„Mi viejo” i muzyka z dzieciństwa: pożegnanie z Pierem

Na portalu Infobae przeczytałem osobisty felieton Guillermo E. Pintosa, napisany po wieści o śmierci włosko-argentyńskiego piosenkarza i autora tekstów Piera. Uznałem to za bardzo piękny sposób pożegnania artysty: opowiedzieć, co jego muzyka znaczyła w zwyczajnym domu.

Pintos wspomina dzieciństwo na obrzeżach Olavarríi w połowie lat siedemdziesiątych i na początku osiemdziesiątych, kiedy radio i gramofon grały przez cały dzień i były dla niego drzwiami do nowej muzyki. Wymienia Ricardo Soulé i Vox Dei oraz album „Cuero caliente”, który rodzina przywiozła z La Platy dla jego brata. Ojciec, Víctor Pintos, w niedziele prowadził program sportowy w lokalnej rozgłośni LU 32 i co roku w Dzień Ojca otwierał audycję piosenką „Mi viejo”, czytając tekst napisany dla własnego ojca.

Dla autora ta piosenka wyraża czułość między dwoma mężczyznami małomównymi, którzy nigdy nie umieli się zbliżyć ani powiedzieć, co czują. Wspomina też duet Piera z dziennikarzem i pisarzem Josém Tcherkaskim, który pisał teksty z społeczną obserwacją i codziennymi bohaterami, podczas gdy Piero odpowiadał za muzykę i interpretację. Z tej współpracy wyszły „Mi viejo”, „Pedro Nadie”, „Juan Boliche”, „Para el pueblo lo que es del pueblo” i „Un hombre común”.

Felieton opowiada także, że Rubén Blades, studiując prawo w Panamie, powiedział, że Piero był pierwszym artystą, którego widział przenoszącego balladę do miejskiego formatu z wątkiem społecznym, a kilka lat później Blades napisał „Pablo Pueblo”. O „Juan Boliche” Pintos zauważa, że bar jest jedynym miejscem, w którym ten bohater istnieje społecznie, a imię połączone z nazwą miejsca czyni go częścią krajobrazu. Przypomina też, jak Mercedes Sosa w lutym 1982 roku w Teatro Ópera śpiewała „Soy pan, soy paz, soy más”, wciąż za czasów dyktatury, jako akt zbiorowego uzdrawiania.

Felieton kończy się słowami „Buen viaje, tano”. Mnie zostaje myśl, że krótka piosenka potrafi zachować dziesięciolecia czułości.

Źródło: Infobae