„Mi viejo” ve çocukluğun müziği: Piero'ya veda

Infobae'de Guillermo E. Pintos'un kişisel bir köşe yazısını okudum. İtalyan-Arjantinli şarkıcı-söz yazarı Piero'nun ölüm haberini öğrendikten sonra yazılmıştı. Bir sanatçıya veda etmenin çok güzel bir yolu olduğunu düşündüm: müziğinin sıradan bir evde neler ifade ettiğini anlatmak.

Pintos, 1970'lerin ortasından 1980'lerin başına kadar Olavarría'nın kenar mahallesindeki çocukluğunu anıyor. Radyo ve plak çalar bütün gün çalıyor, onun için yeni müziğe açılan kapıydı. Ricardo Soulé ve Vox Dei'yi, ailesinin kardeşi için La Plata'dan getirdiği «Cuero caliente» albümünü anıyor. Babası Víctor Pintos pazar günleri yerel LU 32 radyosunda bir spor programı sunuyormuş ve her Babalar Günü programı «Mi viejo» ile açar, kendi babası için yazdığı bir metni okurmuş.

Yazara göre bu şarkı, birbirine yakınlaşmayı ve hissettiklerini söylemeyi hiç öğrenemeyen, az konuşan iki erkek arasındaki sevgiyi anlatıyor. Piero'nun, gazeteci ve yazar José Tcherkaski ile kurduğu ikiliyi de hatırlıyor: Tcherkaski toplumsal gözlemler ve gündelik karakterlerle sözleri yazıyor, Piero müziği ve yorumu üstleniyormuş. Bu birliktelikten «Mi viejo», «Pedro Nadie», «Juan Boliche», «Para el pueblo lo que es del pueblo» ve «Un hombre común» çıkmış.

Köşe yazısı ayrıca Rubén Blades'in Panama'da hukuk okurken, Piero'nun baladı toplumsal bir hikâyesi olan kentsel bir formata taşıyan ilk sanatçı olduğunu söylediğini anlatıyor. Blades yıllar sonra «Pablo Pueblo»yu bestelemiş. «Juan Boliche» hakkında Pintos, barın bu karakterin toplumsal olarak var olduğu tek yer olduğunu ve özel adın yer adıyla birleşmesinin onu manzaranın bir parçası yaptığını belirtiyor. Mercedes Sosa'nın 1982 Şubat'ında, hâlâ diktatörlük dönemindeyken Teatro Ópera'da «Soy pan, soy paz, soy más» söylediğini de kolektif bir iyileşme eylemi olarak anıyor.

Yazı «Buen viaje, tano» ile bitiyor. Bende kalan düşünce, kısa bir şarkının on yıllarca süren sevgiyi taşıyabileceği.

Kaynak: Infobae