Kjachta – de hoofdstad van de Thee Route, een plek waar het de moeite waard is om aan te denken terwijl u van een kopje thee geniet.
Iedereen praat over de Zijderoute, maar Siberië had zijn eigen belangrijke route: de Thee Route. En het hart van deze route was Kjachta, een klein stadje aan de grens met Mongolië. Ik heb onlangs een uitgebreid artikel over dit stadje gelezen en deel graag de belangrijkste punten.
Kjachta werd in 1727 gesticht als een grenspost, maar al snel werd het de belangrijkste handelsroute van het rijk: bijna alle handel tussen Rusland en China, en vooral thee, ging via deze stad. In het midden van de 18e eeuw vond 67% van de handel tussen Rusland en Aziatische landen plaats via Kjachta, en in de beste jaren bracht het stadje de schatkist 8-9% van alle inkomsten. Volgens de berekeningen van Karl Marx werden er in Kjachta in het midden van de 19e eeuw 1.750.000 dozen thee per jaar verkocht.
Waarom werd de thee uit Kjachta hoger gewaardeerd dan de Engelse thee? Dat kwam door de transportmethode. Britse schepen vervoerden thee over de oceaan, en vaak kwam de thee in contact met water en kreeg het onaangename geuren. De thee uit Kjachta werd bijna volledig over land vervoerd, en in Europa werd het geprezen om zijn pure smaak en de mooie kleur van de thee, en het was ook nog eens goedkoper dan de thee van de Oost-Indische Compagnie. Er was zelfs een speciaal label om het te beschermen tegen het toevoegen van goedkopere Engelse thee.
De kooplieden van Kjachta, zoals Trapeznikov, Medvednikov, Basnin, Moltsjanov, Lusjnikov, Sabasjnikov, Starcev en anderen, hebben enorme fortuinen verzameld, maar ze lieten meer achter dan alleen maar prachtige huizen en kleding van Würt. Met hun geld werden scholen, een meisjeshogeschool, een middelbare school, de eerste openbare bibliotheek en de eerste krant van Transbaikalië, "Kjachta-lijok", opgericht. De koopman Alexej Starcev schonk zijn huis aan de afdeling van de Russische Geografische Vereniging, waardoor het Kjachta Regionale Museum ontstond, het oudste museum van Siberië.
Het verval kwam aan het einde van de 19e eeuw: de opening van het Suez-kanaal in 1869 en later de Trans-Siberische spoorweg, die langs Kjachta liep, zorgden ervoor dat de thee naar andere routes werd verplaatst. Tegenwoordig is het een bescheiden grensstad, maar ik vind het een mooi idee, zoals aan het einde van het artikel staat: de volgende keer dat u een kopje thee zet, denk dan aan Kjachta.
Bron: Sibirski. Nieuws.
Kjachta werd in 1727 gesticht als een grenspost, maar al snel werd het de belangrijkste handelsroute van het rijk: bijna alle handel tussen Rusland en China, en vooral thee, ging via deze stad. In het midden van de 18e eeuw vond 67% van de handel tussen Rusland en Aziatische landen plaats via Kjachta, en in de beste jaren bracht het stadje de schatkist 8-9% van alle inkomsten. Volgens de berekeningen van Karl Marx werden er in Kjachta in het midden van de 19e eeuw 1.750.000 dozen thee per jaar verkocht.
Waarom werd de thee uit Kjachta hoger gewaardeerd dan de Engelse thee? Dat kwam door de transportmethode. Britse schepen vervoerden thee over de oceaan, en vaak kwam de thee in contact met water en kreeg het onaangename geuren. De thee uit Kjachta werd bijna volledig over land vervoerd, en in Europa werd het geprezen om zijn pure smaak en de mooie kleur van de thee, en het was ook nog eens goedkoper dan de thee van de Oost-Indische Compagnie. Er was zelfs een speciaal label om het te beschermen tegen het toevoegen van goedkopere Engelse thee.
De kooplieden van Kjachta, zoals Trapeznikov, Medvednikov, Basnin, Moltsjanov, Lusjnikov, Sabasjnikov, Starcev en anderen, hebben enorme fortuinen verzameld, maar ze lieten meer achter dan alleen maar prachtige huizen en kleding van Würt. Met hun geld werden scholen, een meisjeshogeschool, een middelbare school, de eerste openbare bibliotheek en de eerste krant van Transbaikalië, "Kjachta-lijok", opgericht. De koopman Alexej Starcev schonk zijn huis aan de afdeling van de Russische Geografische Vereniging, waardoor het Kjachta Regionale Museum ontstond, het oudste museum van Siberië.
Het verval kwam aan het einde van de 19e eeuw: de opening van het Suez-kanaal in 1869 en later de Trans-Siberische spoorweg, die langs Kjachta liep, zorgden ervoor dat de thee naar andere routes werd verplaatst. Tegenwoordig is het een bescheiden grensstad, maar ik vind het een mooi idee, zoals aan het einde van het artikel staat: de volgende keer dat u een kopje thee zet, denk dan aan Kjachta.
Bron: Sibirski. Nieuws.
Reacties 0
Plaats de eerste reactie, in elke taal.
Log in om te reageren