Pomysły z FPV, które po cichu zniknęły (a może zasługują na powrót)

Oscar Liang opublikował zabawną listę trendów FPV, które nigdy nie stały się mainstreamem, i czytanie jej było jak podróż przez historię tego hobby. Jego zdaniem zniknięcie nie oznacza, że pomysł był zły. Czasem technologia po prostu poszła inną drogą albo wygrało tańsze rozwiązanie.

Weźmy pochylone mocowania silników z okolic 2014 i 2015 roku. Klinowe podkładki pod silnikami pochylały je do przodu, dzięki czemu quad przy dużej prędkości nie musiał tak bardzo podnosić nosa, co mogło też zmniejszyć opór. Ramy stały się lżejsze, piloci przyzwyczaili się do stromych kątów kamery i dodatkowy sprzęt przestał się opłacać. Dedykowane dolne płytki PDB do ram takich jak ZMR250 sprawiały, że montaż wyglądał bardzo schludnie, ale pasowały tylko do kilku ram, a nowoczesne kontrolery lotu i regulatory 4w1 integrują już większość tych funkcji.

Miękko montowane silniki były dużym tematem w okolicach 2017 roku, gdy szum żyroskopu był realnym problemem. Dodawały wagi i luźnych śrub, a ostatecznie zniknęły, bo producenci FC zaczęli miękko montować żyroskop lub całą płytkę, a Betaflight zyskał znacznie lepsze filtrowanie. Nylonowe dystanse miały działać jak mechaniczne bezpieczniki w razie upadku, ale czasem pękały już przy lekkich przewrotach, więc wygrał metal.

Moim faworytem z listy jest Chickadee Polystack z 2016 roku, czyli stosowalny, modularny kontroler lotu typu open source, do którego dodaje się tylko potrzebne moduły, prawie jak klocki Lego. Przegrał, bo moduły kosztują pieniądze i miejsce, a zwykłe FC dalej dokładały OSD, BEC, pamięć czarnej skrzynki i kolejne UART-y na jednej taniej płytce. Lista obejmuje też stereoskopowe kamery FPV 3D, ramiona z przechyłem na serwach, stosy 16x16 mm oraz śmigła 4–6-łopatowe w quadach 5-calowych.

Osobiście najbardziej interesuje mnie powrót do pomysłu modularnego FC, nawet jeśli ekonomia nigdy się nie spięła.

Źródło: Oscar Liang