کیاхта، پایتخت مسیر تجاری چای، مکانی است که باید در هنگام نوشیدن یک فنجان چای به آن فکر کرد.
همه درباره "جاده ابریشم" صحبت می‌کنند، اما سیبریرا نیز یک مسیر مهم داشت: "جاده چای". و قلب این مسیر، شهر کوچک کیاختا بود، شهری در مرز با مغولستان. اخیراً، یک مطلب مفصل درباره این شهر به دستم رسید و می‌خواهم نکات اصلی آن را با شما به اشتراک بگذارم.
کی اختا در سال ۱۷۲۷ به عنوان یک پایگاه مرزی تأسیس شد، اما خیلی زود به دروازه اصلی تجارت امپراتوری تبدیل شد: تقریباً تمام تجارت روسیه با چین از طریق این شهر انجام می‌شد، به ویژه تجارت چای. در اواسط قرن هجدهم، ۶۷ درصد از کل تجارت روسیه با کشورهای آسیایی از طریق کیاختا انجام می‌شد، و در بهترین سال‌ها، این شهر ۹ تا ۸ درصد از کل درآمد دولت را به خود اختصاص می‌داد. طبق محاسبات کارل مارکس، در اواسط قرن نوزدهم، ۱ میلیون و ۷۵۰ هزار جعبه چای در سال در کیاختا به فروش می‌رسید.
چرا چای کیاختا از چای انگلیسی ارزشمندتر بود؟ دلیل اصلی، روش حمل و نقل زمینی بود. کشتی‌های بریتانیایی چای را از طریق اقیانوس حمل می‌کردند، و اغلب چای در محفظه‌های کشتی خیس می‌شد و بوی نامطبوعی پیدا می‌کرد. چای کیاختا تقریباً تماماً از طریق خشکی حمل می‌شد، و در اروپا به دلیل طعم خالص و زیبایی دم کردن آن مورد تحسین قرار می‌گرفت، و همچنین قیمت آن از چای شرکت هند شرقی پایین‌تر بود. حتی یک علامت خاص برای این چای وجود داشت تا از تقلبی شدن آن با چای ارزان‌قیمت انگلیسی جلوگیری شود.
تاجران کیاختا، مانند تراپزنیوف، مدودنیوف، باسنین، مولچانوو، لوشنیکوف، ساباشنیکوف، استارتسف و دیگران، ثروت‌های عظیمی به دست آوردند، اما میراث آن‌ها فقط شامل خانه‌ها و لباس‌های ورت نبود. با پول آن‌ها، مدارس، دبیرستان‌های دخترانه، مدارس فنی، اولین کتابخانه عمومی و اولین روزنامه سیبری "کی اختاینسکی لیستوک" تأسیس شدند. الکسی استارتسف، یکی از این تاجران، خانه‌اش را به شعبه انجمن جغرافیایی روسیه اهدا کرد، و به این ترتیب، موزه محلی کیاختا، قدیمی‌ترین موزه سیبری، تأسیس شد.
زوال این شهر در اواخر قرن نوزدهم آغاز شد: افتتاح کانال سوئز در سال ۱۸۶۹ و سپس ساخت راه‌آهن ترانسیبری که از کنار کیاختا عبور می‌کرد، باعث شد که تجارت چای به مسیرهای دیگر منتقل شود. امروزه، این شهر یک شهر مرزی کوچک است، اما من از این فکر که در پایان مقاله آمده است، خوشم می‌آید: دفعه بعد که چای دم می‌کنید، به کیاختا فکر کنید.
منبع: Sibirsky. Novosti.
کی اختا در سال ۱۷۲۷ به عنوان یک پایگاه مرزی تأسیس شد، اما خیلی زود به دروازه اصلی تجارت امپراتوری تبدیل شد: تقریباً تمام تجارت روسیه با چین از طریق این شهر انجام می‌شد، به ویژه تجارت چای. در اواسط قرن هجدهم، ۶۷ درصد از کل تجارت روسیه با کشورهای آسیایی از طریق کیاختا انجام می‌شد، و در بهترین سال‌ها، این شهر ۹ تا ۸ درصد از کل درآمد دولت را به خود اختصاص می‌داد. طبق محاسبات کارل مارکس، در اواسط قرن نوزدهم، ۱ میلیون و ۷۵۰ هزار جعبه چای در سال در کیاختا به فروش می‌رسید.
چرا چای کیاختا از چای انگلیسی ارزشمندتر بود؟ دلیل اصلی، روش حمل و نقل زمینی بود. کشتی‌های بریتانیایی چای را از طریق اقیانوس حمل می‌کردند، و اغلب چای در محفظه‌های کشتی خیس می‌شد و بوی نامطبوعی پیدا می‌کرد. چای کیاختا تقریباً تماماً از طریق خشکی حمل می‌شد، و در اروپا به دلیل طعم خالص و زیبایی دم کردن آن مورد تحسین قرار می‌گرفت، و همچنین قیمت آن از چای شرکت هند شرقی پایین‌تر بود. حتی یک علامت خاص برای این چای وجود داشت تا از تقلبی شدن آن با چای ارزان‌قیمت انگلیسی جلوگیری شود.
تاجران کیاختا، مانند تراپزنیوف، مدودنیوف، باسنین، مولچانوو، لوشنیکوف، ساباشنیکوف، استارتسف و دیگران، ثروت‌های عظیمی به دست آوردند، اما میراث آن‌ها فقط شامل خانه‌ها و لباس‌های ورت نبود. با پول آن‌ها، مدارس، دبیرستان‌های دخترانه، مدارس فنی، اولین کتابخانه عمومی و اولین روزنامه سیبری "کی اختاینسکی لیستوک" تأسیس شدند. الکسی استارتسف، یکی از این تاجران، خانه‌اش را به شعبه انجمن جغرافیایی روسیه اهدا کرد، و به این ترتیب، موزه محلی کیاختا، قدیمی‌ترین موزه سیبری، تأسیس شد.
زوال این شهر در اواخر قرن نوزدهم آغاز شد: افتتاح کانال سوئز در سال ۱۸۶۹ و سپس ساخت راه‌آهن ترانسیبری که از کنار کیاختا عبور می‌کرد، باعث شد که تجارت چای به مسیرهای دیگر منتقل شود. امروزه، این شهر یک شهر مرزی کوچک است، اما من از این فکر که در پایان مقاله آمده است، خوشم می‌آید: دفعه بعد که چای دم می‌کنید، به کیاختا فکر کنید.
منبع: Sibirsky. Novosti.
دیدگاه‌ها 0
اولین دیدگاه را به هر زبانی بنویس.
برای دیدگاه نوشتن وارد شو