کاست و صدای قدیمی

برخی از داستان‌ها در دنیای تجهیزات صوتی باکیفیت (Hi-Fi) آنقدر زیبا هستند که باورکردنش سخت است. این داستان یکی از آن‌هاست: در یک انبار دورافتاده، ۷۰ جعبه حاوی دستگاه‌های AEC C81، که از محصولات باکیفیت و با سیستم محرک مستقیم (Direct Drive) بودند و در اوایل دهه ۱۹۸۰ تولید شده بودند، وجود داشتند. اصطلاح رایج در این صنعت، "New Old Stock" (محصول نو و بدون استفاده از گذشته) برای توصیف این محصولات استفاده می‌شود. اکنون، این دستگاه‌ها به تدریج وارد بازار می‌شوند.

این دستگاه‌ها توسط آقای کلاوس بوکر کشف شدند، که یک استودیوی Hi-Fi در شهر تائونوستاین اداره می‌کند. این انبار قبلاً توسط دوست مرحوم او، هرمان هوفمن، اجاره شده بود. هرمان هوفمن بیش از هزار دستگاه پخش کننده گرامافون AEC را از ژاپن به اروپا آورده بود. در سال ۱۹۸۳، قیمت یک دستگاه C81، ۱۲۸۵ مارک آلمان بود. این در حالی بود که در آن زمان، CDها به عنوان یک راه حل نوین معرفی شده بودند و بسیاری از افراد، دستگاه‌های پخش گرامافون را منسوخ می‌دانستند.

از نظر فنی، این دستگاه بسیار پیشرفته‌تر از ظاهرش نشان می‌دهد: دارای سیستم محرک مستقیم از شرکت ژاپنی Micro Seiki، یک صفحه آلومینیومی به وزن ۱.۵ کیلوگرم که توسط یک لامپ قرمز با چهار حلقه استروئوسکوپی (با سرعت‌های ۳۳⅓ و ۴۵ دور در دقیقه، هر کدام برای فرکانس‌های ۵۰ و ۶۰ هرتز) روشن می‌شود. برای بازسازی و آماده‌سازی این دستگاه‌ها، از آقای هارت موت پرنر از وایسبادن کمک گرفته شد، که سال‌ها در شرکت Lenco کار کرده است. دو خازن خشک شده در منبع تغذیه تعویض شدند و به جای بازوی Decca که دیگر موجود نبود، یک بازوی Lenco L75 از همان دوره زمانی نصب شد، همراه با یک مکانیزم تنظیم وزن ضد لرزش ("Korkenzieher") و نام مستعار "Bahnschranke" (مانند یک مانع راه آهن).

در تست صدا با یک کارتریج Ortofon MC X10، صدای این دستگاه قدیمی نسبتاً ملایم، عمدتاً خنثی، با تصویربرداری گسترده، پویایی بالا و زمان‌بندی خوب بود. در مقایسه با یک دستگاه مدرن مانند Clearaudio Concept Signature، صدای آن نرم‌تر بود، اما بدون هیچ‌گونه افت کیفیت. یک نکته منفی: این دستگاه نسبتاً حساس به ارتعاشات کف است. قیمت: ۱۴۵۰ یورو بدون کارتریج، ۱۷۵۰ یورو با کارتریج Ortofon MC X10 تنظیم شده، به همراه یک سال گارانتی.

آنچه بیشتر از همه برای من جذاب است، ایده پشت این کار است: اینها کپی‌های بازسازی‌شده نیستند، بلکه دستگاه‌های واقعی از آن دوران هستند که با دقت بازسازی شده‌اند، و فقط ۷۰ دستگاه از این نوع وجود دارد. اگر مایلید این دستگاه را از نزدیک ببینید: آقای کلاوس بوکر در نمایشگاه Finest Audio Show که در تاریخ ۱۷ و ۱۸ اکتبر در darmstadtium در دارماشتاد برگزار می‌شود، حضور خواهد داشت. اطلاعات بیشتر: https://www.cba-audio.de/

منبع: LowBeats

شنیده‌ام که اخیراً نوارهای کاست دوباره مد شده‌اند، بنابراین از انباری قدیمی، دستگاه پخش و نوارها را بیرون آوردم. قبل از اینکه CDها به جریان اصلی تبدیل شوند، تنها وسیله‌ای که برای "ضبط" موسیقی وجود داشت، نوار کاست بود. خاطرات روزهایی که برای ضبط آهنگ‌هایی که از رادیو پخش می‌شد، تلاش می‌کردیم، یا CDها را اجاره می‌کردیم و آن‌ها را روی نوار کاست کپی می‌کردیم، هنوز هم در ذهنم زنده است.

یکی از لذت‌های آن دوران، انتخاب نوار کاست بود. شرکت‌هایی مانند TDK، SONY، Maxell، AXIA و That's، همگی نوار کاست‌های با کیفیت‌های مختلف تولید می‌کردند، و صرفاً نگاه کردن به بسته‌بندی و طراحی آن‌ها می‌توانست ساعت‌ها وقت را پر کند. ما سعی می‌کردیم سطح ضبط را تا حد ممکن بالا ببریم و سیستم کاهش نویز Dolby را فعال می‌کردیم. به این ترتیب، هر نوار کاست، یک "آلبوم برتر" شخصی برای خودمان می‌ساختیم.

حالا که به آن دوران نگاه می‌کنم، به نظرم می‌رسد که همین زحمت‌ها باعث ایجاد صمیمیت و علاقه ما به این وسیله شده بود. ناراحتی از قطع شدن نوار در وسط آهنگ، یا دغدغه‌های مربوط به محاسبه محل برش بین طرف A و B، همگی بخشی از آن علاقه بودند. هرچند که هرگز نتوانستم دستگاه DRAGON شرکت Nakamichi را که آرزویش را داشتم، بخرم، اما این واقعیت که شرکت‌هایی مانند TASCAM هنوز هم دستگاه پخش نوار کاست تولید می‌کنند، به من این فرصت را داده است که بهانه‌ای برای دیجیتالی کردن نوار کاست‌هایی که در گذشته ضبط کرده‌ام، پیدا کنم، و این برایم خوشحال‌کننده است.

منبع: مجله فروشگاه آنلاین JATO.

یک مطلب در AV Watch به من خبر داد که Magnetic Laboratory (Jiki Kenkyujo) یک نوار کاست موسیقی جدید با نام «Nomal Position/Type-I» منتشر می‌کند. قیمت هر عدد ۱۱۰۰ ین است و فروش آن از ۱۳ اکتبر آغاز می‌شود. تعداد محدود است و فقط در فروشگاه مستقیم آن، MAG-LAB، فروخته می‌شود.

پیش‌فروش در غرفه‌ی Magnetic Laboratory در رویداد «CASSETTE WEEK MARKET 2026» در ۱۲ اکتبر برگزار می‌شود و در آنجا می‌توان نمونه‌اش را هم گوش داد. این دومین کاست جدید پس از «High Position/Type-II» است که در ژوئیه‌ی ۲۰۲۶ عرضه شد.

ویژگی برجسته‌اش استفاده از مواد مغناطیسی با چگالی بالاست. گفته می‌شود حتی در میان نوارهای حالت نرمال (نوع I) هم ویژگی‌های عالی دارد. طبق مطلب، در فرکانس‌های پایین و میانی پرپشت است، در زیر و بم هم خوب عمل می‌کند و پاسخ فرکانسی آن در کل باند صاف است. کارت شاخص همان طرح High Position/Type-II را دارد: شاخص نقره‌ای روی زمینه‌ی سیاه، فضای نوشتن روی بخشی از روی و پشت، و یک برچسب شاخص در بسته. این کاست‌ها در مرکز داخلی «磁気研カセットラボラトリ» تک‌تک مونتاژ می‌شوند.

آنچه شخصاً خوشحالم می‌کند این است که نوار خالی تازه در ژاپن ساخته می‌شود. هر قدر هم که دک خود را خوب نگه دارید، بدون نوار نیمی از لذتش از بین می‌رود. منتظرم تا خریداران تجربه‌شان از صدای آن را بگویند.

گمان می‌کنم اینجا هم دارندگان دک زیاد باشند. معمولاً کدام را استفاده می‌کنید، نوار حالت نرمال یا حالت بالا؟

منبع: AV Watch

در سایت Antyweb ستونی از Konrad Kozłowski دیدم درباره بازگشت یک نوار کاست افسانه‌ای. Maxell همراه با زنجیره فروشگاهی Disk Union دوباره مدل UD-60U را تولید می‌کند؛ یک نوار آهنی از نوع I که در دهه‌ی ۱۹۷۰ با محصولات Sony و TDK رقابت می‌کرد.

سری UD در سال ۱۹۷۰ عرضه شد و UD-60U اصلی امکان ضبط ۶۰ دقیقه‌ای داشت. نسخه‌ی تازه ظاهر قدیمی را حفظ کرده اما رنگ‌های جدید سیاه و قرمز که یادآور رنگ‌های Disk Union هستند به آن اضافه شده است. فعلاً فقط در ژاپن فروخته می‌شود، پس طرفداران اروپا و آمریکای شمالی باید صبر کنند. قیمت یک نوار ۹۹۰ ین، حدود ۲۳ زلوتی، و بسته‌ی سه‌تایی ۲۹۰۰ ین، حدود ۶۸ زلوتی است.

دلیلی که Disk Union ذکر کرده جالب است: پیش از عصر دیجیتال، مبادله‌ی کاست راه اصلی به اشتراک گذاشتن موسیقی بود. این شرکت همچنین پیشنهاد می‌کند که برای گرفتن صدای مخصوص کاست، از صفحه‌های وینیل ضبط شود.

نویسنده اشاره می‌کند که نوارهای نوع I برای ضبط‌های های‌فای بهترین انتخاب نیستند و نوارهای کروم نوع II یا فلزی نوع IV برای آن مناسب‌ترند. اما برای کامپیوترهای ۸ بیتی مانند Commodore 64 با Datassette آن، ZX Spectrum، Amstrad CPC، BBC Micro و MSX به عنوان رسانه‌ی داده عالی هستند. Maxell پیش‌تر هم به تاریخچه‌اش سر زده بود: در سال ۲۰۱۶ کاست‌هایی با بسته‌بندی رترو منتشر کرد و در سال ۲۰۲۵ همراه با Disk Union اولین دسته‌ی UD-60U را ساخت که توجه زیادی جلب کرد.

آنچه بیشتر خوشحالم می‌کند این است که هنوز کسی کاست خالی تازه می‌سازد. شما برای ضبط کدام نوع نوار را ترجیح می‌دهید؟

منبع: Antyweb

این یک شوخی فناورانه‌ی زیبای قدیمی است: دوربینی که عکس‌هایش را به‌جای کارت SD روی یک نوار کاست صوتی معمولی ذخیره می‌کند. این پروژه از Jordan Blanchard است.

یک ESP32 همراه با ماژول دوربین عکس می‌گیرد و صفحه‌ی کوچکی پیش‌نمایش زنده را هنگام کادربندی نشان می‌دهد. سپس تصویر دیجیتال به سیگنال صوتی آنالوگ تبدیل و روی نوار ضبط می‌شود؛ همان ایده‌ی تلویزیون اسکن آهسته (SSTV) که رادیوآماتورها دهه‌ها برای فرستادن تصویر به‌صورت صوت از آن استفاده کرده‌اند.

پخش بر عهده‌ی یک RP2040 است که هنگام چرخش نوار صدا را می‌گیرد و تصویر را بازسازی می‌کند. او چند ترفند به کار می‌برد تا بازسازی به اصل وفادار بماند، و یک اتصال سریال اختیاری اجازه می‌دهد رایانه مرحله‌ی آخر پردازش را انجام دهد. عکس‌ها ظاهر متمایز SSTV را حفظ می‌کنند که از خود رسانه‌ی آنالوگ می‌آید. دستگاه ضبط کاست هم به‌صورت سفارشی ساخته شده است.

این نوشته وضوح تصویر، سرعت نوار یا زمان انتقال را ذکر نمی‌کند، پس این جزئیات را باید در صفحه‌ی پروژه پیدا کنید. با این حال، از اینکه کاست دوباره به‌عنوان یک رسانه‌ی داده به کار گرفته شده خوشم می‌آید. برای کلکسیونرهای دستگاه‌های ضبط کاست، این یادآوری است که این دستگاه‌ها هنوز هم می‌توانند کارهای شگفت‌انگیزی انجام دهند.

منبع: Hackaday

وبلاگ Son-Vidéo.com در مارس ۲۰۲۶ مقاله‌ای بلند درباره بازگشت نوار کاست منتشر کرد و من با لذت آن را خواندم. نقطه آغاز این است که قالبی که اول با سی‌دی و بعد با استریمینگ دفن شده تصور می‌شد، دوباره نسل‌های جوان را جذب می‌کند. آنها چیزی می‌خواهند که بشود با دست لمسش کرد و شیوه‌ای آرام‌تر برای گوش دادن.

مقاله ابتدا به تاریخچه می‌پردازد. فیلیپس در دهه ۶۰ میلادی نوار کاست فشرده را معرفی کرد و این قالب در سیستم‌های های‌فای، رادیوهای ماشین و پخش‌کننده‌های قابل حمل جا افتاد، تا اینکه در دهه‌های ۸۰ و ۹۰ سی‌دی سونی و فیلیپس جای آن را گرفت. امروز کاست به‌عنوان یک انتخاب جایگزین بازمی‌گردد، نه یک قالب انبوه. برخی هنرمندان همچنان آلبوم‌هایی با تیراژ محدود منتشر می‌کنند و انجمن Intertapes نوارهای ناشناس پیداشده یا رهاشده را دیجیتال می‌کند و آنها را شاهد فرهنگی می‌داند.

نویسنده این جریان را به گرایش «سبک زندگی آنالوگ» ربط می‌دهد. در برابر اشباع دیجیتال و پیشنهادهای خودکار، مردم یک طرف نوار را انتخاب می‌کنند و آلبوم را به ترتیب اصلی گوش می‌دهند، با صدایی که کامل نیست اما گرم است. او همچنین به مقاله‌ای از CNN در ژانویه ۲۰۲۶ درباره سرگرمی‌های آنالوگ اشاره می‌کند.

پیشنهادهای سخت‌افزاری مشخص‌اند. برای همراه داشتن: Muse M-152 ورودی، FiiO CP13 که پیشرفته‌تر است، یا پخش‌کننده We Are Rewind. برای خانه: دک Teac W-1200 که به سیستم های‌فای وصل می‌شود، و Teac AD-850-SE/B که پخش‌کننده سی‌دی و دک کاست را با ضبط MP3 از طریق USB ترکیب می‌کند.

آنچه در ذهنم مانده بخشی درباره مجموعه‌هایی است که از رادیو ضبط می‌شدند و اغلب ابتدای یک آهنگ از دست می‌رفت. همین نقص است که به آنها ارزش عاطفی می‌دهد. احتمالاً کاست دوباره غالب نخواهد شد، اما بازگشتش دعوتی است به گوش دادنی آگاهانه‌تر.

منبع: Blog Son-Vidéo.com

با کم‌رنگ شدن تدریجی پخش AM، بسیاری از رادیوهای لامپی قدیمی به وسایل تزئینی روی قفسه تبدیل می‌شوند. پروژه‌ای که هفتهٔ گذشته در Hackaday معرفی شد می‌خواهد این روند را تغییر دهد. Gareth Davies یک فرستندهٔ کوچک AM بر پایهٔ ESP32-S3 ساخته که یک جریان رادیوی اینترنتی را دریافت و دوباره پخش می‌کند تا یک رادیوی قدیمی بتواند آن را بگیرد. کد در مخزن GitHub او با نام esp32-am-transmitter قرار دارد.

جالب است که سخت‌افزار زیادی لازم نیست. تراشهٔ RF اختصاصی وجود ندارد. سیگنال رادیویی به‌صورت یک زنجیرهٔ پالس مستقیماً از یک پایهٔ GPIO تولید می‌شود، و سیم‌پیچی با فاصلهٔ زیاد داخل جعبه‌ای چاپ سه‌بعدی فقط به اندازه‌ای تشعشع دارد که یک رادیوی نزدیک بتواند آن را دریافت کند. خروجی روی ۲۰۰ کیلوهرتز در باند موج بلند اروپا است، هرچند مقاله حدس می‌زند فرکانس موج متوسط هم احتمالاً قابل تولید باشد.

بخش نظرات به اندازهٔ خود ساخت جذاب است. خوانندگان اشاره می‌کنند که یک زنجیرهٔ پالس بدون فیلتر از GPIO هارمونیک‌هایی تولید می‌کند که می‌تواند خیلی فراتر از فرکانس موردنظر برود، و خود سازنده هم قبول دارد که در بسیاری از کشورها ممکن است غیرقانونی باشد. دیگران راه‌های ملایم‌تری پیشنهاد می‌کنند، مثل یک فرستندهٔ کوچک FM که به ورودی FM رادیو وصل شود.

مطلبی خوب برای خواندن است، اما اگر می‌خواهید کاری مشابه انجام دهید، ابتدا مقررات محلی رادیو را بررسی کنید و توان را خیلی پایین نگه دارید. این یادآوری خوبی است که بازسازی تجهیزات صوتی قدیمی فقط به سخت‌افزار مربوط نیست، بلکه به حفظ راهی برای دادن چیزی که ارزش شنیدن داشته باشد هم مربوط است.

منبع: Hackaday

در hifi.nl گزارشی از روود یونکر درباره بازوی گرامافون Supatrac منتشر شده که او آن را در فروشگاه Rhapsody شنیده، و گفتگویی با مخترع آن ریچارد برین هم به آن افزوده شده است. به نظر من زیباترین بخش ماجرا داستان مخترع است، چون از تجهیزات قدیمی شروع می‌شود.

در دوران قرنطینه، برین از خانه‌ای همسایه وسایل قدیمی گرفت: یک آمپلی‌فایر LEAK Stereo 20 و دو گرامافون Garrard 301 مربوط به ۱۹۶۳ که بازوهای SME 3009 و کارتریج‌های Ortofon SPU داشتند. آمپلی‌فایرهای LEAK را در eBay فروخت و گرامافون‌ها را نگه داشت. می‌خواست برای آن‌ها بازوهای بهتری بسازد. بازوی Well Tempered را نقطه شروع گرفت، اما آن را بیش‌ازحد مؤدب و کمی کسل‌کننده دید و نسخه خودش را طراحی کرد. در پانزده‌سالگی هم با ارثیه‌ای ۳۰۰ پوندی یک Linn Sondek دست‌دوم خریده بود.

ایده اصلی در یاتاقان است. نقطه چرخش به یک نقطه روبه‌روی کارتریج کاهش یافته و بازو از دو سیم آویزان است که در یک نوک به هم می‌رسند. گفته می‌شود که این اصطکاک کمی ایجاد می‌کند و آزادی زیادی در حرکت به پهلو و بالا و پایین می‌دهد. اینکه از بهترین یاتاقان‌های سرامیکی ABEC هم بهتر است، ادعای خود برین است. لوله از فیبر کربن با الیاف موازی ساخته می‌شود و هنوز در لندن تولید می‌شود. طول‌های مختلفی دارد؛ نسخه استاندارد با Rega و Linn و Technics و SME جور می‌شود و برای سایر گرامافون‌ها پایه‌های سفارشی ساخته می‌شود.

در Rhapsody، این بازو (Blackbird و Nighthawk) در کنار بلندگوهای Marten Coltrane Statement Quintet و یک Döhmann Helix Two MK3 نواخته می‌شد. منتقد آن را یکی از بهترین نمایش‌های آنالوگ که تجربه کرده می‌داند، اما محتاط می‌ماند: نتیجه از هم‌افزایی کل سیستم حاصل شده است. خود برین می‌گوید وینیل بسیار پایدار است و پانصد سال بعد هم وضعیت خوبی خواهد داشت، برخلاف نوار مغناطیسی. در دنیای کلکسیونرهای نوارها و صفحه‌های قدیمی، این جمله در ذهن می‌ماند.

منبع: hifi.nl

Al Williams در Hackaday درباره بازسازی‌ای نوشته که برای من به‌طور عجیبی رضایت‌بخش بود: یک تونر استریو Heathkit مدل AJ-43C مربوط به حدود ۱۹۶۵ که RCD66 آن را از سطل بازیافت نجات داد و تمام کار را در یک ویدیوی یوتیوب مستند کرد.

تونر وضعیت خوبی نداشت. همه خازن‌های الکترولیتی خراب بودند، که برای دستگاهی با این سن عجیب نیست. RCD66 به‌جای دنبال کردن خرابی‌ها یکی‌یکی، بازسازی کامل را انتخاب کرد: بیشتر قطعات برداشته و عوض شدند، و ترانزیستورهای ژرمانیومی آزمایش شدند تا آنهایی که هنوز درست کار می‌کردند دوباره نصب شوند. چند برد مدار اصلاح شد و منبع تغذیه اصلی با دیودهای زنر با طراحی مدرن‌تری جایگزین شد.

Al Williams بازسازی کامل را روش درست برای دستگاهی مثل این می‌داند و من هم موافقم. وقتی همه قطعات یک نوع خراب می‌شوند، تعویض همه آنها سریع‌تر و قابل‌اعتمادتر از تعمیر تک‌تک آنهاست. این کیت در ابتدا ۱۳۰ دلار فروخته می‌شد و خوب است که بخشی از آن تاریخ از انبار زباله نجات پیدا کرده است.

مقاله نمی‌گوید تونر تمام‌شده چه صدایی دارد، برای آن باید ویدیو را تماشا کرد. در بخش نظرات، یک خواننده به کنترل‌های جداگانه تنظیم AM و FM، خازن متغیر سه‌تایی AM، چند طبقه IF با تنظیم دوگانه و دموداتور استریوی قابل تنظیم اشاره کرد و پیشنهاد داد ترانزیستور ورودی RF مربوط به FM برای افزایش حساسیت تعویض شود.

برای کسانی که گیرنده‌ها و تونرهای قدیمی را جمع‌آوری یا تعمیر می‌کنند، این یادآوری خوبی است از اینکه چه مهندسی دقیقی درون این کیت‌های دهه ۶۰ نهفته است.

منبع: Hackaday

Jenny List از Hackaday ویدیویی را معرفی کرده که کاملاً به این تالار می‌خورد: سرویس کامل یک ضبط کاست Realistic توسط کانال یوتیوب Ken's Shop. این یک جلسه‌ی کار روی میز است که بدون تدوین منتشر شده و به گفته‌ی او تماشای آن آرام‌بخش است. Ken تخمین می‌زند که این دستگاه مربوط به اواخر دهه‌ی ۱۹۷۰ یا اوایل دهه‌ی ۱۹۸۰ باشد.

استدلال او این است که این دک‌ها خوب ساخته شده‌اند، در بازار دست دوم فراوان‌اند و کار روی آن‌ها معمولاً به یک جلسه‌ی کار روی میز محدود می‌شود. کارهای معمولی که فهرست کرده عبارت‌اند از تمیز و روغن‌کاری مکانیزم‌های چند دهه‌ای، تعویض تسمه‌هایی که شاید فرسوده شده باشند و در صورت نیاز تنظیم آزیموت، یعنی هم‌راستاسازی هدها. کار کمی ظریف است، اما نسبتاً ساده قابل تعمیر است.

بخش نظرات هم ارزش خواندن دارد. یک خواننده می‌گوید دک‌های الکترومکانیکی قدیمی تقریباً تا ابد دوام داشتند و سرویسشان آسان بود، در حالی که مدل‌های جدیدتر با منطق الکترونیکی بیشتر خراب می‌شوند و تعمیرشان سخت‌تر است. دیگری دنبال کتابچه‌ی قطعات یک Realistic SCT-24A با مدل 14-613 است و کسی هم می‌گوید یک AKAI GXC 46D حدود سال ۱۹۷۴ خریده که هنوز کار می‌کند و پیوندهایی به آرشیو کتابچه‌ها در audio-database.com و hifiengine.com گذاشته است.

آنچه در این ماجرا دوست دارم یادآوری این نکته است که بازسازی لازم نیست با یک پروژه‌ی پرهزینه شروع شود. تعویض تسمه، روغن‌کاری و هم‌راستاسازی هدها اغلب تفاوت میان یک تزئین کشوی میز و یک دک سالم است. ویدیوی اصلی در یوتیوب در کانال Ken's Shop است (https://www.youtube.com/watch?v=fQM_7QyXq_o).

اگر دکی دارید که منتظر اولین سرویس است، در چک‌لیست شما چه چیزهایی هست؟ مدلش را بنویسید تا با کمال میل دنبال کتابچه‌اش بگردم.

منبع: Hackaday

در یک مطلب در روزنامه Correio Braziliense به چیزی برخوردم که مرا به فکر فرو برد. دیسکوگز که به عنوان فهرست دیجیتالی صفحه‌های گرامافون شناخته می‌شود، قرار است با عرضه یک پخش‌کننده کاست قابل حمل با برند خودش، وارد مصرف فیزیکی موسیقی هم بشود. این خبر ابتدا توسط Music Ally منتشر شد و سپس سایت Moneyhits آن را بازتاب داد.

این متن استدلال می‌کند که بازگشت کاست بیش از یک نوستالژی است. به گفته‌ی آن، این کار یک استراتژی پرستیژی برای مخاطبی خسته از گذرا بودن دنیای دیجیتال خواهد بود، به ویژه نسل Z که احساس مالکیت و تجربه‌ی شنیدن کامل یک آلبوم بدون پریدن از آهنگ‌ها را ارزشمند می‌داند. به نظر نویسنده، دیسکوگز خواسته‌ی کلکسیونرها را خوب می‌شناسد و می‌تواند از یک فهرست صرف داده و قیمت فراتر برود و خود تجربه‌ی مصرف را ارائه دهد.

همچنین گفته شده که تولید کاست از گرامافون ارزان‌تر است و حاشیه‌ی سود جذابی دارد، و لیبل‌های مستقل و همین‌طور Warner Records و Sony Music می‌توانند نسخه‌های محدودی منتشر کنند که به سرعت تمام می‌شوند و بازار دست دوم را داغ نگه می‌دارند. لندن و سائوپائولو به عنوان نمونه‌هایی از صحنه‌های مستقل ذکر شده‌اند.

با انصاف باید گفت که این متن بیشتر تحلیل و نظر است تا گزارشی همراه با داده. هیچ قیمتی برای دستگاه، حجم فروش یا درصد رشدی ارائه نشده، پس ادعای تمام شدن کالاها در چند دقیقه بدون اثبات مانده است. با این حال به نظر من مهم است که یک پلتفرم کلکسیونرها وارد ساخت دستگاه شود، چون پیدا کردن پخش‌کننده‌ی خوب همیشه یکی از گره‌های این قالب بوده است.

اگر کاست جمع می‌کنید یا دک‌ها را تعمیر می‌کنید، اینجا بگویید: امروز کاست برای آنکه از حاشیه بیرون بیاید به چه چیزی نیاز دارد؟

منبع: Correio Braziliense

به‌عنوان یک علاقه‌مند به کاست و رادیوهای لامپی، چنین خبرهایی را از دست نمی‌دهم. در قونیه، عبدالرحیم جویز ۶۷ ساله نیم قرن است که تعمیرکار لوازم الکترونیکی است؛ گرامافون، رادیوی لامپی، ضبط‌صوت حلقه‌ای و تلویزیون‌های قدیمی را دوباره به کار می‌اندازد.

او در سال ۱۹۷۲ به‌عنوان شاگرد شروع کرده و بعد از سربازی مغازهٔ خودش را باز کرده است. به‌ویژه رادیوهای ۸۰ تا ۱۰۰ ساله را بدون آسیب زدن به ساختار اصلی‌شان مرمت می‌کند: بدنه‌های چوبی نو می‌شوند و لامپ‌ها و قطعات کم‌شده تکمیل می‌شوند. به گفتهٔ خودش: «ما تلاش می‌کنیم کهنه‌ها را دوباره زنده کنیم تا دور ریخته نشوند.»

بخشی که بیش از همه مرا تحت تأثیر قرار داد این است که موج عتیقه‌ها فقط کلکسیون‌داری نیست، بلکه نجات دستگاه‌هایی است که قرار بود به زباله‌دان بروند. نسل جدید کار را سخت می‌کند، اما نوه‌ها کمک می‌کنند و هنرستان‌های فنی هم امیدبخش‌اند. در عصر دیجیتال که همه‌چیز به سمت ابر می‌رود، اینکه کسی هنوز مکانیک یک ضبط‌صوت حلقه‌ای را با دست تعمیر می‌کند برایم بسیار ارزشمند است.

اگر در خانه یک دک یا رادیوی لامپی سالم دارید، گاهی بهترین «ارتقا» خریدن دستگاه نو نیست — پیدا کردن استادکار درست است.

منبع: Yeni Meram