عوض کردن چادر ۶۰۰ دلاری با تارپ ۵٫۵ اونسی: آنچه Long Trail به یک کوهنورد آموخت

یکی از صادقانه‌ترین داستان‌های تجهیزات که اخیراً خوانده‌ام از The Trek است. کتی جکسون برای پیاده‌روی پاییزی در مسیر Long Trail در ورمونت، چادر Durston X-Mid Pro 1 خود را با تارپ Zpacks Hexamid Pocket عوض کرد، بیشتر برای حمل وزن کمتر. این تغییر ۱۱٫۶ اونس صرفه‌جویی کرد که بیشترش از کنار گذاشتن توری پشه‌بند و کف بود.

غافلگیری این است که سود واقعی در حجم بود. چادر وقتی جمع می‌شد حدود ۳٫۵ لیتر جا می‌گرفت و تارپ فقط ۰٫۷ لیتر، و این جا برای غذای بیشتر در یک کوله‌پشتی کوچک باز کرد. او در ۱۳ شب دو بار زیر آسمان خوابید، ده بار در پناهگاه‌های چوبی مسیر خوابید و هیچ‌وقت تارپ را نزد، با این حال مزیت تجهیزات سبک‌تر و کوچک‌تر را حس کرد.

در مورد کاستی‌هایی که در سفرهای بعدی دید هم صریح است. بدون توری، محافظت در برابر باد کمتر از انتظارش بود، شب‌های زیر صفر سردتر به نظر می‌رسیدند و در نقاط خاکی با ماسه و ذرات بیدار می‌شد. بدون کف، باران‌هایی که از خاک فشرده برمی‌گردند و آب زیرزمینی مشکلات بزرگ‌تری می‌شوند، بنابراین انتخاب محل اردو اهمیت زیادی دارد. حشره‌ها و حریم خصوصی هزینه‌های آشکار هستند.

از طرف مثبت، میعان بسیار کمتر بود، پارچه DCF در آفتاب ظرف چند دقیقه خشک می‌شود و اساساً چیزهای کمتری هست که خراب شوند: زیپی نیست، کفی برای پاره شدن نیست و فقط یک میله دارد. او دوست دارد ستاره‌ها را ببیند و یک بار بیدار شد و یک پوما را چند فوت آن‌طرف‌تر دید.

نتیجه‌گیری‌اش این است که پاسخ واحد و درستی وجود ندارد. برای Continental Divide Trail بدون تردید چادر را انتخاب کرد، به دلیل ارتفاع، باد و هوای موسمی. من این را پسندیدم: فوق‌سبک یعنی تطبیق تجهیزات با سفر، نه دنبال کردن کوچک‌ترین عدد روی ترازو.

منبع: The Trek