Ik doe al een paar jaar aan houtbewerking en kwam onlangs een stuk tegen dat alles voor mij op een rij zette. Het belangrijkste wat ik eruit heb gehaald: een goed werkstuk rust op drie pijlers — het juiste hout met gecontroleerde vochtigheid, doordachte verbindingen en rustige precisie bij elke stap.
Het onderwerp vochtigheid was voor mij een openbaring. Vroeger nam ik planken gewoon "zoals ze waren" en verbaasde me dan dat het tafelblad trok. Blijkbaar heb je materiaal nodig met een vochtgehalte van 8–12%, moeten de werkstukken 5–10 dagen op latten acclimatiseren en moet je in de werkplaats een luchtvochtigheid van 45–55% aanhouden. Kopse kant, jaarringen en draaigroei vertellen meer over een plank dan mooie foto's.
Wat verbindingen betreft viel alles op zijn plek: lijm verlijmt geen holtes, maar nauwkeurige passingen — pen-en-gat, zwaluwstaart, losse pen. De schroef is slechts een hulpbevestiging. Wat ik vooral heb onthouden: lijmklemmen niet te strak aandraaien, anders wordt de lijm eruit geperst en gaat de naad na een jaar "bewegen".
En precisie betekent: één referentievlak, één meetgereedschap voor het hele onderdeel en aftekenen met een mes, niet met een potlood. Bij de afwerking — schuren in stappen van 80→220 en olie, als je het levende hout wilt behouden. Saaie regels, maar ze werken jarenlang.
Bron: TimberCraft
Het 75e Okawa houtbewerkingsfestival wordt drie dagen gehouden, van 10 tot en met 12 oktober, van 9.00 tot 17.00 uur, in de stad Okawa in de prefectuur Fukuoka. Het wordt georganiseerd door het uitvoerend comité van het festival en vindt elk jaar rond deze tijd plaats.
De locaties omvatten onder meer het Okawa Sangyo Kaikan, waar ongeveer 10.000 meubels van ambachtslieden uit de stad en omgeving worden tentoongesteld en verkocht. Ongeveer 130 meubelfabrikanten en anderen exposeren in het Okawa Sangyo Kaikan, met tafels, banken, bedden en meer tegen speciale prijzen.
Wat mijn aandacht trok, zijn de workshops. In het opvoedingsondersteuningscentrum «Mokkaland» en elders kun je, met advies van meubel- en schrijnwerkambachtslieden, kumiko-onderzetters of een stoel maken. Leren hoe hout in elkaar past onder de handen van een ambachtsman klinkt leuk, ook voor wie geen meubels wil kopen.
Bij het gemeentehuis, het Okawa Chuo-parkterrein en andere plekken zijn ongeveer 1.800 gratis parkeerplaatsen beschikbaar, en er rijden shuttlebussen tussen de locaties en plekken als station Nishitetsu Yanagawa. Voor vragen kun je het secretariaat van het comité bellen op 0944-87-2101. Het comité nodigt bezoekers uit: het is een evenement dat zowel meubelkopers als niet-kopers kunnen genieten.
Bron: 福岡ふかぼりメディア ささっとー
Ik las een bericht over Enrique Mehring, een timmerman uit Esperanza in de provincie Santa Fe, die tegen de klok werkt aan een fauteuil voor paus Leo XIV. Hij wordt gebruikt tijdens de mis in de basiliek van Luján, tijdens het bezoek van de paus aan Argentinië op 8 november.
De opdracht kwam via vrienden uit Luján, en hij begon er ongeveer twee weken geleden mee. Als referentie had hij alleen een foto en een paar maten; de foto was slechts ter illustratie, om te zien of hij iets vergelijkbaars kon maken. “Ik maakte het terwijl ik bezig was, ik bouwde op wat ik deed”, zei hij. Ik vind dat een goede beschrijving van hoe een vakman werkt: ter plekke oplossen wat de tekening niet zegt.
Het stuk is 1,25 meter hoog en gemaakt van guatambú- en paraíso-hout, in een ambachtelijk Scandinavisch ontwerp. Het wordt bekleed met wit corduroy en afgewerkt met gouden details. Het frame is al klaar; de lak, de bekleding en de laatste details ontbreken nog, en Enrique vertrouwt erop dat hij op tijd klaar is.
Enrique ontwerpt en bouwt meestal stoelen, fauteuils en tafels, dus het werk was voor hem niet bijzonder ingewikkeld. Wat hem het meest ontroert, is dat een stuk dat in Esperanza is gemaakt in Argentinië blijft als herinnering aan het bezoek. Het bedrijf waar hij werkt, heeft trouwens een geschiedenis van 74 jaar.
Bron: TN
Dit jaar is het honderd jaar geleden dat Pierluigi Ghianda werd geboren, de meubelmaker die in 1926 in Bovisio Masciago ter wereld kwam en in 2015 overleed en door iedereen wordt herinnerd als de «Dichter van het hout». Il Giorno vertelt hoe zijn geboortestad hem eert.
Wat me trof, is zijn kijk op timmerwerk: hij werkte met verbindingen in plaats van spijkers, omdat hout, zo zei hij, niet «gekwetst» mag worden. Hij werkte samen met grote namen uit het design, zoals Gae Aulenti, Cini Boeri, Gianfranco Frattini, Ettore Sottsass en Vico Magistretti, en met verschillende modehuizen.
Het programma maakt deel uit van Ville Aperte in Brianza. 's Avonds om 21.00 uur wordt in het gemeentelijk centrum aan de via Leonardo da Vinci 6 het jubileumboek «Il Ghianda 100» gepresenteerd, mogelijk gemaakt door APA Confartigianato Imprese Milano, Monza e Brianza. De dag erna zijn er om 9.30 en 11.00 uur rondleidingen door het Fonds Pierluigi Ghianda, geschonken door zijn dochters en bewaard in de gemeentelijke bibliotheek Alda Merini, georganiseerd door Baule Verde APS. 's Middags om 16.00 uur is er een kunstworkshop voor kinderen van 6 tot 10 jaar, getiteld «Om een boom te maken».
Voor wie van handwerk houdt, is dit een mooie herinnering: achter een goed gemaakt meubelstuk schuilen respect voor het materiaal en jaren van geduld.
Bron: Il Giorno
Ik las het verhaal van houtbewerker Semjon Kljutsjantsev uit Krasnojarsk en wilde het hier graag navertellen. Hij werd geboren in Taimyr, in het dorp Nosok, verhuisde op zijn achttiende naar Krasnojarsk en studeerde af als ingenieur in de bewerking van artistieke materialen. Na zijn militaire dienst zocht hij lang naar werk; daarna hielp hij met het polijsten van beelden voor de Universiade en een jaar later werkte hij voor zichzelf, met een hoekje in een werkplaats. Zijn eerste investeerder was zijn vader, die hem 50.000 roebel gaf voor machines.
Aanvankelijk maakte Semjon kistjes voor zaailingen en vaatwerk voor restaurants, later meubels; toen de pandemie begon, droogden de bestellingen op. Zo'n zeven jaar geleden maakte hij het eerste prototype van een houten vogel, waar hij volgens zijn eigen verhaal vier dagen aan werkte. Een tweede vogel met bewegende vleugels won een wedstrijd voor ambachtslieden van een gereedschapsfabrikant, en de prijs was een machine. In 2020 maakte hij een kunstobject op het Joedin-plein aan de oever van de Kacha: zestig vogels die aan bomen hingen.
Nu verschuift zijn merk Zastrug van meubels naar speelgoed. Negen maanden geleden kreeg Semjon een dochter, en voor baby's is er nu een vogel, Vesnjanka, die boven het bedje hangt. Zijn vrouw Viktorija regelt de zaken en de klanten; volgens hem nam het inkomen toe na de bruiloft.
Ik voel mee met de gedachte van de vakman: de boom groeide negentig jaar, dus wat ervan gemaakt wordt, moet minstens zo lang meegaan. Het is mooi om te zien dat een man die dure tafels maakte en schraal leefde, werk vindt waarin ambacht en gezin samengaan.
Bron: V1.ru (NGS24.RU)
Tijdens het lezen over WorldSkills in Shanghai bleef ik hangen bij de Finse meubelmaker Alexander Häggman uit Ostrobothnië. De wedstrijd, de 48e in zijn soort, duurde van 23 tot 27 september en bracht zo'n 1.400 jonge mensen uit meer dan 70 landen samen in 64 vakgebieden. Finland stuurde 23 deelnemers en keerde terug met één goud en acht Medals of Excellence.
Häggman volgde zijn opleiding bij Optima in Jakobstad en werkt nu bij DetailWorks in Nykarleby. Bij het onderdeel meubelmaken worden verbindingen, het uitwerken van tekeningen, de materiaalkeuze en de afwerking, functie en stijl van het meubel beoordeeld. Hij had eerder het Finse kampioenschapsgoud gewonnen en werd in 2025 vijfde op het Europees kampioenschap in Denemarken. De voorbereiding begon meer dan twee jaar voor de wedstrijd, met zelfstandige training, teamtraining, trainingskampen en een generale repetitie in Villmanstrand.
De opdracht was een traditionele Chinese theekast met een afneembaar serveerblad, versierd met een met laser gesneden paard in dunne fineer ter ere van het jaar van het Paard. Ongeveer een uur na het begin kwam de fictieve klant met een extra verzoek: een opbergdoos voor het blad. De plannen moesten dus ter plekke worden aangepast.
Hij eindigde als vijfde van de 25, vijf punten onder het brons, en kreeg een Medal of Excellence. Het goud ging naar de Duitser Tobias Kelz met 731 punten, het zilver naar Qi Sheng Chen uit Taipei met 730 en het brons naar Jonas Wenter uit Zuid-Tirol met 727. De Franse expert bood hem zelfs een baan in Frankrijk aan. Ik vind dat het over het niveau van het vak zegt dat er maar enkele punten het verschil maken tussen de medailleplaatsen.
De volgende WorldSkills worden in 2027 gehouden in Düsseldorf.
Bron: Tekijä-lehti
Op de website van Merkur kwam ik een mooi gezellenstuk tegen: de 21-jarige Finn Hoppmann uit München heeft zijn eiken bureau ingeleverd. Al een aantal jaren worden de werkstukken van leerling-timmerlieden een maand lang tentoongesteld bij de Brucker Sparkasse aan de Hauptstraße, en Hoppmann heeft het zijne daar net gebracht.
Zijn weg naar het vak was niet recht: na de Realschule deed hij een jaar vrijwilligerswerk bij de THW, volgde hij de FOS, werkte hij een jaar in de IT en begon hij daarna een opleiding tot zimmerman (Zimmerer). Uiteindelijk stapte hij over naar de meubelmakerij (Schreiner), en hij zegt daar tot op heden geen spijt van te hebben.
Hij leerde het vak bij Lindinger Holztechnik GmbH in Germering. Daar werkte hij aan bouwwerk voor beurzen en aan massief eiken badkamermeubels. Ook voor zijn gezellenstuk koos hij eiken: het bureau moest tijdloos maar ambachtelijk veeleisend zijn. Het wordt niet verkocht; het moet hem herinneren aan zijn leertijd.
Zijn bedrijf heeft hem overgenomen. Met de meesterschool wil hij nog even wachten; eerst wil hij zo’n vijf jaar werkervaring opdoen. Hij wil het vak trouw blijven, omdat het een zekere baan belooft. Wat me bevalt, is dat hij zijn gezellenstuk houdt: een meubel dat niet voor de markt is gemaakt, maar voor de eigen herinnering.
Bron: Merkur
Ik las onlangs een artikel over het onderdeel fijn houtwerk van de 48e WorldSkills-wedstrijd, en het greep me aan. Ou Zu’an van de technische school voor lichte industrie in Guangzhou won goud en hielp het Chinese team een “driedubbele” overwinning te behalen in dit onderdeel.
Fijn houtwerk is een blinde opdracht: deelnemers krijgen de officiële tekeningen pas 45 minuten voor de start. Deze editie werd voor het eerst een volledig driedimensionale moduleopdracht: er moest een trap voor een houten huis worden gebouwd met rechte pen-, zwaluwstaart- en binnenpenverbindingen. Op de eerste dag bleek een maatfout in de officiële tekening, waardoor de klokken van alle deelnemers op nul werden gezet en iedereen opnieuw moest beginnen. Ou dacht eerst dat hij zelf verkeerd had getekend en raakte even van slag, maar toen hij zeker wist dat het niet zijn fout was, kwam hij weer tot rust.
Hij voltooide alle modules in 4 dagen en 22 uur. Zijn werk is een trap van massief hout met leuning, zonder spijkers of schroeven, alleen door de verbindingen bijeengehouden. Volgens de puntentelling moesten de naden van de trap binnen 0,2 millimeter blijven voor de volle score, ongeveer de dikte van twee A4-vellen. Bij de beoordeling bleven veel buitennaden binnen 0,2 millimeter, en op sommige plekken paste zelfs een voelermaat niet.
Hij kwam in 2021 bij het houtwerkteam, begon met zagen, schaven en steken, en oefende ongeveer een jaar de basis. De trap was zijn zwakke punt, omdat die veel ruimtelijk inzicht en veel hoek- en goniometrieberekeningen vraagt. Zijn coach, Huang Bolin, won goud in het fijne houtwerk op de 47e WorldSkills en zei dat de opdracht dit jaar volledig geheim was gehouden en duidelijk moeilijker was.
Wat ik het mooist vind, is dit detail: hoe precies een werkstuk ook is, het wordt stap voor stap opgebouwd uit het meest basale zagen, schaven en steken. Ou zei dat hij het houtwerk blijft bestuderen en zijn ervaring met jongere leerlingen wil delen.
Bron: 广州日报新花城 (Guangzhou Daily, Xinhuacheng)
De vijfde editie van de houtbewerkingsshowcase Handworks vond zaterdag 5 september plaats in de Amana Colonies in Iowa, en volgens KCRG hield de hitte de mensen niet tegen. Bezoekers en verkopers vonden allemaal een manier om koel te blijven.
Nate Homolka, een houtverkoper uit Cleveland in Ohio, zei dat de hitte in Iowa even moest worden gewend. Daarom maakte hij drinkwater tot prioriteit en nam hij mee wat hij de grootste waterfles ter wereld noemde. Zonder de schaduwrijke tenten van de verkopers, voegde hij eraan toe, was hij op zoek gegaan naar airco.
Sonja Parsons, die in Iowa woont, kwam vroeg in de ochtend met haar gezin om het heetste deel van de dag te vermijden. In de Fest Hall gebruikten ze het programma van het evenement als waaier, en ze zei dat ze de praktische kennismaking met houtbewerking voor haar kinderen waardeerde.
Wat ik leuk vind aan dit kleine verhaal, is hoe gewoon het is: een ambachtenbeurs, een warme zaterdag en mensen die toch kwamen om gereedschap en houtwerk van dichtbij te bekijken. Het laat zien dat er echte belangstelling is voor handmatige houtbewerking, ook als het weer tegenzit.
Bron: KCRG
Popular Woodworking is begonnen met een reeks over het opknappen van een oude Stanley blokschaaf nr. 220, en het eerste deel is een praktisch stuk over de stap die veel mensen overslaan: de zool vlak maken.
De auteur, Yoav Liberman, kreeg de schaaf een paar weken voor het schrijven cadeau. Een houten voorknop en een gegoten aluminium hendeldop wijzen op de jaren zestig of zeventig. Hij heeft een dieptestelling vooruit en achteruit, maar geen zijdelingse stelhendel, en de zool was sterk hol door jaren van gebruik zonder zorg. Hij geeft ook wat achtergrond: de nr. 220 heeft een bedhoek van 20 graden en geen verstelbare keelplaat, de nr. 9 1/2 heeft dezelfde hoek met een verstelbare keel en zijdelingse verstelling, en de nr. 60 1/2 heeft een bedhoek van 12 graden met dezelfde premiumkenmerken.
De methode is eenvoudig. Controleer de zool met een liniaal tegen een raam of ander indirect licht. Plaats daarna het mes, trek het volledig terug en draai de hendeldop aan op de normale werkspanning, want het lappen van een lege body laat het gietijzer doorbuigen en van vorm veranderen als de dop later wordt aangedraaid. Lap op een diamantsteen van korrel 120 met water, draai de schaaf vaak om en veeg de zool af om het krassenpatroon te zien. Daarna ga je naar de 220-kant en rond je af op de 360-kant van een dubbelzijdige steen.
Wat ik fijn vond, is het realistische doel. De punt, de hiel en de vlakken net voor en achter de keel moeten in hetzelfde vlak liggen, kleine laagtes elders doen er niet toe. Daarom stopte hij toen ongeveer 95 procent van de zool gelijkmatig gelapt was. Zonder diamantstenen, merkt hij op, kan natschuurpapier op een granieten plaat of op de vleugel van een tafelzaag het werk ook doen.
Deel 2, over het mes en de keel, komt nog, en daar houd ik de ogen naar open.
Bron: Popular Woodworking
Ik las een lang onderzoeksverhaal over de meubelproductie in Damietta, en wat me trof, was hoe een ambacht dat de vakmannen van hun grootvaders hebben geërfd, uitgroeit tot een compleet industrieel systeem. De meubelstad Damietta ligt in het Shata-gebied in de Nijldelta, waar de internationale kustweg de weg Port Said–Damietta kruist. Ze beslaat ongeveer 331 feddan en wordt omschreven als de eerste en grootste industriezone in het Midden-Oosten die zich richt op meubels en aanverwante industrieën.
De stad telt 54 hangars met ongeveer 1.348 fabrieken en werkplaatsen, plus een meubeltechnologiecentrum, gemeenschappelijke werkplaatsen voor kleine vakmannen, winkels, administratieve kantoren, een bank, een politiebureau, een brandweerkazerne en een medische post. Het idee is dat een vakman bijna alles wat hij nodig heeft op één plek vindt, van de werkplaats tot de marketing.
De ruimtes zijn op elke schaal afgestemd. Er zijn 75 gespecialiseerde fabrieken van 1.000 tot 10.000 vierkante meter, terwijl een kleine werkplaats tussen 100 en 150 vierkante meter groot is. Kleine en middelgrote werkplaatsen nemen ongeveer 72,1 feddan in beslag, grote fabrieken ongeveer 50, het tentoonstellingscomplex ongeveer 20,9 en het complex voor aanvullende industrieën ongeveer 9,76, met lijm, verf, sponzen en accessoires.
Volgens het onderzoek rust de visie op het plan voor economische en sociale ontwikkeling dat minister van Planning Ahmed Rostom indiende en dat door beide kamers van het parlement is goedgekeurd. Het doel is uitbreiding en export, en het omvormen van het «Damietta-meubel» van een bekende naam tot een Egyptisch merk dat op regionale en wereldwijde markten kan concurreren. Ik ben blij dat traditioneel houtwerk zoveel aandacht krijgt, en ik hoop dat het handwerk in het hart van deze ontwikkeling blijft.
Bron: Youm7
