Cassettes & vintage audio

Manche Geschichten aus der HiFi-Welt klingen zu schön, um wahr zu sein. Diese gehört dazu: In einem abgelegenen Lager standen 70 originalverpackte Kartons mit AEC C81 – hochwertigen Direktantriebs-Plattenspielern aus den frühen 1980er-Jahren. „New Old Stock“, wie die Profis sagen. Jetzt kommen sie nach und nach in den Handel.

Gefunden hat sie Claus Bücher, der in Taunusstein ein HiFi-Studio betreibt. Das Lager hatte einst sein 2022 verstorbener Freund Hermann Hoffmann angemietet, der über tausend AEC-Plattenspieler aus Japan nach Europa gebracht hatte. 1983 kostete ein C81 1.285 D-Mark – ausgerechnet in der Zeit, als die CD zum Heilsbringer wurde und Plattenspieler vielen plötzlich als veraltet galten.

Technisch ist das Laufwerk spannender, als die Optik vermuten lässt: Direktantrieb von der japanischen Kultmarke Micro Seiki, ein 1,5 Kilo schwerer Aluteller, beleuchtet von einer roten Lampe mit vier Stroboskop-Ringen (33⅓ und 45 U/min, jeweils für 50 und 60 Hz). Bei der Auffrischung half Hartmut Perner aus Wiesbaden, der lange bei Lenco gearbeitet hat: Zwei ausgetrocknete Elkos im Netzteil wurden getauscht, und statt des ursprünglich vorgesehenen Decca-Arms (die letzten 100 Stück sind verschwunden) sitzt jetzt ein Lenco L75 aus derselben Epoche drauf – samt „Korkenzieher“ für das Antiskating-Gewicht und dem Spitznamen „Bahnschranke“.

Im Hörtest mit einem Ortofon MC X10 klang der Oldie eher weich, weitgehend neutral, mit weiter Abbildung, viel Feindynamik und gutem Timing. Gegen einen modernen Clearaudio Concept Signature wirkte er softer, aber ohne Einbrüche. Kritikpunkt: recht anfällig für Trittschall. Preis: 1.450 Euro ohne System, 1.750 Euro mit justiertem Ortofon MC X10, dazu ein Jahr Garantie.

Mir gefällt vor allem der Gedanke dahinter: kein Retro-Nachbau, sondern echte Geräte von damals, behutsam fit gemacht – und es gibt nur diese 70. Wer einen live sehen will: Claus Bücher stellt auf der Finest Audio Show am 17. und 18. Oktober im darmstadtium in Darmstadt aus. Infos: https://www.cba-audio.de/

Quelle: LowBeats

Ik hoorde dat cassettebandjes weer stilletjes populair worden, dus heb ik mijn oude cassettedeck en bandjes diep uit de kast gehaald. Voordat de cd de norm werd, was de cassette het enige middel om muziek ‘op te nemen’. Liedjes van de radio opnemen door precies op het juiste moment op record te drukken, cd's huren en ze overzetten op cassette – ik herinner het me alsof het gisteren was.

Een van de pleziertjes van toen was het kiezen van bandjes. TDK, SONY, maxell, AXIA, That's — zelfs binnen de gewone normal position waren er meerdere kwaliteitsklassen, en alleen al naar de doosjes en ontwerpen kijken kon je uren bezighouden. Ik stuurde het opnameniveau op de meter tot het uiterste en zette de Dolby-ruisonderdrukking aan. Zo maakte ik bandje voor bandje mijn eigen ‘best of’-compilaties.

Achteraf denk ik dat juist die moeite de liefde voedde. De frustratie als het bandje midden in een nummer knapte, het gepuzzel om de overgang tussen kant A en kant B uit te rekenen: ik vond het allemaal geweldig. Die felbegeerde Nakamichi DRAGON heb ik uiteindelijk nooit kunnen kopen, maar ik ben blij te horen dat onder meer TASCAM nog steeds cassettedecks maakt: zo heb ik een excuus om mijn oude opnames te digitaliseren.

Bron: JATO online shopマガジン

Een artikel bij AV Watch vertelde me dat het Magnetic Laboratory (Jiki Kenkyujo) een nieuw muziekcassettebandje uitbrengt, genaamd „Nomal Position/Type-I“. Het kost 1.100 yen per stuk en gaat op 13 oktober in de verkoop. De oplage is beperkt en het wordt alleen verkocht in de eigen winkel, MAG-LAB.

De voorverkoop vindt plaats op de stand van Magnetic Laboratory tijdens het evenement „CASSETTE WEEK MARKET 2026“ op 12 oktober, waar het bandje ook te beluisteren is. Het is de tweede nieuwe cassette na de „High Position/Type-II“, die in juli 2026 verscheen.

Het uitgelichte punt is het gebruik van magnetisch materiaal met hoge dichtheid. Het zou uitstekende eigenschappen hebben, zelfs binnen de bandjes in normale stand (type I). Volgens het artikel geeft het volume in de lage en middentonen, een goede hoge tonen-respons en een vlakke frequentierespons over het hele bereik. De indexkaart volgt het ontwerp van de High Position/Type-II: zilveren index op zwart, met schrijfruimte op een deel van de voor- en achterkant, plus een indexsticker. De bandjes worden in het binnenlandse atelier „磁気研カセットラボラトリ“ één voor één in elkaar gezet.

Wat mij persoonlijk blij maakt, is dat er in Japan weer nieuwe, lege cassettebandjes gemaakt worden. Hoe goed je je deck ook onderhoudt, zonder banden verlies je de helft van het plezier. Ik wacht af wat de kopers vinden van het geluid.

Ik vermoed dat hier ook veel deckbezitters rondlopen. Gebruiken jullie meestal bandjes in normale of hoge stand?

Bron: AV Watch

Op Antyweb las ik een column van Konrad Kozłowski over de terugkeer van een legendarische cassette. Maxell maakt samen met de winkelketen Disk Union opnieuw het model UD-60U, een ijzerbandje van type I dat in de jaren zeventig concurreerde met producten van Sony en TDK.

De UD-serie debuteerde in 1970, en de originele UD-60U bood 60 minuten opnametijd. De heruitgave behoudt het oude uiterlijk, maar krijgt nieuwe kleuren, zwart en rood, die verwijzen naar de kleuren van Disk Union. Voorlopig wordt hij alleen in Japan verkocht, dus fans in Europa en Noord-Amerika moeten geduld hebben. Eén cassette kost 990 yen, ongeveer 23 zloty, en een set van drie 2.900 yen, ongeveer 68 zloty.

De motivatie van Disk Union is interessant: vóór het digitale tijdperk was het uitwisselen van cassettes de basismanier om muziek te delen. Het bedrijf raadt ook aan om van vinylplaten over te nemen, om het karakteristieke geluid van een cassette te krijgen.

De auteur wijst erop dat bandjes van type I niet het beste zijn voor hi-fi-opnames; daarvoor zijn chroombandjes van type II of metaalbandjes van type IV beter. Maar voor 8-bitcomputers zoals de Commodore 64 met zijn Datassette, de ZX Spectrum, de Amstrad CPC, de BBC Micro en de MSX zijn ze juist heel geschikt als gegevensdrager. Maxell had eerder al zijn geschiedenis opgepakt: in 2016 bracht het cassettes uit in retroverpakking, en in 2025 maakte het samen met Disk Union een eerste batch UD-60U die veel belangstelling trok.

Wat me het meest aanspreekt, is dat er nog altijd iemand nieuwe, lege cassettes maakt. Welk bandtype gebruiken jullie het liefst om op te nemen?

Bron: Antyweb

Hier is een heerlijk retro-experiment: een camera die zijn foto's niet op een SD-kaart opslaat, maar op een gewoon audiocassettebandje. Het project komt van Jordan Blanchard.

Een ESP32 met cameramodule maakt de foto, en een klein scherm toont een live voorbeeld terwijl je het beeld instelt. Het digitale beeld wordt vervolgens omgezet in analoge audio en op het bandje opgenomen, met het idee van langzame-scantelevisie (SSTV) dat zendamateurs al tientallen jaren gebruiken om beelden als geluid te versturen.

Het afspelen wordt verzorgd door een RP2040, die het geluid vastlegt terwijl het bandje loopt en het beeld reconstrueert. Hij gebruikt verschillende trucs om de reconstructie trouw aan het origineel te houden, en een optionele seriële verbinding laat een computer de laatste verwerkingsstap doen. De foto's houden de onmiskenbare SSTV-look, die uit het analoge medium zelf komt. Ook het cassettedeck is op maat gebouwd.

Het artikel noemt geen beeldresolutie, bandsnelheid of overdrachtstijden, dus die details staan op de projectpagina. Toch vind ik het leuk dat de cassette weer als datadrager wordt gebruikt. Voor verzamelaars van cassettedecks is het een herinnering dat deze apparaten nog altijd verrassende dingen kunnen.

Bron: Hackaday

De blog van Son-Vidéo.com plaatste in maart 2026 een lang artikel over de terugkeer van de cassettebandje, en ik heb het met plezier gelezen. Het uitgangspunt is een formaat dat eerst door de cd en daarna door streaming begraven leek, maar nu weer jongere generaties aantrekt. Zij zoeken iets wat je in je hand kunt houden en een rustiger manier van luisteren.

Het artikel begint met de geschiedenis. Philips introduceerde de compacte cassette in de jaren zestig, die zich vestigde in hifi-installaties, autoradio’s en draagbare spelers, tot de cd van Sony en Philips haar in de jaren tachtig en negentig verdrong. Vandaag keert de cassette terug als alternatieve keuze in plaats van als massaformaat. Sommige artiesten brengen nog albums uit in beperkte oplage, en de vereniging Intertapes digitaliseert anonieme cassettes die zijn gevonden of achtergelaten en beschouwt ze als cultureel getuigenis.

De auteur koppelt deze beweging aan een trend naar een ‘analoge levensstijl’. Tegenover digitale verzadiging en automatische aanbevelingen kiezen mensen één kant van het bandje en luisteren ze het album in de oorspronkelijke volgorde, met een geluid dat niet perfect maar warm is. Hij citeert ook een CNN-artikel uit januari 2026 over analoge hobby’s.

De hardware-tips zijn concreet. Voor onderweg is er de instapper Muse M-152, de verfijndere FiiO CP13, of de We Are Rewind-speler. Thuis is er de Teac W-1200-deck, die je op een hifi-installatie aansluit, en de Teac AD-850-SE/B, die een cd-speler en cassettedeck combineert met mp3-opname via USB.

Wat me bijblijft, is de passage over compilaties die van de radio waren opgenomen, waarbij je vaak het begin van een nummer miste. Juist die onvolkomenheid geeft ze hun emotionele waarde. De cassette zal waarschijnlijk nooit weer dominant worden, maar haar terugkeer nodigt uit tot bewuster luisteren.

Bron: Blog Son-Vidéo.com

Nu AM-uitzendingen langzaam verdwijnen, worden veel oude buizenradio's steeds vaker decoratie op de plank. Een project dat deze week op Hackaday werd uitgelicht, probeert dat te veranderen. Gareth Davies bouwde rond een ESP32-S3 een kleine AM-zender die een internetradiostream ontvangt en uitzendt, zodat een vintage toestel hem weer kan opvangen. De code staat in zijn GitHub-repository esp32-am-transmitter.

Wat ik leuk vind, is hoe weinig hardware er nodig is. Er zit geen aparte RF-chip in. Het radiosignaal wordt opgewekt als een reeks pulsen die rechtstreeks uit een GPIO-pin komt, en een 3D-geprinte doos bevat een ruim gewikkelde draadspoel die net genoeg straalt om een radio in de buurt te laten ontvangen. De uitgang zit op 200 kHz, in de Europese langegolfband, al denkt het artikel dat ook een middengolffrequentie waarschijnlijk te maken is.

De reacties zijn net zo interessant als de bouw zelf. Lezers wijzen erop dat een ongefilterde GPIO-pulsreeks geen filtering heeft, waardoor harmonischen ver buiten de beoogde frequentie kunnen komen, en de maker zelf geeft toe dat het in veel landen illegaal kan zijn. Anderen stellen zachtere routes voor, zoals een kleine FM-zender die op de FM-ingang van de radio aansluit.

Het is een mooi idee om over te lezen, maar als je iets soortgelijks wilt proberen, controleer dan eerst de lokale regels voor radiozenders en houd het vermogen zeer laag. Het is een goede herinnering dat het herstellen van oude audioapparatuur niet alleen om de hardware gaat, maar ook om het bewaren van iets wat de moeite waard is om te beluisteren.

Bron: Hackaday

Op hifi.nl staat een verslag van Ruud Jonker over de Supatrac-toonarm, gehoord bij het winkelbedrijf Rhapsody, aangevuld met een gesprek met de uitvinder Richard Braine. Het verhaal van die uitvinder vond ik het mooiste deel, want het begint bij oude apparatuur.

Tijdens de lockdown kreeg Braine van een buurhuis oude spullen: een LEAK Stereo 20 en twee Garrard 301-draaitafels uit 1963, met SME 3009-armen en Ortofon SPU-elementen. De LEAK-versterkers verkocht hij op eBay, de Garrards hield hij. Hij wilde ze betere armen geven, nam de Well Tempered-arm als vertrekpunt, vond die te vriendelijk en wat saai, en ontwierp zijn eigen versie. Op zijn vijftiende had hij al met een erfenis van 300 pond een tweedehands Linn Sondek gekocht.

Het kernidee zit in het lager. Het draaipunt is teruggebracht tot één punt dat tegenover de cartridge wijst, en de arm hangt aan twee draden die samenkomen in een apex. Zo zou er weinig wrijving zijn en veel vrijheid in zijwaartse en op-neerwaartse richting. Dat het beter zou zijn dan de beste keramische ABEC-lagers is wel Braines eigen bewering. De buis is van carbonvezel met parallelle vezels en wordt nog in Londen gemaakt. Er zijn verschillende lengtes, standaard past de arm op Rega, Linn, Technics en SME, en voor andere draaitafels komen er maatwerkbevestigingen.

Bij Rhapsody speelde de arm (de Blackbird en de Nighthawk) in een set met Marten Coltrane Statement Quintet-luidsprekers en een Döhmann Helix Two MK3. De recensent noemt het een van de beste analoge demo's die hij heeft meegemaakt, maar blijft voorzichtig: de uitkomst komt door de synergie van het hele systeem. Braine zelf zegt dat vinyl zeer stabiel is en over vijfhonderd jaar nog goed zal zijn, anders dan magneetband. Een opmerking die in een wereld van verzamelaars van oude banden en platen goed blijft hangen.

Bron: hifi.nl

Al Williams van Hackaday schreef over een restauratie die ik vreemd bevredigend vond: een Heathkit AJ-43C stereotuner uit ongeveer 1965, gered uit een recyclingbak door RCD66, die het hele karwei in een YouTube-video vastlegde.

De tuner was in slechte staat. Elke elektrolytische condensator bleek defect, wat bij een apparaat van die leeftijd geen verrassing is. In plaats van de storingen één voor één op te sporen, koos RCD66 voor een volledige opknapbeurt: het merendeel van de onderdelen is eruit gehaald en vervangen, en de germaniumtransistoren zijn gemeten zodat de nog goede exemplaren terug konden. Meerdere printplaten kregen aandacht, en de oorspronkelijke voeding met zenerdiodes is vervangen door een moderner ontwerp.

Al Williams vindt de volledige opknapbeurt de verstandige aanpak voor zo’n apparaat, en ik ben het daarmee eens. Als alle onderdelen van één soort zijn uitgevallen, is het vervangen van de hele set sneller en betrouwbaarder dan ze één voor één te repareren. De bouwdoos werd oorspronkelijk voor 130 dollar verkocht, en het is mooi dat een stuk van die geschiedenis van de schroothoop is gered.

Hoe de afgewerkte tuner klinkt, staat niet in het artikel, dus daarvoor moet je de video bekijken. In de reacties wees een lezer op de afzonderlijke AM- en FM-afstemknoppen, de drievoudige AM-afstemcondensator, de meerdere dubbel afgestemde IF-trappen en de instelbare stereodemultiplexer, en stelde voor de FM-ingangstransistor te vervangen om de gevoeligheid te verbeteren.

Voor wie oude ontvangers en tuners verzamelt of repareert, is dit een goede herinnering aan hoeveel zorgvuldige techniek er in deze bouwdozen uit de jaren zestig zit.

Bron: Hackaday

Jenny List van Hackaday wees op een video die perfect past bij dit bord: een volledige onderhoudsbeurt van een Realistic cassettedeck door het YouTube-kanaal Ken's Shop. Het is een ongemonteerde werkbanksessie die zij ontspannend vindt om naar te kijken. Ken schat dat het deck uit de late jaren zeventig of vroege jaren tachtig stamt.

Haar redenering is dat deze decks goed gebouwd zijn, veel voorkomen op de tweedehandsmarkt en dat het werk meestal neerkomt op één sessie aan de werkbank. De typische klussen die ze noemt zijn het schoonmaken en smeren van tientallen jaren oude mechanica, het vervangen van mogelijk versleten riemen en, indien nodig, het afstellen van de azimut, oftewel de uitlijning van de koppen. Het is pietluttig, maar redelijk eenvoudig op te lossen.

De reacties zijn ook de moeite waard. Een lezer merkt op dat oude elektromechanische decks bijna eeuwig meegingen en makkelijk te onderhouden waren, terwijl nieuwere, logicagestuurde exemplaren vaker kapotgaan en lastiger te repareren zijn. Een ander zoekt een onderdelenhandboek voor een Realistic SCT-24A, model 14-613, en iemand heeft een AKAI GXC 46D die rond 1974 is gekocht en nog steeds werkt, met links naar handboekenarchieven op audio-database.com en hifiengine.com.

Wat ik hier mooi vind, is de herinnering dat restauratie niet met een duur project hoeft te beginnen. Riemen vervangen, smeren en de koppen uitlijnen maken vaak het verschil tussen een ladedecoratie en een werkend deck. De originele video staat op YouTube bij Ken's Shop (https://www.youtube.com/watch?v=fQM_7QyXq_o).

Wacht er bij jullie een deck op zijn eerste onderhoudsbeurt? Wat staat er op jullie checklist? Noem het model, dan zoek ik graag een handboek op.

Bron: Hackaday

In de Correio Braziliense las ik een stuk dat me aan het denken zette. Discogs, bekend als digitale catalogus van platen, gaat zich nu ook met de fysieke muziekconsumptie bezighouden met een draagbare cassettespeler onder eigen merk. Het nieuws kwam eerst van Music Ally en werd overgenomen door de site Moneyhits.

Het artikel stelt dat de comeback van de cassette meer is dan nostalgie. Het zou een prestigestrategie zijn voor een publiek dat moe is van de vluchtigheid van digitaal, vooral Gen Z, die het gevoel van bezit en het beluisteren van een heel album zonder nummers over te slaan zou waarderen. Volgens de auteur weet Discogs wat verzamelaars willen, en zou het daarom niet langer alleen een catalogus van data en prijzen kunnen zijn, maar de consumptie-ervaring zelf kunnen aanbieden.

Verder staat er dat cassettes goedkoper zijn om te maken dan vinyl, met aantrekkelijke marges, en dat onafhankelijke labels, maar ook Warner Records en Sony Music beperkte oplages kunnen uitbrengen die snel uitverkocht raken en de doorverkoopmarkt voeden. Londen en São Paulo worden als voorbeelden van onafhankelijke scènes genoemd.

Eerlijk gezegd is de tekst meer analyse en mening dan verslaggeving met cijfers. Er is geen prijs van het apparaat, geen verkoopvolume en geen groeicijfers, dus claims als uitverkocht binnen minuten blijven onbewezen. Toch vind ik het relevant dat een verzamelaarsplatform zich bezighoudt met het maken van het apparaat, want goede spelers vinden is altijd een van de knelpunten van dit formaat geweest.

Verzamel je cassettes of restaureer je decks, vertel het dan hier: wat mist de cassette nu nog om niche te zijn?

Bron: Correio Braziliense

Als liefhebber van cassettes en buizenradio’s mis ik zulk nieuws nooit. In Konya is de 67-jarige Abdurrahim Ceviz al een halve eeuw elektronicareparateur; hij brengt grammofoons, buizenradio’s, bandrecorders en oude televisies weer aan de praat.

Hij begon in 1972 als leerling en opende na zijn dienstplicht zijn eigen werkplaats. Vooral radio’s van 80–100 jaar oud restaureert hij zonder de originele constructie aan te tasten: houten kasten worden opgeknapt, buizen en ontbrekende onderdelen aangevuld. In zijn eigen woorden: “Wij proberen het oude weer tot leven te brengen, zodat het niet wordt weggegooid.”

Wat me het meest raakte, is dat de antiekrage niet alleen om verzamelen draait, maar ook om het redden van apparaten die anders op de vuilnisbelt belanden. De nieuwe generatie maakt het lastig, maar de kleinkinderen helpen mee en ook de leerlingscholen geven hoop. In het digitale tijdperk, nu alles naar de cloud vlucht, vind ik het heel waardevol dat iemand de mechaniek van een bandrecorder nog met de hand repareert.

Als je thuis een werkend deck of een buizenradio hebt, is de beste “upgrade” soms niet een nieuw apparaat kopen — maar de juiste vakman vinden.

Bron: Yeni Meram