دوربین‌های فیلم

یک روند زیبایی که توجه من را جلب کرد: هر روز بیشتر از افراد، دوربین‌های فیلمی را به استادیوم‌های فوتبال می‌آورند. در دوره‌ای که هر هوادار یک تلفن همراه در جیب خود دارد، چرا باید از فیلم استفاده کرد؟

این موضوع با تمایل به بازآفرینی زیبایی‌شناسی عکس‌های قدیمی آغاز شد، اما به یک پدیده جدی تبدیل شده است. برخی از عکاسان شروع به انتشار این آثار در شبکه‌های اجتماعی کردند و در میان هواداران، شهرت کسب کردند.

گابریل ویسنیوسکی، ۲۵ ساله، از هواداران تیم کوریتبا در صفحه "Coxa Analógico" عکس می‌گیرد. او که با هر رول فیلم، ۲۴ یا ۳۶ عکس می‌گیرد و نتیجه را بلافاصله نمی‌بیند، می‌گوید که باید واقعاً به آنچه انجام می‌دهد فکر کند. فیلم او را مجبور می‌کند به هواداران نزدیک شود، با آنها صحبت کند و در میان پرچم‌ها و سازها قرار بگیرد. در استادیوم، او به "عکاس فیلمی" معروف شده است. به نظر او، کسی نبود که زندگی روزمره تماشاگران را به تصویر بکشد، نه فقط بازیکنان و لحظات مهم بازی.

جونیور سزار، ۳۵ ساله، از "Grêmio Analógico"، در فیلم یک راه برای کند کردن روند کار می‌بیند: "فیلم، یک نوع فرهنگ مخالف در این دنیای دیجیتال است." از آنجایی که هر عکس هزینه دارد، باید قبل از گرفتن عکس، فکر کرد.

این هزینه واقعاً قابل توجه است: یک رول فیلم با ۳۶ عکس، حدود ۵۰ ریال هزینه دارد، و هزینه ظهور و دیجیتالی کردن آن نیز حدود ۵۰ ریال دیگر است. سزار تخمین می‌زند که هزینه هر عکس بین ۴ تا ۵ ریال است؛ ویسنیوسکی در یک بازی، از ۵ تا ۸ رول فیلم استفاده کرده است. خطراتی نیز وجود دارد: ممکن است کل رول فیلم از دست برود، ممکن است نوردهی اشتباه باشد، ممکن است نور کافی در شب وجود نداشته باشد، و حتی ممکن است درست در زمانی که "Green Hell" (جشنواره مشعل‌های سبز هواداران کوریتبا) آغاز می‌شود، فیلم تمام شود.

انتظار، بخشی از جذابیت این کار است. ویسنیوسکی یک هفته یا یک هفته و نیم منتظر می‌ماند تا عکس‌ها از لابراتوار تحویل داده شوند و کمترین میزان ممکن را در تصاویر ایجاد می‌کند تا زیبایی‌شناسی فیلم حفظ شود. سزار رول‌های فیلم را بدون ظهور نگهداری می‌کند و وقتی عکس‌ها را دریافت می‌کند، لحظاتی را که شاید فراموش کرده بود، دوباره به یاد می‌آورد.

این جنبش فراتر از برزیل است: پروژه‌هایی مانند "AnalogFootball" عکاسانی را از کشورهایی مانند برزیل، مکزیک، ایالات متحده و فرانسه گرد هم می‌آورند که از فیلم برای ثبت فوتبال استفاده می‌کنند.

منبع: Portal Jornalismo ESPM

در یک یا دو سال گذشته، دوباره شاهد افزایش فعالیت و رونق در صنعت دوربین‌های فیلم بوده‌ایم. قبلاً، پیدا کردن دوربین‌های فیلم دست دوم امری رایج بود، اما اکنون، دوربین‌های فیلم "جدید" به تدریج در حال افزایش هستند. این یک تغییر بسیار خوشایند برای کسانی مانند من است که عاشق فیلم هستند.

در مقاله‌ای که در سال 2024 نوشتم، به افزایش علاقه به فیلم اشاره کردم، اما به نظر من، سال 2025 سالی بود که این موضوع به وضوح شکل گرفت. نکته‌ای که بیشتر توجه من را جلب کرد، این بود که بسیاری از مدل‌های جدید و برجسته، متعلق به شرکت‌های خارجی هستند. این موضوع نشان‌دهنده فناوری‌های تولید و شور و اشتیاق متفاوتی است که با فرهنگ فیلم‌سازی ژاپن متفاوت است، و صرفاً تماشای آن‌ها نیز بسیار هیجان‌انگیز است. افزایش گزینه‌های دوربین‌های فیلم جدید، یک انگیزه بزرگ برای کسانی است که می‌خواهند این کار را شروع کنند.

من شخصاً با دوربین تک‌لنز (SLR) که پدرم قبلاً از آن استفاده می‌کرد، شروع کردم. حس تعجب و هیجان ناشی از محدودیت 36 فریم در هر رول فیلم، و همچنین بازتولید رنگ‌ها پس از ظهور، تجربه‌ای است که به هیچ وجه در دوربین‌های دیجیتال قابل دستیابی نیست. این فرهنگ، که بر اهمیت گرفتن عکس با دقت و توجه به هر فریم استوار است، واقعاً خوشحال کننده است که به نسل‌های جدید منتقل می‌شود.

قیمت فیلم و ظهور آن افزایش یافته است، اما این که همچنان دوربین‌های جدید به بازار عرضه می‌شوند، نشان‌دهنده این است که این فرهنگ همچنان ادامه خواهد داشت. مطمئنم که دوربین بعدی شما، در میان این گزینه‌ها وجود دارد.

منبع: Sunrise Camera

در اوایل اکتبر ۲۰۲۵ کداک دو فیلم منفی رنگی جدید به نام‌های Kodacolor 100 و Kodacolor 200 را اعلام کرد. 3DNews با استناد به The Verge این خبر را منتشر کرد و به نظر من یکی از خوشایندترین خبرها برای عکاسان فیلمی بود، آن هم بعد از مدت‌ها.

نکته مهم این است که این شرکت قصد دارد خودش این فیلم‌ها را بفروشد. تا امروز توزیع را Kodak Alaris انجام می‌داد، که از زمان جدا شدن شرکت پس از ورشکستگی در ۲۰۱۲ این نقش را داشت. خود کداک Kodacolor را «زیرمجموعه‌ی فیلم‌های موجود» می‌نامد؛ یعنی امولسیون‌های کاملاً تازه نیستند. کارشناسان بر این باورند که Kodacolor 100 بر پایه‌ی ProImage 100 و Kodacolor 200 بر پایه‌ی Color Plus 200 ساخته شده است.

هر دو فیلم منفی رنگی هستند و با فرایند C-41 ظاهر می‌شوند. Kodacolor 100 حساسیت ISO 100، دانه‌ی ریزتر و لحن گرم دارد؛ در نور روشن خوب عمل می‌کند و عکس‌های تمیز و پرجزئیات تولید می‌کند. Kodacolor 200 در نور متوسط همه‌کاره‌تر است، رنگ‌های خنثی‌تری دارد و دانه‌اش کمی درشت‌تر است؛ فیلمی برای عکاسی روزمره است.

در این مطلب آمده که نوسازی کارخانه‌ی روچستر ظرفیت تولید را بالا برده و حذف واسطه‌ها باید تحویل را سریع‌تر کند. از ۲۰۲۰ به این سو قیمت فیلم رنگی دست‌کم ۵۰ درصد و برای برخی انواع دو برابر شده است؛ رسانه امیدوار است افزایش عرضه به تثبیت قیمت‌ها کمک کند. یک رول از این فیلم‌های جدید حدود ۹ دلار قیمت دارد. شخصاً امیدوارم این گامی دیگر به سوی فیلمی مقرون‌به‌صرفه‌تر باشد.

منبع: 3DNews

Lomography این پاییز پرکار بوده است. دو رنگ جدید از Sprocket Rocket تازه عرضه شده‌اند؛ دوربین پانورامیک 35 میلی‌متری که حتی روی سوراخ‌های فیلم را هم نوردهی می‌کند. Starlight از پلاستیک نقره‌ای با جلوه کروم است و Ultra Violet بنفش تیره. هر دو در بریتانیا به قیمت 45 پوند فروخته می‌شوند.

Sprocket Rocket اولین بار در سال 2010 معرفی شد و مشخصاتش از آن زمان تغییری نکرده است: لنز 30 میلی‌متری، دیافراگم‌های f10.8 و f16، شاتر 1/100 به‌علاوه حالت Bulb، پایه فلاش، رزوه سه‌پایه و پشتیبانی از چندنوردهی. دوربینی بسیار ساده است و بخش عمده جذابیتش هم همین است.

خبر دیگر Lomomatic 110 Ladybug است، نسخه قرمز با طرح کفشدوزک از دوربین فیلم 110 که Lomography در سال 2024 بی‌سروصدا عرضه کرد. این دوربین لنز 23 میلی‌متری، دیافراگم‌های f2.8 و f5.6، حالت خودکار از 30 ثانیه تا 1/250 و فلاش اختصاصی دارد. هنوز قیمت یا تاریخ عرضه Ladybug اعلام نشده است.

خوشحالم که فرمت 110 همچنان توجه جلب می‌کند. بسیاری سال‌ها پیش آن را کنار گذاشتند، و دیدن دوربین تازه‌ای برای این فرمت، حتی اگر بازیگوشانه باشد، نشانه خوبی برای کسانی است که هنوز دنبال کارتریج 110 می‌گردند. اگر از یکی از این دوربین‌ها استفاده کرده‌اید، بگویید قاب‌های پانورامیک یا نگاتیوهای کوچک 110 چطور از آب درآمدند.

منبع: Kosmo Foto

در ۵ سپتامبر ۲۰۲۶، نمایشگاه Analog Art Affair در BASE واقع در Carlswerk در کلن-میلهایم برگزار شد؛ نمایشگاه و رویداد اجتماعی حول عکاسی آنالوگ. Dirk Trampedach گزارش مفصلی در fotowissen نوشته است و خواندن آن برایم لذت‌بخش بود، چون به خوبی نشان می‌دهد این حوزه هم‌اکنون چقدر پرجنب‌وجوش است.

این رویداد تنها از سال ۲۰۲۵ برگزار می‌شود. در حدود ۱۵۰۰ متر مربع، بیش از ۵۰ غرفه‌دار گرد هم آمدند: هنرمندان، آزمایشگاه‌ها، ناشران، برندها و مجموعه‌داران. ورود رایگان بود و پیاده‌روی‌های عکاسی رایگان، پادکست‌های زنده و در شب یک گِت‌تُوگِدِر با نوار وینیل زنده برگزار می‌شد. سازماندهی آن عمدتاً بر عهده Ben Hammer و تیمش بود.

به گفته گزارش، حتی پیش از گشایش، عکاسانی با دوربین‌هایی از Leica M3 و Pentax، Canon، Minolta و Olympus تا نمونه‌های کمیاب مانند Plaubel و Zeiss جلوی ساختمان ایستاده بودند. خود نویسنده با یک Nikon F3 HP، لنز Nikkor 50 میلی‌متری ۱:۱٫۴ و فیلم Wolfen NP 100 آمده بود. درون ساختمان بخشی روشن و بخشی تاریک وجود داشت؛ در بخش تاریک سخنرانی‌هایی برگزار می‌شد، از جمله سخنرانی Ilford درباره فیلم‌های خودش.

دیدارهایی که توصیف می‌کند به‌ویژه برایم جالب بود. Dan Hummel عکس‌های سیاه‌وسفید را با قلم‌مو و رنگ به‌صورت دستی رنگ‌آمیزی می‌کند. Hannah Sophie Huber عکس‌هایی از دیدارهای روزمره نشان می‌دهد. روی یکی از غرفه‌ها تصاویری با قطع ۶۵×۲۴ آویزان بود که با یک دوربین کوچک ۳۵ میلی‌متری گرفته شده بودند؛ دوربینی که فقط نواری باریک از وسط نگاتیو را نور می‌دهد. پیاده‌روی عکاسی باشگاه عکاسی Filmriss برلین درباره خطوطی بود که در دل خطوط دیگر ادامه پیدا می‌کنند. خود نویسنده می‌نویسد که نیمی از ۹۰ دقیقه را فقط برای فهمیدن این رویکرد صرف کرده است.

نتیجه‌گیری او بسیار مثبت است: سازماندهی و زیرساخت خوب، ایده‌های تازه فراوان و حضور متعادل شرکت‌های حرفه‌ای. او به‌طور صریح تأکید می‌کند که نمایشگاهی به این بزرگی رایگان است. گزارشی از این دست مرا کنجکاو دور بعدی می‌کند.

منبع: fotowissen

نام Praktica دوباره روی یک دوربین فیلمی بسیار ساده ظاهر شده است: VF212 که Phototrend در اوایل ژوئیه ۲۰۲۶ معرفی کرد. این یک دوربین کامپکت کاملاً پلاستیکی و پوینت‌اندشوت است که مانند دوربین یک‌بارمصرف کار می‌کند، با یک تفاوت بزرگ: وقتی رول تمام شد، می‌توان فیلم را عوض کرد.

از نظر مشخصات، ابعادش ۱۱۹ × ۶۷ × ۴۱ میلی‌متر و وزنش ۹۸ گرم است. از فیلم ۳۵ میلی‌متری با ۲۴ یا ۳۶ عکس پشتیبانی می‌کند، لنز با فاصله کانونی ثابت ۳۱ میلی‌متر با دیافراگم f/9 تا f/11 و منظره‌یاب تونلی دارد. چرخاندن و برگرداندن فیلم دستی است و فلش داخلی با باتری AAA کار می‌کند. قیمت اعلام‌شده ۳۷ یورو است، به رنگ سفید کرمی یا خاکستری، که در Amazon.fr فروخته می‌شود.

آنچه برایم جالب است، تاریخچه‌ای است که این نام با خود دارد. Praktica در ابتدا دوربین‌هایی بودند که از ۱۹۴۹ در درسدن ساخته می‌شدند: دوربین‌های SLR با بدنه فلزی و سرپیچ M42، پاسخ آلمان شرقی به دوربین‌های ژاپنی در دوران جنگ سرد. آخرین مدل آلمانی، BX20s، در ژوئن ۲۰۰۱ عرضه شد. از آن زمان این برند با مجوز برای دوربین‌های فیلمی و دیجیتال ساخت چین استفاده می‌شود و VF212 جدیدترین آن‌هاست.

مقاله آن را دروازه‌ای به عکاسی فیلمی معرفی می‌کند، به‌ویژه برای عکاسان جوان، و طراحی رترو، سبکی و سادگی‌اش را برجسته می‌کند. همچنین یادآوری می‌کند که رقابت از قبل جاافتاده است، به‌ویژه خط Simple Use از Lomography. به نظر من خبر خوبی است که گزینه‌هایی با این قیمت پدید می‌آیند: برای امتحان کردن فیلم بدون سرمایه‌گذاری زیاد، دقیقاً همان دوربینی است که کم بود.

منبع: Phototrend

اواخر سپتامبر، یک سایت مرجع تازه برای علاقه‌مندان دوربین‌های فیلمی آنلاین شد. Camera Index که توسط Pierro Pozella از PPP Cameras راه‌اندازی شده، سایتی رایگان است که قصد دارد هر دوربین فیلمی را که تا به حال ساخته شده فهرست کند.

این سایت در 29 سپتامبر با بیش از 1400 دوربین راه‌اندازی شد؛ همه از سازندگانی که نامشان با حرف A شروع می‌شود، مانند Agfa، Ansco، Alpa و Argus. Pozella این کار را پروژه‌ای بلندمدت توصیف می‌کند که چند سال طول می‌کشد. ابتدا سازندگان بزرگ و مدل‌های محبوب می‌آیند و موارد کمتر شناخته‌شده بعداً تکمیل می‌شوند. این طرح فقط به بدنه دوربین محدود نیست و لنز، لوازم جانبی و دیگر بخش‌های تاریخ عکاسی را هم در بر می‌گیرد.

چند جزئیات برایم جالب بود. این یک پایگاه داده زنده است نه یک کتاب چاپی، پس مدخل‌ها قابل اصلاح و گسترش‌اند. هر دوربین خلاصه‌ای کوتاه و روشن دارد که از کتاب‌ها و وب گرفته شده، و همچنین تصویر بندانگشتی که با نرم‌افزاری ساخته شده که خود Pozella نوشته است. او وقتی آرشیو کامل شود، انتظار دارد ده‌ها هزار تصویر داشته باشد. وبلاگ‌ها، مطالب تعمیر و فهرستی از فروشگاه‌های معتبر هم در فهرست آرزوهایش هست.

برخی مدخل‌ها هنوز خلاصه‌اند، که در این مرحله اولیه طبیعی است. با این حال، برای کسی که می‌خواهد دوربینی را که در بازار دست‌دوم یا در کمد یکی از بستگانش پیدا کرده شناسایی کند، چنین فهرست رایگانی می‌تواند اولین توقف بسیار مفید باشد. من دنبال خواهم کرد که حروف بعد از A چقدر سریع اضافه می‌شوند.

منبع: Kosmo Foto

این داستان از نزدیک به دلم نشست، چون عکاسی آنالوگ، صنعتگری دستی و خاطرهٔ خانوادگی را با هم درمی‌آمیزد. در ریو کوارتو، در استان کوردوبا، عکاس خِراردو گونزالس یک سال را صرف ساختن دوربین عکاسی فوری خودش کرد که نامش را "La Petro" گذاشت، و با آن دارد این شیوه را دوباره به میدان‌های شهر برمی‌گرداند.

برای کسانی که آن را نمی‌شناسند، عکاسی فوری سنتی این امکان را می‌دهد که تصویری را در چند دقیقه گرفت، ظاهر کرد و تحویل داد؛ همه در داخل همان دوربین و جلوی چشم کسی که از او عکس گرفته می‌شود. کنجکاوی گونزالس با دوربین‌های فوری‌ای که در شبکه‌های اجتماعی و فیلم‌ها می‌دید برانگیخته شد و با عکاسی از لا پامپا تماس گرفت که با دوربینی مشابه کار می‌کند که در اصل از فرانسه آورده شده بود. با استفاده از چند نقشه، قطعات را یکی‌یکی ساخت و در برش‌های چوب دقت زیادی کرد تا نوری به داخل نفوذ نکند.

این نام ادای احترام است: پدربزرگش که نام خانوادگی‌اش پتروچلی بود و او را "El Petro" صدا می‌زدند، عکاس آماتور بود و نسخه‌های چاپی‌اش را خودش در خانه ظاهر می‌کرد.

زیباترین بخش ماجرا دیدارهایی است که این دوربین برایش به ارمغان می‌آورد. بسیاری از همسایه‌های سالخورده نزدیک می‌آیند و تعریف می‌کنند که عکاس‌های فوری قدیمی پارک سارمینتو را به یاد دارند. مردی با دو نوه‌اش آمد و گفت عکسی را که در 5 یا 6 سالگی با پدربزرگ خودش گرفته، مثل گنج نگه داشته است؛ می‌خواست همان صحنه را تکرار کند تا همان خاطره را برای آن‌ها به یادگار بگذارد.

آنچه برایم می‌ماند ایدهٔ اصلی ماجراست: در برابر آنی‌بودن تلفن همراه، اینجا انتظار بخشی از تجربه است. نمایشگاه "La Petro" را می‌توان در Espacio Cultural Franklin Arregui Cano، در کاخ شهرداری ریو کوارتو، دید.

منبع: Puntal

وقتی سه نسخه ویژه جدید دوربین‌های فیلمی Lomography را دیدم، اولین واکنشم این بود: چه زیبا! این بار مدل‌ها عبارت‌اند از Sprocket Rocket Starlight، Sprocket Rocket Ultra Violet و Lomomatic 110 Ladybug. تغییر اصلی در رنگ‌بندی ظاهری است و مشخصات بدنه تقریباً همان است.

Sprocket Rocket با فیلم 35 میلی‌متری کار می‌کند و لنز 30 میلی‌متری دارد با دو دیافراگم f/10.8 و f/16. سرعت شاترش 1/100 ثانیه است و حالت B هم دارد، و نوردهی چندگانه هم ممکن است. بزرگ‌ترین ویژگی‌اش این است که سوراخ‌های کناری فیلم را هم در کادر ثبت می‌کند، برای همین عکس‌های عریضش شخصیت خاصی دارند.

Lomomatic 110 Ladybug قرمزرنگ است و لنز شیشه‌ای 23 میلی‌متری با دو دیافراگم f/2.8 و f/5.6 دارد. می‌توان ISO را بین 100/200/400 تغییر داد، نوردهی چندگانه هم دارد و با یک باتری CR2 کار می‌کند. همچنان از فیلم 110 استفاده می‌کند که امروزه نسبتاً کمیاب شده است. به نظرم ادامه دادن به ساخت دوربین 110 واقعاً ارزشمند است.

دو مدل Sprocket Rocket به بازار آمده‌اند و قیمت هر دو در بریتانیا 45 پوند است. قیمت Lomomatic 110 Ladybug در بریتانیا هنوز اعلام نشده است. این محصولات جدید در وب‌سایت رسمی Lomography هم دیده می‌شوند.

راستش را بخواهید، این دوربین‌ها از اول برای کیفیت تصویر ساخته نشده‌اند و بزرگ‌ترین جذابیتشان سرگرم‌کننده بودنشان است. به‌خصوص Sprocket Rocket که سوراخ‌های فیلم را مستقیم در عکس ثبت می‌کند و حس‌وحال فیلم را واقعاً پررنگ می‌کند.

منبع: 摄影笔记（网易号）

China Lucky Film که با فیلم‌های رنگی‌اش حسابی پرشور ظاهر شده، این بار یک محصول سیاه‌وسفید تازه عرضه کرده است. این فیلم در دو نوع «Yingzhe (影哲) 100» و «Yingzhe 400» است و طبق پستی در Reddit، ظاهراً همین حالا در پلتفرم‌های فروش اینترنتی چین قابل خرید است.

نکته‌ای که باید به آن توجه کرد این است که این‌ها محصولی جدا از SHD 100 / 400 موجود هستند که در سال 2024 دوباره به بازار برگشتند. ظاهراً پیش از عرضه، تیزرهای پراکنده‌ای در شبکه‌های اجتماعی منتشر شده بود و در 6 سپتامبر یک کاربر Reddit تصاویری از صفحهٔ فروش چینی منتشر کرد و نوشت: «محصولی کاملاً جدید است، نه سری SHD وینتیج (جدید)». گفته می‌شود قیمتش خیلی نزدیک به Ilford Pan 100 است و من هم کنجکاوم ببینم چه جور تصویری می‌دهد.

این فیلم هنوز به سبد محصولات Reflx Lab که اغلب فیلم‌های چینی را زود به غرب می‌رساند اضافه نشده است. اینکه در خارج هم در دسترس باشد یا نه، به اتفاقات آینده بستگی دارد.

China Lucky در یک سال گذشته واقعاً تولیدکننده‌ای پرتحرک بوده است. تابستان 2025 فیلم Lucky C200 را عرضه کرد که حالا در اروپا هم به‌طور گسترده توزیع می‌شود و قیمتش تقریباً هم‌اندازهٔ فیلم‌های رنگی مصرفی Kodak است. علاوه بر این، C400 با ISO 400 هم عرضه شده و کم‌کم در فروشگاه‌های خارج از چین دیده می‌شود.

در ژاپن هنوز نمی‌توان گفت که کانال توزیع رسمی جاافتاده‌ای وجود دارد، اما بیشتر شدن گزینه‌ها برای کسی که عاشق فیلم است واقعاً خوشحال‌کننده است. دربارهٔ کیفیت واقعی تصویر هم ترجیح می‌دهم وقتی نمونه‌عکس‌های خارجی به اندازهٔ کافی منتشر شد قضاوت کنم.

منبع: FilmFocus

همیشه با اسکن فیلم دردسر دارم، برای همین این خبر بی‌اختیار توجهم را جلب کرد. گفته می‌شود شرکت بریتانیایی Soke Engineering در حال آماده‌سازی عرضهٔ «Knokke» است؛ یک اسکنر فیلم 35 میلی‌متری برای مصارف خانگی. این دستگاه ظاهراً یک حلقه فیلم 36 فریمی را در کمتر از 3 دقیقه و با حدود 22 مگاپیکسل برای هر فریم اسکن می‌کند و قیمت پیش‌بینی‌شده‌اش در بریتانیا £799 است. پیش‌سفارش با بیعانهٔ £200 پذیرفته می‌شود و قرار است ارسال از اوایل دسامبر به‌تدریج آغاز شود.

به نگهدارندهٔ فیلم نیازی نیست؛ خود دستگاه فیلم را جلو می‌برد، فاصلهٔ بین فریم‌ها را پیدا می‌کند و فریم‌ها را یکی‌یکی و به‌طور خودکار جدا می‌کند. تا وقتی ارتفاع فریم 24 میلی‌متر باشد نسبت ابعاد اهمیتی ندارد، پس خوشحال‌کننده است که قطع نیم‌فریم، پاناروما و قالب عریض XPan را هم مستقیماً پشتیبانی می‌کند.

چیزی که بیش از همه کنجکاوم کرد، روش «سه‌رنگی» است که هر فریم را به‌ترتیب با LEDهای قرمز، سبز و آبی روشن می‌کند و سه بار از آن عکس می‌گیرد. چون از درون‌یابی Bayer استفاده نمی‌شود، گفته می‌شود لایه‌های رنگینهٔ نگاتیو رنگی به‌خوبی از هم جدا و خوانده می‌شوند. حذف گردوغبار و خش با نور فروسرخ هم ظاهراً بدون اینکه زمان اسکن چندان طولانی شود قابل استفاده است.

نرم‌افزار همراه، «Korova»، کنترل‌های اصلاح D، C، M و Y را به سبک Fujifilm Frontier دارد و می‌کوشد حس کار با دستگاه‌های لابراتوار را در خانه بازآفرینی کند. البته برخی اشاره کرده‌اند که متن‌باز شدن نرم‌افزار، که در زمان معرفی وعده داده شده بود، فعلاً محقق نشده و شرایط استفاده، تغییر دادن آن و کارهایی از این دست را ممنوع کرده است. امیدواریم در آینده این وضع بهتر شود.

منبع: FilmFocus

در نگاه اول فکر کردم فقط یک جعبهٔ جدید است، اما Ilford در واقع چیزی را در درون آن تغییر داده است. Harman Technology سری کوچکی از Ilford Delta 400 Professional در قطع 35 میلی‌متری عرضه کرده که همان امولسیون همیشگی را دارد، اما روی پایهٔ فیلم رول شفاف‌تری با محافظ ضدهاله پوشش داده شده است. این نخستین بار است که Ilford از چنین پایه‌ای روی یک فیلم سیاه‌وسفید 35 میلی‌متری استفاده می‌کند.

به گفتهٔ Ilford، این کار دامنهٔ دینامیکی بهتر، جزئیات بیشتر در سایه‌ها، وضوح بیشتر، اسکن آسان‌تر و هالهٔ کمتر در اطراف نقاط روشن را به همراه دارد. حساسیت و زمان‌های ظهور تغییری نکرده‌اند، پس هر روالی که تاکنون برای Delta 400 داشته‌اید همچنان جواب می‌دهد. این فیلم در کاست و جعبه‌ای تماماً مشکی عرضه می‌شود که باید اعتراف کنم ظاهر فوق‌العاده‌ای دارد.

نکتهٔ جالب این است که Ilford این عرضه را آزمونی برای سنجش تقاضا می‌داند. اگر مردم از نتایج راضی باشند، ممکن است به تولید معمول برسد، هرچند احتمالاً با قیمتی بالاتر، چون ساخت لایهٔ ضدهاله هزینهٔ بیشتری دارد.

موجودی بسیار محدود است و قیمت هر حلقه در بریتانیا حدود £13.08 و در آمریکا $15.19 است. توصیه‌ای که بیش از همه دوست داشتم: اگر Delta 400 فیلم همیشگی شماست، در همان روز یکی از این‌ها را کنار یک حلقهٔ معمولی عکاسی کنید و مقایسه کنید. این دقیقاً همان کاری است که خودم دلم می‌خواهد انجام دهم.

منبع: Camera Jabber