatırlatma: iyi yapılmış bir mobilyanın arkasında malzemeye saygı ve yıllarca süren sabır vardır.

Kaynak: Il Giorno

Krasnoyarsk'lı ahşap ustası Semyon Klyuchantsev'in hikayesini okudum ve burada anlatmak istedim. Tayımır'da, Nosok köyünde doğdu, 18 yaşında Krasnoyarsk'a taşındı ve sanatsal malzeme işleme mühendisi olarak eğitim aldı. Askerlik sonrası uzun süre iş bulamadı; sonra Universiade için heykelleri zımparalamaya yardım etti, bir yıl sonra kendi işini kurdu ve bir atölyede bir köşe kiraladı. İlk yatırımcısı babasıydı; makineler için ona 50 bin ruble verdi.

Başlangıçta Semyon fide kasaları ve restoranlar için tabaklar yapıyordu, sonra mobilya. Pandemi başlayınca siparişler kurudu. Yaklaşık yedi yıl önce ahşap bir kuşun ilk prototipini yaptı; kendi ifadesiyle bunun için atölyede dört gün harcamış. Kanatları hareket eden ikinci kuş, bir alet üreticisinin düzenlediği ustalar yarışmasını kazandı ve ödül bir makineydi. 2020'de Kacha kıyısındaki Yudin Meydanı'nda bir sanat eseri yaptı: ağaçlara asılmış 60 kuş.

Şimdi markası Zastrug mobilyadan oyuncağa yöneliyor. Dokuz ay önce Semyon'un bir kızı oldu ve bebekler için beşiğin üstüne asılan «Vesnyanka» adlı bir kuş ortaya çıktı. Eşi Viktoriya işleri ve müşterileri yürütüyor; onun dediğine göre gelir evlilikten sonra arttı.

Ustanın düşüncesi bana yakın: ağaç 90 yıl büyümüş, o halde ondan yapılan şey de en az o kadar dayanmalı. Pahalı masalar yapan, az parayla geçinen bir adamın zanaatla ailenin yan yana gittiği bir iş bulmasını görmek güzel.

Kaynak: V1.ru (NGS24.RU)

Şanghay'daki WorldSkills yarışmasını okurken, Ostrobothnia'dan Fin marangoz Alexander Häggman dikkatimi çekti. 48. kez düzenlenen yarışma 23-27 Eylül tarihleri arasında yapıldı ve 64 meslek alanında 70'ten fazla ülkeden yaklaşık 1.400 genç bir araya geldi. Finlandiya 23 yarışmacı gönderdi ve bir altın ile sekiz Medal of Excellence madalyasıyla döndü.

Häggman eğitimini Jakobstad'daki Optima'da aldı ve şimdi Nykarleby'deki DetailWorks'te çalışıyor. Marangozluk dalında birleştirmeler, çizimlerin yorumlanması, malzeme seçimi ile mobilyanın yüzey işçiliği, işlevi ve tarzı değerlendirilir. Daha önce Fin şampiyonasında altın kazanmış ve 2025'te Danimarka'daki Avrupa Şampiyonası'nda beşinci olmuştu. Hazırlıklar yarışmadan iki yıldan fazla önce başladı: tek başına antrenman, takım çalışmaları, kamplar ve Villmanstrand'da genel prova.

Görev, At Yılı'nı kutlamak için ince kaplamadan lazerle kesilmiş bir atla süslenmiş, çıkarılabilir servis tepsisine sahip geleneksel bir Çin çay dolabıydı. Yarışmanın başlangıcından yaklaşık bir saat sonra, kurgusal müşteri ek bir istekte bulundu: tepsi için bir saklama kutusu. Bu yüzden planları anında değiştirmek zorunda kaldı.

25 yarışmacı arasında beşinci oldu, bronzun beş puan gerisinde kaldı ve Medal of Excellence aldı. Altın 731 puanla Almanya'dan Tobias Kelz'in, gümüş 730 puanla Taipei'den Qi Sheng Chen'in, bronz 727 puanla Güney Tirol'den Jonas Wenter'in oldu. Fransız uzman ona Fransa'da iş bile teklif etti. Bana göre madalya sıralamalarını birkaç puanın ayırması, mesleğin seviyesi hakkında çok şey söylüyor.

Bir sonraki WorldSkills 2027'de Düsseldorf'ta yapılacak.

Kaynak: Tekijä-lehti

Merkur’un internet sitesinde güzel bir kalfalık parçası buldum: Münih’ten 21 yaşındaki Finn Hoppmann meşe masasını teslim etmiş. Birkaç yıldır Hauptstraße’deki Bruck Sparkasse şubesinde, çıraklık gören marangozların işleri bir ay boyunca sergileniyor ve Hoppmann de kendi parçasını oraya getirdi.

Mesleğe giden yolu düz değildi: Realschule’dan sonra THW’de bir yıl federal gönüllü hizmeti yaptı, FOS’a devam etti, bir yıl bilişim sektöründe çalıştı ve ardından çatı ustası (Zimmerer) eğitimine başladı. Sonunda marangozluğa (Schreiner) geçti ve bu tercihinden bugüne kadar pişman olmadığını söylüyor.

Eğitimini Germering’deki Lindinger Holztechnik GmbH’de aldı. Orada fuar standı yapımının yanı sıra masif meşe banyo mobilyaları da üretti. Kalfalık parçası için de meşeyi seçti: masanın zamansız ama el işçiliği bakımından zorlayıcı olması gerekiyordu. Satılmayacak; çıraklık dönemini hatırlatması için saklanacak.

Çalıştığı firma onu bünyesine kattı. Usta okuluna acele etmek istemiyor ve önce yaklaşık beş yıl mesleki deneyim kazanmak niyetinde. Güvenli bir iş vaat ettiği için mesleğe sadık kalmayı planlıyor. Hoşuma giden şey, kalfalık parçasını saklaması: pazar için değil, kendi anıları için yapılmış bir mobilya bu.

Kaynak: Merkur

Yakın zamanda 48. WorldSkills Dünya Yarışması’ndaki ince marangozluk branşı hakkında bir yazı okudum ve çok etkilendim. Guangzhou Hafif Sanayi Teknisyen Okulu’ndan Ou Zu’an altın madalyayı kazandı ve Çin takımının bu branşta “üst üste üçüncü şampiyonluk” elde etmesine yardımcı oldu.

İnce marangozluk kör bir yarışma: katılımcılar resmi çizimleri başlamadan yalnızca 45 dakika önce alıyor. Bu kez ilk defa tamamen üç boyutlu bir modül görevi verildi: ahşap bir evin merdivenini yapmak gerekiyordu; düz geçme, kuyruk kırlangıcı ve iç geçme olmak üzere üç birleşim türü kullanılacaktı. Yarışmanın ilk gününde resmi çizimde bir ölçü hatası fark edildi ve tüm katılımcıların süreleri sıfırlanarak baştan başlamaları gerekti. Ou, başta çizimi kendisinin yanlış yaptığını sandı ve moralini kaybetti; hatanın kendisinden kaynaklanmadığını anlayınca yeniden sakinleşti.

Tüm modülleri 4 gün 22 saatte tamamladı. Eseri, korkuluklu masif ahşap bir merdiven; çivi ya da vida kullanılmadan yalnızca geçmelerle birbirine tutunuyor. Puanlama kurallarına göre tam puan için merdivendeki geçme aralıklarının 0,2 milimetreyi aşmaması gerekiyordu; bu yaklaşık iki A4 kâğıdının kalınlığı. Jüri değerlendirmesinde birçok dış derzin 0,2 milimetre sınırında kaldığı, bazı yerlerde ise aralık ölçerin bile girmediği görüldü.

Ahşap ekibine 2021’de katıldı; testere, planya ve oyma keskisiyle başlayıp yaklaşık bir yıl temel becerilerini çalıştı. Merdiven onun zayıf noktasıydı; güçlü bir mekânsal düşünme ve çok sayıda açı ve trigonometri hesabı gerektiriyor. Antrenörü Huang Bolin, 47. WorldSkills’te ince marangozlukta altın madalya kazanmıştı ve bu yılki görevin tamamen gizli tutulduğunu, belirgin biçimde zorlaştığını söyledi.

En çok sevdiğim ayrıntı şu: iş ne kadar hassas olursa olsun, en basit işlerden, kesme, planyalama ve oyma gibi adımlarla adım adım ortaya çıkıyor. Ou, marangozluk üzerine çalışmaya devam edeceğini ve deneyimini küçük meslektaşlarıyla paylaşacağını söyledi.

Kaynak: 广州日报新花城 (Guangzhou Daily, Xinhuacheng)

Beşinci Handworks ahşap işçiliği sergisi 5 Eylül Cumartesi günü Iowa'daki Amana Colonies'i doldurdu ve KCRG'nin haberine göre sıcak insanları uzak tutmadı. Ziyaretçiler ve satıcılar serinlemenin yollarını buldu.

Ohio eyaletinin Cleveland kentinden ahşap satıcısı Nate Homolka, Iowa'nın sıcağına alışmanın biraz zaman aldığını söyledi. Bu yüzden içme suyunu öncelik haline getirmiş ve "dünyanın en büyük su şişesi" dediği şişeyi yanında taşımış. Gölgeli satıcı çadırları olmasaydı klima aramaya gideceğini de ekledi.

Iowa'da yaşayan Sonja Parsons, günün en sıcak saatlerinden kaçınmak için ailesiyle sabahın erken saatlerinde geldi. Fest Hall'da etkinlik programını yelpaze olarak kullandılar ve çocukları için ahşap işine uygulamalı olarak dokunmanın değerli olduğunu söyledi.

Bu küçük haberde beni en çok sevindiren şey sıradan olması: bir el sanatları fuarı, sıcak bir cumartesi ve yine de aletleri ve ahşap işlerini yakından görmek için gelen insanlar. Hava elverişsiz olsa bile el yapımı ahşap işçiliğine gerçek bir ilgi olduğunu gösteriyor.

Kaynak: KCRG

Popular Woodworking, eski bir Stanley No. 220 blok rendeyi yeniden canlandırmaya dair bir dizi başlattı. İlk bölüm, birçok kişinin atladığı adımı ele alan pratik bir yazı: tabanın düzeltilmesi.

Yazar Yoav Liberman, yazmadan birkaç hafta önce rendeyi hediye olarak almış. Ahşap ön tutamak ve basınçlı dökümden alüminyum kol kapağı, rendenin 1960'lar ya da 70'lerden olduğunu düşündürüyor. Öne ve arkaya derinlik ayarı var ama yanal ayar kolu yok; taban, yıllarca bakımsız kullanımdan sonra ciddi biçimde içbükeyleşmiş. Yazar biraz bağlam da veriyor: No. 220'nin yatak açısı 20 derece ve ayarlanabilir ağız plakası yok; No. 9 1/2 aynı açıya sahip, ayarlanabilir ağızlı ve yanal ayarlı; No. 60 1/2 ise 12 derece yatak açısına sahip, aynı üst düzey özelliklere sahip.

Yöntem basit. Tabanı bir pencereye ya da başka dolaylı bir ışığa karşı cetvelle kontrol edin. Sonra bıçağı takın, keskin kenarı tamamen geri çekin ve kol kapağını normal çalışma gerilimine kadar sıkın; çünkü boş gövdeyi zımparalamak, kapak daha sonra sıkıldığında dökme demirin esneyip şeklini değiştirmesine yol açar. Suyla birlikte 120'lik elmas taşta zımparalayın, rendeyi sık sık çevirip tabanı silerek çizik desenini görün. Sonra 220 tarafına geçin ve çift taraflı taşın 360 tarafında bitirin.

Beni çeken şey gerçekçi hedef oldu. Burnun, topuğun ve ağızın hemen önündeki ve arkasındaki yüzeylerin aynı düzlemde olması gerekir; başka yerlerdeki küçük alçak noktalar önemli değil. Bu yüzden tabanın yaklaşık yüzde 95'i eşit biçimde zımparalandığında durmuş. Elmas taş yoksa, bir granit plakaya ya da tezgâh testerenin kanadına yapıştırılmış su geçirmez zımpara kâğıdının da işi görebileceğini belirtiyor.

Bıçak ve ağız hakkında olan 2. bölüm henüz gelmedi; onu takip edeceğim.

Kaynak: Popular Woodworking

Damietta'daki mobilya üretimi hakkında uzun bir araştırma yazısı okudum ve beni en çok etkileyen şey, zanaatkârların dedelerinden devraldığı bir uğraşın tam teşekküllü bir sanayi sistemine dönüşmesiydi. Damietta Mobilya Şehri, Nil Deltası'nda Şata bölgesinde yer alıyor; uluslararası kıyı yolunun Port Said–Damietta yoluyla kesiştiği noktada. Yaklaşık 331 feddan alana yayılıyor ve Orta Doğu'nun mobilya ve ilgili sanayilere ayrılmış ilk ve en büyük sanayi bölgesi olarak tanımlanıyor.

Şehirde, yaklaşık 1.348 fabrika ve atölyeyi barındıran 54 hangar, bir mobilya teknoloji merkezi, küçük zanaatkârlara hizmet eden ortak atölyeler, dükkânlar, idari ofisler, bir banka, bir polis merkezi, bir itfaiye istasyonu ve bir sağlık ocağı bulunuyor. Fikir, zanaatkârın atölyeden pazarlamaya kadar ihtiyacı olan şeylerin çoğunu tek bir yerde bulabilmesi.

Alanlar her ölçeğe uygun biçimde ayrılmış. 1.000 ila 10.000 metrekare arasında değişen 75 uzmanlaşmış fabrika var; küçük bir atölye ise 100 ila 150 metrekare kaplıyor. Küçük ve orta ölçekli atölyeler yaklaşık 72,1 feddan, büyük fabrikalar yaklaşık 50 feddan, sergi kompleksi yaklaşık 20,9 feddan, yapıştırıcı, boya, sünger ve aksesuar içeren tamamlayıcı sanayi kompleksi ise yaklaşık 9,76 feddan kaplıyor.

Araştırmaya göre vizyon, Planlama Bakanı Ahmed Rostom'un sunduğu ve parlamentonun iki meclisi tarafından onaylanan ekonomik ve sosyal kalkınma planı belgesine dayanıyor. Hedef genişleme ve ihracat; “Damietta mobilyası”nı ünlü bir isimden, bölgesel ve küresel pazarlarda rekabet edebilecek bir Mısır markasına dönüştürmek. Geleneksel marangozluğun bu ilgiyi görmesi beni memnun ediyor ve bu gelişmenin merkezinde elin ustalığının kalmasını umuyorum.

Kaynak: Youm7