Uma tendência que achei linda: cada vez mais gente leva câmera analógica para o estádio de futebol. Numa época em que todo torcedor tem um celular no bolso, por que escolher filme?
Tudo começou com a vontade de reproduzir a estética das fotos antigas, mas virou coisa séria. Alguns fotógrafos passaram a publicar esse trabalho nas redes e ganharam reputação dentro das próprias torcidas.
Gabriel Wisniewski, de 25 anos, registra a torcida do Coritiba no perfil Coxa Analógico. Com 24 ou 36 poses por rolo e sem ver o resultado na hora, ele diz que precisa realmente pensar no que está fazendo. O filme também o obriga a chegar perto, conversar e ficar no meio da torcida, entre bandeiras e bateria. No estádio, virou "o analógico". Para ele, faltava quem mostrasse o dia a dia da arquibancada, e não só os jogadores e os lances.
Júnior César, de 35 anos, do Grêmio Analógico, vê no filme um jeito de desacelerar: "O filme é uma contracultura nesse mundo digital". Como cada clique tem custo, é preciso refletir antes de disparar.
E o custo pesa mesmo: um filme de 36 poses sai por cerca de R$ 50, e revelação e digitalização somam mais uns R$ 50. César calcula entre R$ 4 e R$ 5 por imagem; Wisniewski já usou de cinco a oito rolos numa única partida. Há riscos também: rolo inteiro perdido, erro de exposição, falta de luz à noite e até ficar sem filme justo quando começava o "Green Hell", a festa de sinalizadores verdes da torcida do Coritiba.
A espera faz parte da graça. Wisniewski aguarda uma semana ou uma semana e meia pelo laboratório e mexe pouco nas imagens para manter a estética do filme. César guarda rolos sem revelar e, ao receber as fotos, reencontra momentos que talvez tivesse esquecido.
O movimento vai além do Brasil: projetos como o AnalogFootball reúnem fotógrafos de países como Brasil, México, Estados Unidos e França que registram o futebol em filme.
Fonte: Portal Jornalismo ESPM
De afgelopen een à twee jaar is het rond analoge camera's langzaam weer wat levendiger geworden. Vroeger was het vanzelfsprekend om naar een tweedehandsje te zoeken, maar nu komen er geleidelijk steeds meer "analoge camera's die je nieuw kunt kopen". Voor iemand zoals ik, die van film houdt, is dat echt een fijne verandering.
In het artikel dat ik in 2024 schreef, voelde ik al dat de populariteit van film weer opleefde, maar ik denk dat 2025 het jaar was waarin dat duidelijk vorm kreeg. Wat me vooral opvalt, is dat veel van de nieuwe modellen die de aandacht trekken van buitenlandse fabrikanten komen. Je voelt er een andere productietechniek en passie in dan in de Japanse filmcultuur, en alleen al het bekijken ervan maakt me enthousiast. Meer keuze in nieuwe camera's zal ook voor mensen die nu willen beginnen een flinke steun in de rug zijn.
Zelf ben ik begonnen met fotograferen met de spiegelreflexcamera die mijn vader vroeger gebruikte. De spanning van maar 36 opnamen hebben, en de kleurweergave wanneer de foto's terugkomen van het ontwikkelen. Dat gevoel kun je met digitaal echt nooit ervaren. Ik ben er heel blij om dat de cultuur van elke foto met zorg maken weer wordt doorgegeven aan een nieuwe generatie.
Film en ontwikkelen zijn duurder geworden, maar dat er toch steeds weer nieuwe camera's uitkomen, betekent dat deze cultuur nog lang zal blijven bestaan. De camera die jouw volgende wordt, zit er vast tussen.
Bron: サンライズカメラ
Begin oktober 2025 kondigde Kodak twee nieuwe kleurennegatieffilms aan, Kodacolor 100 en Kodacolor 200. 3DNews meldde dat met een verwijzing naar The Verge, en het leek me een van de prettigste nieuwtjes voor analoge fotografen in lange tijd.
Een belangrijk detail: het bedrijf wil de films zelf verkopen. Tot nu toe deed Kodak Alaris de distributie, sinds de splitsing van het bedrijf na het faillissement in 2012. Kodak noemt de Kodacolor-films zelf "submerken van bestaande films", dus het zijn geen geheel nieuwe emulsies. Deskundigen denken dat de Kodacolor 100 gebaseerd is op de ProImage 100 en de Kodacolor 200 op de Color Plus 200.
Beide films zijn kleurennegatief en worden ontwikkeld in het C-41-proces. De Kodacolor 100 heeft ISO 100, fijnere korrel en een warme toon; hij werkt goed bij fel licht en levert schone, gedetailleerde beelden. De Kodacolor 200 is veelzijdiger bij gedempt licht, heeft neutralere kleuren en iets grovere korrel; het is een film voor het dagelijkse gebruik.
Het artikel noemt ook dat de modernisering van de fabriek in Rochester de productiecapaciteit heeft vergroot, en dat het schrappen van tussenpersonen de leveringen moet versnellen. Sinds 2020 is kleurenfilm minstens 50 procent duurder geworden, bij sommige soorten zelfs twee keer zo duur; het medium hoopt dat een groter aanbod de prijzen helpt stabiliseren. Een rol van de nieuwe films kost ongeveer 9 dollar. Persoonlijk hoop ik dat dit een stap is naar betaalbaardere film.
Bron: 3DNews
Lomography is deze herfst druk bezig geweest. Er zijn twee nieuwe kleurvarianten van de Sprocket Rocket uitgekomen, de panoramische camera van 35 mm die tot over de perforatie belicht. Starlight is van zilverkleurig plastic met een chroomeffect, Ultra Violet is diep paars. Beide zijn nu in het Verenigd Koninkrijk verkrijgbaar voor £45.
De Sprocket Rocket verscheen voor het eerst in 2010, en de specificaties zijn sindsdien niet veranderd: een lens van 30 mm, diafragma's f10,8 en f16, een sluiter van 1/100 plus Bulb, een flitsschoen, een statiefaansluiting en ondersteuning voor meervoudige belichting. Het is een heel eenvoudige camera, en daar zit veel van de charme in.
Het andere nieuws is de Lomomatic 110 Ladybug, een rode versie in lieveheersbeestjesstijl van de camera voor het 110-formaat, die Lomography in 2024 stilletjes lanceerde. Hij heeft een lens van 23 mm, diafragma's f2,8 en f5,6, een automatische stand van 30 seconden tot 1/250 en een eigen flitser. Voor de Ladybug is nog geen prijs of releasedatum bekendgemaakt.
Ik vind het goed dat het 110-formaat nog steeds aandacht krijgt. Veel mensen hadden het jaren geleden al afgeschreven, en een nieuwe camera ervoor, ook al is hij speels, is een goed teken voor iedereen die nog naar 110-cassettes zoekt. Als u een van deze camera's heeft gebruikt, vertel ons dan hoe de panoramische beelden of de kleine 110-negatieven uitpakten.
Bron: Kosmo Foto
Op 5 september 2026 vond de Analog Art Affair plaats in de BASE in Carlswerk in Keulen-Mülheim, een beurs en gemeenschapsevenement rond analoge fotografie. Dirk Trampedach schreef op fotowissen een uitgebreid verslag, en ik heb het graag gelezen, omdat het zo mooi laat zien hoe levendig de scene op dit moment is.
Het evenement bestaat pas sinds 2025. Op ongeveer 1.500 vierkante meter kwamen meer dan 50 exposanten samen: kunstenaars, labs, uitgeverijen, merken en verzamelaars. De toegang was gratis, er waren gratis fotowandelingen, live podcasts en 's avonds een get-together met live vinylsets. Het geheel werd vooral georganiseerd door Ben Hammer en zijn team.
Volgens het verslag stonden er al voor de opening fotografen voor het gebouw, met camera's variërend van een Leica M3 en Pentax, Canon, Minolta en Olympus tot exoten als Plaubel en Zeiss. De auteur zelf kwam met een Nikon F3 HP, een Nikkor 50 mm 1:1,4 en Wolfen NP 100-film. Binnen was er een lichte en een donkere ruimte; in de donkere ruimte werden lezingen gegeven, onder meer door Ilford over de eigen films.
De ontmoetingen die hij beschrijft spraken me bijzonder aan. Dan Hummel kleurt zwart-witfoto's met de hand, met kwast en verf. Hannah Sophie Huber toont foto's van alledaagse ontmoetingen. Aan een stand hingen beelden in het formaat 65×24, gemaakt met een klein kleinbeeldcamera die alleen een smalle strook in het midden van het negatief belicht. De fotowandeling van de Berlijnse fotoclub Filmriss ging over lijnen die zich voortzetten in andere lijnen. Zoals de auteur zelf schrijft, had hij de helft van de 90 minuten nodig om de aanpak eigenlijk te begrijpen.
Zijn conclusie is zeer positief: goede organisatie en infrastructuur, veel frisse ideeën en een goed gedoseerde aanwezigheid van professionele bedrijven. Hij benadrukt uitdrukkelijk dat zo'n grote beurs gratis is. Zo'n verslag maakt me nieuwsgierig naar de volgende editie.
Bron: fotowissen
De naam Praktica duikt weer op bij een heel eenvoudige analoge camera: de VF212, begin juli 2026 gepresenteerd door Phototrend. Het is een volledig kunststof point-and-shootcompact die werkt als een wegwerpcamera, met één groot verschil: als de rol op is, kun je de film vervangen.
Wat de specificaties betreft: hij meet 119 x 67 x 41 mm en weegt 98 g. Hij neemt 35 mm-film met 24 of 36 opnames, heeft een lens met vaste brandpuntsafstand van 31 mm met diafragma f/9 tot f/11 en een tunnelzoeker. Het doortrekken en terugspoelen van de film gebeurt handmatig, en de ingebouwde flits werkt op een AAA-batterij. De aangekondigde prijs is 37 euro, verkrijgbaar in crèmewit of grijs, verkocht via Amazon.fr.
Wat me vermaakt, is het verhaal achter deze naam. Praktica waren eerst camera's die vanaf 1949 in Dresden werden gemaakt: metalen spiegelreflexcamera's met M42-bajonet, het antwoord van Oost-Duitsland op Japanse camera's tijdens de Koude Oorlog. Het laatste Duitse model, de BX20s, verscheen in juni 2001. Sindsdien wordt de merknaam in licentie gebruikt voor analoge en digitale camera's uit China, en de VF212 is de nieuwste daarvan.
Het artikel presenteert hem als een opstap naar analoge fotografie, vooral voor jonge fotografen, en benadrukt het retro-ontwerp, de lichtheid en de eenvoud. Het wijst ook op de gevestigde concurrentie, met name de Simple Use-lijn van Lomography. Ik vind het goed nieuws dat er opties tegen deze prijs komen: om film uit te proberen zonder grote investering is dit precies het soort camera dat ontbrak.
Bron: Phototrend
Eind september is een nieuwe naslagsite voor liefhebbers van analoge camera's online gegaan. Camera Index, opgezet door Pierro Pozella van PPP Cameras, is een gratis website die elke analoge camera die ooit is gemaakt wil catalogiseren.
Bij de lancering op 29 september stonden er meer dan 1.400 camera's op, allemaal van fabrikanten wier naam met een A begint, zoals Agfa, Ansco, Alpa en Argus. Pozella beschrijft het als een langetermijnproject dat meerdere jaren zal duren. Eerst komen de grote fabrikanten en populaire modellen aan bod, de minder bekende items worden later aangevuld. Het plan reikt ook verder dan behuizingen en omvat lenzen, accessoires en andere onderdelen van de fotografiegeschiedenis.
Enkele details vond ik interessant. Het is een werkende database en geen gedrukt boek, dus vermeldingen kunnen worden gecorrigeerd en uitgebreid. Elke camera krijgt een korte, duidelijke samenvatting uit boeken en van het web, plus een miniatuurafbeelding die is gegenereerd met software die Pozella zelf heeft geschreven. Hij verwacht tienduizenden afbeeldingen wanneer het archief af is. Blogs, reparatiemateriaal en een lijst met betrouwbare winkels staan ook op het verlanglijstje.
Sommige vermeldingen zijn nog summier, wat in deze vroege fase te verwachten is. Toch kan zo'n gratis index voor iedereen die een camera wil identificeren die op de rommelmarkt of in de kast van een familielid is gevonden, een handige eerste stop worden. Ik zal in de gaten houden hoe snel de letters na de A worden gevuld.
Bron: Kosmo Foto
Dit verhaal raakte me persoonlijk, omdat het analoge fotografie, ambacht en familieherinneringen samenbrengt. In Río Cuarto, Córdoba, werkte fotograaf Gerardo González een jaar lang aan zijn eigen minutencamera, die hij "La Petro" noemde, en daarmee brengt hij deze techniek terug naar de pleinen van de stad.
Voor wie het niet kent: met minutenfotografie kun je binnen een paar minuten een foto maken, ontwikkelen en overhandigen, helemaal in de camera zelf en waar de geportretteerde bij staat. González raakte nieuwsgierig door de minutencamera's die hij op sociale media en in films zag, en nam contact op met een fotograaf uit La Pampa die met een vergelijkbare camera werkt, oorspronkelijk uit Frankrijk meegebracht. Aan de hand van bouwtekeningen zette hij de onderdelen in elkaar, met veel zorg voor het zaagwerk in het hout zodat er geen licht binnenkwam.
De naam is een eerbetoon: zijn grootvader, met de achternaam Petrocelli en bekend als "El Petro", was amateurfotograaf en ontwikkelde zijn eigen afdrukken thuis.
Het mooiste zijn de ontmoetingen die de camera hem oplevert. Veel oudere buurtbewoners komen hem vertellen dat ze zich de vroegere minutenfotografen in het Parque Sarmiento nog herinneren. Een man kwam met zijn twee kleinkinderen en vertelde dat hij een foto met zijn eigen grootvader, van toen hij 5 of 6 jaar was, als een schat bewaart; hij wilde die scène herhalen om hun dezelfde herinnering na te laten.
Wat mij bijblijft, is de onderliggende gedachte: tegenover de directheid van de smartphone hoort het wachten hier bij de ervaring. De tentoonstelling van "La Petro" is te zien in het Espacio Cultural Franklin Arregui Cano, in het Palacio Municipal van Río Cuarto.
Bron: Puntal
Toen ik de drie nieuwe speciale edities van de analoge camera's van Lomography zag, was mijn eerste reactie: mooi! Het gaat om de Sprocket Rocket Starlight, de Sprocket Rocket Ultra Violet en de Lomomatic 110 Ladybug. De belangrijkste verandering zit in de kleurstelling. De specificaties van de body zijn grotendeels gelijk gebleven.
De Sprocket Rocket gebruikt 35mm-film en heeft een 30mm-lens met twee diafragmastanden, f/10.8 en f/16. De sluitertijd is 1/100 seconde, er is een B-stand en meervoudige belichting is ook mogelijk. Het opvallendste kenmerk is dat ook de perforatiegaatjes van de film in beeld komen, waardoor de brede foto's veel karakter hebben.
De Lomomatic 110 Ladybug is rood en heeft een glazen 23mm-lens met diafragma's f/2.8 en f/5.6. Hij kan schakelen tussen ISO 100/200/400, ondersteunt meervoudige belichting en werkt op één CR2-batterij. De camera blijft de inmiddels vrij zeldzame 110-film gebruiken. Dat er nog steeds 110-camera's worden gemaakt, vind ik best bijzonder.
Op dit moment zijn de twee Sprocket Rockets al te koop, allebei voor 45 pond in het Verenigd Koninkrijk. De Britse prijs van de Lomomatic 110 Ladybug is nog niet bekendgemaakt, maar de nieuwe modellen staan al op de officiële website van Lomography.
Eerlijk gezegd zijn deze camera's nooit bedoeld voor beeldkwaliteit; ze zijn vooral leuk. Dat geldt zeker voor de Sprocket Rocket: met de perforatie direct op de foto krijg je echt dat analoge gevoel.
Bron: 摄影笔记（网易号）
China Lucky Film, dat met kleurenfilm flink op stoom is, komt nu met nieuwe zwart-witproducten. Het gaat om twee varianten, “Yingzhe (影哲) 100” en “Yingzhe 400”, en volgens een bericht op Reddit zijn ze al te koop op Chinese e-commerceplatforms.
Let wel: dit is een ander product dan de bestaande SHD 100 / 400, die in 2024 terugkeerden. Blijkbaar verschenen er al voor de lancering losse teasers op sociale media, en op 6 september plaatste een Reddit-gebruiker screenshots van een Chinese verkooppagina met de opmerking: “Dit is een volledig nieuw product, niet de vintage (nieuwe) SHD-serie.” De prijs zou vrij dicht bij die van Ilford Pan 100 liggen, en ik ben zelf ook benieuwd hoe hij tekent.
In het assortiment van Reflx Lab, dat Chinese films vaak als eerste naar het Westen brengt, staan ze nog niet. Of ze buiten China verkrijgbaar worden, hangt af van wat er nog komt.
China Lucky is het afgelopen jaar echt een zeer actieve fabrikant geweest. In de zomer van 2025 kwam Lucky C200 uit, die inmiddels ook in Europa breed verkrijgbaar is, tegen ongeveer dezelfde prijs als Kodaks consumentenkleurenfilms. Daarnaast is er ook de C400 met ISO 400 verschenen, die buiten China in de winkels begint op te duiken.
In Japan kun je nog niet echt spreken van een goed geregeld officieel distributiekanaal, maar als filmliefhebber ben ik oprecht blij met meer keuze. Over het daadwerkelijke resultaat wil ik pas oordelen als er genoeg voorbeeldfoto’s uit het buitenland zijn.
Bron: FilmFocus
Het scannen van film is voor mij altijd een bron van frustratie, dus op dit nieuws moest ik wel reageren. Het Britse Soke Engineering bereidt de lancering voor van de ‘Knokke’, een 35mm-filmscanner voor thuisgebruik. Hij zou een rolletje van 36 opnamen in minder dan 3 minuten inlezen, met zo'n 22 megapixel per beeldje, en de verwachte prijs in het Verenigd Koninkrijk is £799. Reserveren kan met een aanbetaling van £200, en de leveringen moeten vanaf begin december gefaseerd van start gaan.
Er is geen filmhouder nodig: het apparaat voert de film zelf door, herkent de tussenruimtes tussen de beeldjes en snijdt ze automatisch één voor één uit. Zolang de hoogte 24 mm is, maakt de beeldverhouding niet uit, dus het is mooi dat ook halfformaat, panorama's en het brede XPan-formaat gewoon verwerkt kunnen worden.
Wat mij het meest nieuwsgierig maakte, is de ‘trichrome’-methode, waarbij elk beeldje achtereenvolgens met rode, groene en blauwe leds wordt belicht en drie keer wordt vastgelegd. Omdat er geen Bayer-interpolatie wordt gebruikt, zouden de kleurstoflagen van kleurnegatieven netjes van elkaar gescheiden kunnen worden. Ook stof- en krasverwijdering met infrarood is te gebruiken zonder dat de scantijd noemenswaardig toeneemt.
De meegeleverde software ‘Korova’ biedt D-, C-, M- en Y-correcties naar het voorbeeld van de Fujifilm Frontier en probeert zo het gevoel van een labsysteem thuis na te bootsen. Wel werd erop gewezen dat de bij de aankondiging beloofde open-sourcing er tot nu toe niet is gekomen en dat de gebruiksvoorwaarden onder meer aanpassingen verbieden. Wat dat betreft hoop ik op verbetering in de toekomst.
Bron: FilmFocus
Op het eerste gezicht dacht ik dat dit gewoon een nieuwe doos was, maar Ilford heeft echt iets onder de motorkap veranderd. Harman Technology heeft een kleine oplage van Ilford Delta 400 Professional in 35mm uitgebracht met dezelfde emulsie als altijd, aangebracht op een helderdere rolfilmdrager met antihalobescherming. Het is de eerste keer dat Ilford dit soort drager gebruikt voor een 35mm zwart-witfilm.
Volgens Ilford levert dat een beter dynamisch bereik op, meer schaduwdetail, extra scherpte, makkelijker scannen en minder halo rond felle hoge lichten. Gevoeligheid en ontwikkeltijden blijven gelijk, dus de routine die je al voor Delta 400 gebruikt, werkt nog steeds. Hij komt in een volledig zwarte cassette en doos, en ik moet toegeven dat dat er geweldig uitziet.
Het interessante is dat Ilford dit behandelt als een test van de vraag. Als mensen de resultaten goed vinden, kan hij in reguliere productie gaan, al waarschijnlijk tegen een hogere prijs, omdat de antihalolaag duurder is om te maken.
De voorraad is zeer beperkt, voor ongeveer £13.08 per rolletje in het VK en $15.19 in de VS. De tip die ik het leukst vond: als Delta 400 je vaste film is, schiet er dan op dezelfde dag eentje naast een standaard rolletje en vergelijk. Dat is precies wat ik zou willen doen.
Bron: Camera Jabber
