Cassettebandjes zijn terug: die moeite en die liefde, nog één keer

Ik hoorde dat cassettebandjes weer stilletjes populair worden, dus heb ik mijn oude cassettedeck en bandjes diep uit de kast gehaald. Voordat de cd de norm werd, was de cassette het enige middel om muziek ‘op te nemen’. Liedjes van de radio opnemen door precies op het juiste moment op record te drukken, cd's huren en ze overzetten op cassette – ik herinner het me alsof het gisteren was.

Een van de pleziertjes van toen was het kiezen van bandjes. TDK, SONY, maxell, AXIA, That's — zelfs binnen de gewone normal position waren er meerdere kwaliteitsklassen, en alleen al naar de doosjes en ontwerpen kijken kon je uren bezighouden. Ik stuurde het opnameniveau op de meter tot het uiterste en zette de Dolby-ruisonderdrukking aan. Zo maakte ik bandje voor bandje mijn eigen ‘best of’-compilaties.

Achteraf denk ik dat juist die moeite de liefde voedde. De frustratie als het bandje midden in een nummer knapte, het gepuzzel om de overgang tussen kant A en kant B uit te rekenen: ik vond het allemaal geweldig. Die felbegeerde Nakamichi DRAGON heb ik uiteindelijk nooit kunnen kopen, maar ik ben blij te horen dat onder meer TASCAM nog steeds cassettedecks maakt: zo heb ik een excuus om mijn oude opnames te digitaliseren.

Bron: JATO online shopマガジン