پیاده‌روی فوق‌سبک

من مدت‌هاست که با کوله‌پشتی خیلی سنگین سفر می‌کنم، اما اخیراً یک راهنمای مربوط به پیاده‌روی با کوله‌پشتی سبک وزن خواندم که باعث شد طرز فکر من تغییر کند. ایده اصلی ساده است: با سه وسیله اصلی شروع کنید - چادر، کوله‌پشتی و سیستم خواب. با انتخاب مدل‌های سبک برای این وسایل، می‌توانید بلافاصله چند کیلوگرم وزن را کاهش دهید.

چیزی که بیشتر از همه به من کمک کرد، وزن کردن تمام تجهیزات و وارد کردن وزن‌ها در یک صفحه گسترده بود. این کار به شما کمک می‌کند تا به سرعت متوجه شوید که کوله‌پشتی شما واقعاً از چه چیزهایی تشکیل شده است. یک قانون کلی خوب این است: مجموع وزن چادر، کوله‌پشتی خالی، کیسه خواب و زیرانداز نباید از سه کیلوگرم تجاوز کند.

کیسه خواب یک جای عالی برای صرفه‌جویی در وزن است - پر، در مقایسه با مواد مصنوعی، عایق بهتری ارائه می‌دهد و وزن کمتری دارد، و یک زیرانداز بادی فضای بسیار کمتری را نسبت به یک زیرانداز فومی اشغال می‌کند. آشپزخانه نیز می‌تواند سبک‌تر شود: اگر فقط می‌خواهید آب بجوشانید، یک اجاق گاز کوچک با مخزن بالایی کافی است.

مهم‌ترین چیزی که یاد گرفتم این است که جسارت داشته باشید چیزها را حذف کنید، به جای اینکه چیزهای جدید اضافه کنید. وسایلی که "شاید به درد بخورند" را در خانه بگذارید، تا بتوانید مسافت بیشتری را طی کنید و از طبیعت لذت بیشتری ببرید، به جای اینکه فقط به پاهایتان نگاه کنید.

منبع: Scandinavian Outdoor

یکی از صادقانه‌ترین داستان‌های تجهیزات که اخیراً خوانده‌ام از The Trek است. کتی جکسون برای پیاده‌روی پاییزی در مسیر Long Trail در ورمونت، چادر Durston X-Mid Pro 1 خود را با تارپ Zpacks Hexamid Pocket عوض کرد، بیشتر برای حمل وزن کمتر. این تغییر ۱۱٫۶ اونس صرفه‌جویی کرد که بیشترش از کنار گذاشتن توری پشه‌بند و کف بود.

غافلگیری این است که سود واقعی در حجم بود. چادر وقتی جمع می‌شد حدود ۳٫۵ لیتر جا می‌گرفت و تارپ فقط ۰٫۷ لیتر، و این جا برای غذای بیشتر در یک کوله‌پشتی کوچک باز کرد. او در ۱۳ شب دو بار زیر آسمان خوابید، ده بار در پناهگاه‌های چوبی مسیر خوابید و هیچ‌وقت تارپ را نزد، با این حال مزیت تجهیزات سبک‌تر و کوچک‌تر را حس کرد.

در مورد کاستی‌هایی که در سفرهای بعدی دید هم صریح است. بدون توری، محافظت در برابر باد کمتر از انتظارش بود، شب‌های زیر صفر سردتر به نظر می‌رسیدند و در نقاط خاکی با ماسه و ذرات بیدار می‌شد. بدون کف، باران‌هایی که از خاک فشرده برمی‌گردند و آب زیرزمینی مشکلات بزرگ‌تری می‌شوند، بنابراین انتخاب محل اردو اهمیت زیادی دارد. حشره‌ها و حریم خصوصی هزینه‌های آشکار هستند.

از طرف مثبت، میعان بسیار کمتر بود، پارچه DCF در آفتاب ظرف چند دقیقه خشک می‌شود و اساساً چیزهای کمتری هست که خراب شوند: زیپی نیست، کفی برای پاره شدن نیست و فقط یک میله دارد. او دوست دارد ستاره‌ها را ببیند و یک بار بیدار شد و یک پوما را چند فوت آن‌طرف‌تر دید.

نتیجه‌گیری‌اش این است که پاسخ واحد و درستی وجود ندارد. برای Continental Divide Trail بدون تردید چادر را انتخاب کرد، به دلیل ارتفاع، باد و هوای موسمی. من این را پسندیدم: فوق‌سبک یعنی تطبیق تجهیزات با سفر، نه دنبال کردن کوچک‌ترین عدد روی ترازو.

منبع: The Trek

فهرست بسته‌بندی سبک‌وزنی که در اوت در مجله OUTDOOR منتشر شد توجهم را جلب کرد، بیشتر به این دلیل که با گران‌ترین تجهیزات شروع نمی‌شود. نویسنده، روبرت کلینک، مرز سبک‌وزنی را وزن پایه کمتر از پنج کیلوگرم تعیین می‌کند، یعنی بدون غذا، آب و سوخت.

نقطه‌ی شروع او «چهار بزرگ» است: چادر، کوله‌پشتی، زیرانداز و سیستم خواب. بیشترین کاهش وزن در اینجاست، اما آسان‌ترین جا برای افراط هم همین‌جاست. برای چادر سبک، یک مدل از جنس دایینما مثل Tarptent Rainbow Li را نام می‌برد و به‌عنوان گزینه‌ی راحت‌تر، Durston X-Dome 1. کوله‌پشتی‌ها هم از Zpacks Nero با ظرفیت ۳۸ لیتر تا مدل‌های بسیار ارزان‌تر Naturehike یا Quechua را شامل می‌شوند.

توصیه‌اش درباره‌ی زیرانداز به‌ویژه قانع‌کننده است: اینجا جایی است که کمترین صرفه‌جویی را باید کرد، چون خواب بد هر سفری را خراب می‌کند. او کفش سبک را هم توصیه می‌کند، زیرا وزن روی پا بسیار بیشتر از وزن داخل کوله احساس می‌شود.

موضوع قیمت هم جالب است. بر اساس مقاله، یک فهرست کارآمد را می‌توان با ۵۰۰ تا ۸۰۰ یورو تهیه کرد؛ فقط کمی سنگین‌تر و حجیم‌تر است. اما تجهیزات واقعاً رده‌بالا بسیار بیش از ۵۰۰۰ یورو هزینه دارند. سبک‌وزنی لزوماً گران نیست.

جمع‌بندی من پس از خواندن: با تجهیزات محکم شروع کنید، بعد از هر سفر بررسی کنید که واقعاً چه چیزی اذیت کرده، و فقط آن‌وقت هدفمند ارتقا دهید، بهتر است از زیرانداز، سیستم خواب و چادر شروع کنید. این را به‌عنوان راهنمای خودم برمی‌دارم.

منبع: OUTDOOR Magazin

برد مک‌کارتنی، استرالیایی‌ای که تاج سه‌گانه (PCT، CDT و AT) را تمام کرده، در ژوئیه ۲۰۲۶ فهرست تجهیزات سبک پیاده‌روی خود را منتشر کرد. اگر می‌خواهید کوله‌تان را سبک‌تر کنید، منبع مفیدی است. هدف او وزن پایه زیر ۱۰ پوند (۴٫۵ کیلوگرم) است. در عمل معمولاً زیر ۱۳ پوند (۶ کیلوگرم) می‌ماند و در هوای بسیار سرد، با کفش برفی و لباس زمستانی، به حدود ۲۰ پوند (۹ کیلوگرم) می‌رسد.

تجهیزات اصلی، یعنی کوله، چوب‌های پیاده‌روی و سیستم خواب، حدود ۵ پوند (۲٫۲۸ کیلوگرم) وزن دارند. این مجموعه شامل کوله Zpacks Arc Haul Ultra 50L (۵۸۵ گرم)، چادر Zpacks Plex Solo (۳۹۵ گرم)، چوب‌های Gossamer Gear LT5 (۲۸۰ گرم)، کیسه خواب Sea to Summit Spark (۶۶۵ گرم) و تشک Therm-a-Rest NeoAir XLite NXT (۳۵۰ گرم) است. وسایل آشپزی بسیار کوچک‌اند: اجاق PocketRocket Deluxe، قابلمه تیتانیومی ۵۵۰ میلی‌لیتری و یک قاشق‌چنگال، جمعاً حدود ۱۷۱ گرم.

برخی از توصیه‌های او توجهم را جلب کرد. چادر، تشک و کیسه خواب سبک‌تر، دوام و عایق‌بندی را فدا می‌کنند، بنابراین باید به عایق‌بندی زیر صفر توجه کرد و مقدار R تشک را بررسی کرد. کوئیلت در بالای صفر خوب کار می‌کند، اما زیر صفر کیسه خواب بهتر است. چوب‌های کربنی سبک‌ترند ولی ممکن است بشکنند، در حالی که چوب‌های آلومینیومی را می‌توان دوباره صاف کرد. شلوار بارانی را می‌توان به‌عنوان شلوار بادگیر هم به کار برد و کت بارانی را برای گرم شدن می‌توان هنگام خواب پوشید.

از صادق بودنش درباره مصالحه‌ها خوشم آمد، از جمله اینکه خیساندن سرد غذا با او سازگار نبود. با این حال صفحه پیوندهای وابسته دارد و هنگام خواندن توصیه‌های تجهیزات باید این را در نظر گرفت.

منبع: Bike Hike Safari

وقتی می‌خواهید کوله را سبک‌تر کنید، لباس معمولاً اولین جایی است که بیش از حد همراه می‌برید. راهنمای François Jourjon در Randonner Malin درباره‌ی سیستم سه لایه به نظرم پایه‌ی خوبی آمد: استفاده از کمترین تعداد لباس برای بیشترین کارایی و حفظ دمای راحت، چه هنگام حرکت و چه هنگام توقف.

لایه‌ی اول که روی پوست است باید عرق را دور کند و سریع خشک شود. نویسنده از پنبه که رطوبت را جذب و بدن را خنک می‌کند پرهیز می‌دهد، و الیاف مصنوعی زودخشک را با پشم مرینو مقایسه می‌کند که گرم‌تر اما شکننده‌تر است. لایه‌ی دوم با به دام انداختن هوا عایق‌بندی می‌کند: پشمک یا ژاکت‌های با پرکن مصنوعی که حتی خیس هم محافظت می‌کنند، یا پر که با وزن برابر عایق‌بندی بسیار بهتری دارد اما با رطوبت سازگاری کمتری دارد. لایه‌ی سوم باد و باران را می‌گیرد و در عین حال اجازه می‌دهد عرق بیرون برود، چون فایده‌ای ندارد از باران فرار کنید و در نهایت از عرق خودتان خیس شوید.

برای کوله‌ی سبک، مفیدترین نکته‌ای که دیدم این بود که همیشه نیازی به هر سه لایه نیست. در باد شدید بدون سرمای زیاد می‌توان تی‌شرت مرینو را با بادگیر تنفس‌پذیر ترکیب کرد. در هوای خشک و بسیار سرد، یک لایه‌ی پایه و یک یا دو لایه‌ی میانی کافی است. برخی لباس‌ها چند نقش دارند، مثل سافت‌شل یا پشمک ضدباد، که تعداد قطعات را کم می‌کند.

آخرین توصیه این است که هنگام حرکت زیاد لباس نپوشید: عرق می‌کنید و وقتی می‌ایستید سرد می‌شوید. بهتر است قبل از شروع عرق‌کردن یک لایه را درآورید و از تهویه، مثل زیپ‌های زیر بغل، استفاده کنید. مطلبی ساده، اما که جلوی حمل کردن انبوه لباس را می‌گیرد.

منبع: Randonner Malin

دکاتلون با برند Simond مجموعه‌ای فوق‌سبک از تجهیزات تریکینگ را برای کوله‌گردان‌های مسیرهای بلند و فست‌پکرها عرضه می‌کند. به گفته Outdoor Magazin، شعار آن این است: «از سفر لذت ببرید، نه از حمل کولّه.» پنج محصول در کانون توجه‌اند و اعداد آن برای کسانی که هر گرم را حساب می‌کنند جذاب است.

کوله تریکینگ MT900 UL 50 لیتری ۸۸۰ گرم وزن دارد. از پلی‌آمید ۱۰۰D ضدآب ساخته شده، دهانه رول‌تاپ، جیب‌های بیرونی بزرگ و سیستم حمل تهویه‌دار با ارتفاع قابل تنظیم دارد. چوب‌های کربنی تریکینگ Sprint هر کدام ۱۸۴ گرم‌اند (طول ۱۱۰ تا ۱۳۰ سانتی‌متر، و در حالت جمع‌شده ۳۶٫۵ سانتی‌متر). کوئیلت پر Sprint 0 °C در سایز L ۶۴۰ گرم است، از پر غاز RDS با مقدار ۹۰۰ cuin استفاده می‌کند و به ابعاد ۳۳×۱۸ سانتی‌متر جمع می‌شود.

تشک بادی MT900 ۶۱۵ گرم (بدون کیسه ۵۷۰ گرم) است، ۹ سانتی‌متر ضخامت دارد و مقدار R آن ۵٫۴ است. سردبیران یادآوری می‌کنند که مقدار R همیشه کاملاً معنادار نیست. نقطه برجسته، چادر تارپ دو نفره از Dyneema است: ۵۱۰ گرم، روکش بیرونی DCF15، کف DCF18، ستون آب ۱۵٬۰۰۰ و ۲۰٬۰۰۰ میلی‌متر، برپایی با دو چوب تریکینگ و مقاوم در برابر باد تا ۷۰ کیلومتر در ساعت. قیمت پیش‌بینی‌شده حدود ۷۴۹٫۹۹ یورو از مه ۲۰۲۶ است.

جالب است که Dyneema اکنون به رده قیمتی یک خرده‌فروش بزرگ رسیده است. اگر واقعاً می‌خواهید وزن کم کنید، باز هم تجهیزات را خودتان وزن کنید، چون اینها اعداد سازنده‌اند.

منبع: Outdoor Magazin

فهرست تجهیزات کوهنوردی با وزن پایه ۲٫۸ کیلوگرم را خواندم که ULコンパス (UL Compass) منتشر کرده و در فوریه ۲۰۲۶ به‌روز شده است. نویسنده کارو-کیچی است که نُه سال است با سبک‌وزنی کار می‌کند و وزن‌ها با ترازوی الکترونیکی اندازه‌گیری شده‌اند، نه از روی کاتالوگ. فرض‌ها فصل بدون برف، ارتفاع حدود ۲۰۰۰ متر، دو شب و سه روز، حدود ۲۰ کیلومتر پیاده‌روی در روز و دمای شبانه تا ۱ درجه سانتی‌گراد است.

جمع کل ۲۸۶۳ گرم است: حمل ۴۸۶ گرم، خواب ۶۵۱ گرم، پوشش ۸۱۸ گرم، غذا ۲۵۹ گرم و تکیه‌گاه ۶۴۹ گرم. کوله‌پشتی یک Yamato MINI2 (۴۴۸ گرم)، سرپناه یک Zpacks Hexamid Pocket Tarp (۱۴۲ گرم)، کیسه‌خواب یک CUMULUS X-LITE200 (۲۹۷ گرم) و زیرانداز ۷۵ گرم است. همین اعداد هم آموزنده‌اند.

نویسنده می‌گوید رویکردش بر چهار ایده استوار است: کوله‌پشتی بدون فریم، سرپناه بدون کف، کیسه‌خواب پرّی ۹۰۰ FP و قابلمه تیتانیومی با اجاق الکلی. غذا بیشتر خشک‌شده‌ی انجمادی است، بنابراین وسایل آشپزی فقط برای جوشاندن آب‌اند.

آنچه بیشتر در ذهنم ماند این جمله بود: «تجهیزات سبک، آمادگی محکم». کم گذاشتن از آمادگی برای سبک‌تر شدن با سبک‌وزنی فوق‌العاده یکی نیست، و بخش‌های مرتبط با ایمنی کامل نگه داشته می‌شوند. به‌جای رقابت بر سر عدد وزن پایه، مهم این است که فکر کنیم چرا هر وسیله را انتخاب می‌کنیم. همچنین پسندیدم که فهرست درباره‌ی تعریف‌هایش صادق است: گوشی هوشمند و لباس یدکی ندارد، اما عصای پیاده‌روی دارد. هنگام مقایسه با فهرست دیگران، همین را باید اول یکسان کرد.

منبع: ULコンパス

اغلب به نظر می‌رسد که همه‌ی آدم‌های روی مسیر یک پتوی کوئیلت، چادری با چوب‌دستی‌های کوه‌نوردی و یک کوله‌ی DCF دارند. برای همین جالب بود که The Trek داده‌های نظرسنجی خودش را بررسی کرد تا بپرسد آیا تجهیزات فوق‌سبک واقعاً بر پیاده‌روی‌های مسیر بلند مسلط شده‌اند.

تعریف رایج تجهیزات فوق‌سبک، وزن پایه‌ی کمتر از ۱۰ پوند (حدود ۴.۵ کیلوگرم) بدون احتساب غذا و آب است. در نظرسنجی ۲۰۲۵ The Trek درباره‌ی مسیر آپالاچین، با ۲۷۹ پاسخ‌دهنده، تنها بخش کوچکی در این بازه قرار گرفت. کوه‌نورد میانگین با وزن پایه‌ی ۲۰ پوند شروع کرده و با ۱۸ پوند به پایان رسیده است. وقتی این داده‌ها برای اولین بار در ۲۰۱۶ جمع‌آوری شد، عدد معمول ۱۹ پوند بود، یعنی عملاً هیچ تغییری نکرده است. مسیر PCT تصویر مشابهی نشان می‌دهد: نظرسنجی Halfway Anywhere در ۲۰۲۵ میانگین وزن پایه‌ی شروع ۱۷.۸ پوند و پایان ۱۵ پوند گزارش کرد.

نویسنده چند توضیح می‌دهد. داده‌های نظرسنجی به اندازه‌ی کافی به گذشته برنمی‌گردد تا نوآوری‌های بزرگ تجهیزات را پوشش دهد، و بسیاری برای جا باز کردن برای امکاناتی مثل مت خواب پهن‌تر، جوراب اضافه یا یک کتاب جیبی، وسایل سبک‌تر می‌خرند. شاید تجهیزات بیش از فلسفه‌ی مینیمالیستی پشت آن‌ها فراگیر می‌شوند. انتخاب چادر هم همین را نشان می‌دهد: Zpacks Duplex و Durston X-Mid به ترتیب اول و دوم شدند، اما Big Agnes Copper Spur که فوق‌سبک نیست، سوم شد. کوله‌های سبک اما غیر فوق‌سبک، مثل Osprey Exos و ULA Circuit، غالب بودند و میانگین ظرفیت کوله ۵۳ لیتر بود.

برداشت من این است که فوق‌سبک یک طیف است. بیشتر کوه‌نوردان چند قطعه‌ی سبک را با تجهیزات معمولی ترکیب می‌کنند و بسیاری با حدود ۱۸ پوند راضی‌اند. نویسنده همچنین می‌پرسد سبک بودن تا کجا خوب است، چون کم کردن وزن ارزشی ندارد اگر صبح با تمام بدن درد بیدار شوید. اگر هدفتان زیر ۱۰ پوند است، بازار امروز از همیشه آسان‌تر کرده، اما داده‌ها نشان می‌دهد بیشتر مردم این هدف را ندارند.

منبع: The Trek

فست‌پکینگ برای من یک رشته ورزشی با قوانین ثابت نیست، بلکه یک روش حرکت در کوه‌ها است: سریع‌تر از یک کوهنورد معمولی، اما بدون فشار عملکردی یک دونده فوق‌العاده. روزهای طولانی، با سرعت کنترل‌شده. دویدن، پیاده‌روی، صعود و فرود.

این برنامه با نام "ماجراجویی تاج سه گانه پیرنه" شناخته می‌شود: عبور از سه مسیر کامل از یک طرف به طرف دیگر رشته کوه‌های پیرنه، از اقیانوس اطلس تا دریای مدیترانه. مسیرها مستقیم نیستند، بلکه شامل قله‌های مرتفع، گذرگاه‌های دورافتاده و دره‌های عمیق هستند.

کوله پشتی حداکثر شش کیلوگرم وزن دارد، اما تمام تجهیزات ضروری را شامل می‌شود:
- یک کوله پشتی مخصوص دویدن، مانند مدل Rab Veil XP با ظرفیت ۲۰ یا ۳۰ لیتر (مدل ۳۰ لیتری تا حداکثر ۲۵ لیتر پر می‌شود).
- یک پناهگاه فوق‌العاده سبک Ridge Raider Bivi از شرکت Rab.
- برای شب، یک کیس فیل خواب Mythic Ultra 120 Modular همراه با یک زیرانداز خواب Ultrasphere 4.5.
- یک لایه پایه عایق، یک ژاکت ضد باد و یک ژاکت مخصوص دویدن که هم ضد آب و هم ضد باد باشد.
- آب در قمقمه‌های نرم، که از چشمه‌های کوهستانی پر می‌شود.
- برای مواقع اضطراری، یک جعبه کمک‌های اولیه، چراغ قوه، یک پناهگاه اضطراری و یک تلفن همراه.

اصل اساسی: سبکی، اما بدون بی‌احتیاطی. در کوه‌های پیرنه، ممکن است در یک روز، در یک طرف، آفتاب سوزان بر روی صخره‌های خالی داشته باشید و در طرف دیگر، در یک گذرگاه، با سرما مواجه شوید. بدن مرطوب، باد در ارتفاع و خستگی، ترکیبی خطرناک را تشکیل می‌دهند، بنابراین گرم و خشک ماندن، نه یک راحتی، بلکه یک ضرورت است.

روستاها و پناهگاه‌ها نقاط استراحت هستند، اما هیچ‌گاه نمی‌توان به آنها تکیه کرد: ساعات کاری ممکن است تغییر کنند و ممکن است مواد غذایی تمام شوند. استقلال و خودکفایی، همواره در اولویت قرار دارند. و کار اصلی، در خانه شروع می‌شود، با مطالعه نقشه‌ها و بررسی سناریوهای مختلف: کجا می‌توانم به پایین بروم، کجا می‌توانم پناه بگیرم؟

هرچه کمتر چیزی با خود حمل کنم، بیشتر تجربه‌ می‌کنم. این ممکن است یک کلیشه باشد، اما هر سفر، این موضوع را دوباره تأیید می‌کند.

منبع: Geert van Nispen

وقتی از پیش‌گرم MSR با بنزین استفاده می‌شود، خیلی‌ها در انتخاب اندازه بطری سوخت تردید دارند. ULCompass مقایسه روشنی بر اساس وزن و زمان سوختن منتشر کرده که خلاصه آن را در ادامه می‌آوریم.

ابتدا دلیل انتخاب بطری اصلی. رزوه بطری به‌طور ویژه برای پمپ پیش‌گرم طراحی شده و در فشار از نشت سوخت جلوگیری می‌کند. در بطری‌های برندهای دیگر، حتی اختلاف جزئی در رزوه، خطر نشتی یا جدا شدن قطعات را بالا می‌برد و MSR خسارت ناشی از محصولات غیراصل را تحت پوشش گارانتی نمی‌داند. این مقاله همچنین اشاره می‌کند که این بطری‌ها از آلومینیوم و در یک تکه اکسترود شده‌اند، بنابراین کف و شانه‌های آن به‌طور طبیعی ضخیم‌تر و مقاوم‌تر هستند.

مشخصات به این شرح است: بطری ۱۱ اونسی ۳۲۵ میلی‌لیتر گنجایش دارد و وزن واقعی آن ۱۲۶ گرم است. بطری ۲۰ اونسی ۵۹۱ میلی‌لیتر و ۱۸۰ گرم است. بطری ۳۰ اونسی ۸۸۷ میلی‌لیتر و ۲۲۳ گرم است. با بنزین در Whisperlite International، بطری ۲۰ اونسی طبق عدد اعلامی MSR حدود ۱۱۰ دقیقه سوختن پیوسته دارد، بطری ۱۱ اونسی حدود ۶۰ دقیقه و ۳۰ اونسی حدود ۱۶۵ دقیقه. با این حال، اعداد ۱۱ و ۳۰ اونس تخمینی و بر اساس نسبت حجم‌اند و زمان واقعی بسته به دما، باد، ارتفاع و شدت شعله تغییر می‌کند.

نویسنده پیشنهاد می‌کند برای سفر تنهایی بطری سبک ۱۱ اونسی انتخاب شود، و برای گروه‌های بزرگ‌تر یا پختن غذاهای دقیق‌تر، ۲۰ اونسی. بطری ۳۰ اونسی برای مسیرهای طولانی و کوهنوردی زمستانی مناسب است، اما به‌طور محسوسی سنگین‌تر است.

برای علاقه‌مندان به کوله‌پشتی‌های فوق‌سبک، چند ده گرم هم اهمیت دارد، اما ایده محاسبه معکوس میزان سوخت لازم بر اساس تعداد روز و نفرات، و پرهیز از بطری بیش از حد بزرگ، نکته مفیدی است.

منبع: ULCompass

Adventure Alan (Alan Dixon) و Jaeger Shaw در مارس ۲۰۲۶ فهرست معروف خود از تجهیزات کوله‌پشتی فوق‌سبک با وزن کمتر از ۱۰ پوند را به‌روزرسانی کردند. اگر می‌خواهید تجهیزات خودتان را سبک‌تر کنید یا فقط کنجکاوید که این معیار کجا قرار دارد، ارزش یک نگاه را دارد.

ایده ساده است: با کمتر از ده پوند تجهیزات می‌توان در طبیعت امن، گرم و آسوده ماند. نویسندگان می‌گویند این فهرست بیش از دو دهه بازبینی شده و در مسیرهایی از آلاسکا تا پاتاگونیا آزمایش شده است. هدف کاهش وزنی است که حمل می‌شود و در عین حال بهبود کیفیت و کارایی.

تعریف اهمیت دارد و از اینکه آن را روشن توضیح داده‌اند خوشحال شدم. وزن پایه در اینجا یعنی کوله‌پشتی به‌همراه همه چیزهایی که در آن است، در حین پیاده‌روی. چیزهایی که به تن یا در دست است، تجهیزات اختیاری یا موقعیتی، و مصرفی‌ها مانند غذا، آب، سوخت و کرم ضدآفتاب از آن حذف می‌شوند. این همان قراردادی است که بیشتر فهرست‌ها استفاده می‌کنند، اما وقتی عددهای افراد مختلف را مقایسه می‌کنید، اولین چیزی است که باید بررسی شود.

نویسندگان همچنین تأکید می‌کنند که این یک نقطه شروع است و نسخه‌ای تجویزی نیست. آن را با سفر، آب‌وهوا و آسایشی که حاضر به از دست دادنش نیستید تطبیق دهید. فهرست کامل و جزءبه‌جزء روی وب‌سایت Adventure Alan است، پس صفحه‌ای که من خواندم بیشتر مرور کلی فلسفه آن است.

بیشترین چیزی که پسندیدم این نگاه است: سبک‌تر بودن لزوماً به معنای بدتر بودن نیست. مواد بهتر اجازه می‌دهند کمتر حمل کنید بدون اینکه احساس کمبود کنید، و تعریف روشن وزن پایه کمک می‌کند ببینید صرفه‌جویی واقعی بعدی کجاست.

منبع: Sawyer Products Blog (Adventure Alan)

یک راه ساده برای سبک‌تر کردن کوله این است که چادر را در خانه بگذارید و در پناهگاه‌ها بخوابید. Utemagasinet راهنمای کوتاهی با هفت نکته دارد که یادآور می‌شود چقدر وزن و جا می‌توان صرفه‌جویی کرد. بدون چادر می‌توان کوله‌ی کوچک‌تری برداشت و پیاده‌روی آسان‌تر می‌شود.

پناهگاه سازه‌ای است که از آب‌وهوا و باد محافظت می‌کند و یک طرفش باز است. اغلب در امتداد مسیرهای دشت‌ها پیدا می‌شود و گاهی جای آتش هم دارد. اما همه‌ی پناهگاه‌ها برای خوابیدن ساخته نشده‌اند؛ برخی فقط نیمکت دارند، پس بهتر است از قبل بررسی کنید. می‌توانید آن‌ها را با Google Maps و وب‌سایت شهرداری پیدا کنید.

هرکه زودتر آمد، جا را بهتر می‌گیرد. اگر پناهگاه بزرگ باشد ممکن است مجبور شوید فضا را با غریبه‌ها تقسیم کنید، و پناهگاه‌های نزدیک شهر در مناطق پرطرفدار فضای باز اغلب پر هستند، پس زود برسید. خارج از فصل شلوغ، معمولاً جا فقط برای خودتان است. بیشتر آن‌ها قابل رزرو نیستند، اما پناهگاه‌های چشمگیر با طراحی معماران در برخی مناطق قابل رزرو هستند.

به هر حال تجهیزات باید حداقلی باشد: مت، کیسه‌ی خواب و لباس متناسب با دما. لباس زیر پشمی به عنوان لباس خواب خوب است. برای راحتی بیشتر، مقاله غذای خوب، رشته‌ی چراغ و فانوس و در صورت زیاد بودن پشه، توری پشه‌بند را پیشنهاد می‌کند.

از اینکه این نکته برای هرکس که می‌خواهد سبک راه برود در مسیر درستی است خوشم می‌آید: به جای خرید یک محصول فوق‌سبک دیگر، مسئولیت سقف و دیوار را به خود مسیر می‌سپارید. ارزان، ساده و برای پیاده‌روی پاییزی بسیار مناسب است.

منبع: Utemagasinet