نمایشگاه Analog Art Affair 2026 در کلن: نمایشگاهی فقط برای فیلم، چاپ و دوربین
در ۵ سپتامبر ۲۰۲۶، نمایشگاه Analog Art Affair در BASE واقع در Carlswerk در کلن-میلهایم برگزار شد؛ نمایشگاه و رویداد اجتماعی حول عکاسی آنالوگ. Dirk Trampedach گزارش مفصلی در fotowissen نوشته است و خواندن آن برایم لذت‌بخش بود، چون به خوبی نشان می‌دهد این حوزه هم‌اکنون چقدر پرجنب‌وجوش است.
این رویداد تنها از سال ۲۰۲۵ برگزار می‌شود. در حدود ۱۵۰۰ متر مربع، بیش از ۵۰ غرفه‌دار گرد هم آمدند: هنرمندان، آزمایشگاه‌ها، ناشران، برندها و مجموعه‌داران. ورود رایگان بود و پیاده‌روی‌های عکاسی رایگان، پادکست‌های زنده و در شب یک گِت‌تُوگِدِر با نوار وینیل زنده برگزار می‌شد. سازماندهی آن عمدتاً بر عهده Ben Hammer و تیمش بود.
به گفته گزارش، حتی پیش از گشایش، عکاسانی با دوربین‌هایی از Leica M3 و Pentax، Canon، Minolta و Olympus تا نمونه‌های کمیاب مانند Plaubel و Zeiss جلوی ساختمان ایستاده بودند. خود نویسنده با یک Nikon F3 HP، لنز Nikkor 50 میلی‌متری ۱:۱٫۴ و فیلم Wolfen NP 100 آمده بود. درون ساختمان بخشی روشن و بخشی تاریک وجود داشت؛ در بخش تاریک سخنرانی‌هایی برگزار می‌شد، از جمله سخنرانی Ilford درباره فیلم‌های خودش.
دیدارهایی که توصیف می‌کند به‌ویژه برایم جالب بود. Dan Hummel عکس‌های سیاه‌وسفید را با قلم‌مو و رنگ به‌صورت دستی رنگ‌آمیزی می‌کند. Hannah Sophie Huber عکس‌هایی از دیدارهای روزمره نشان می‌دهد. روی یکی از غرفه‌ها تصاویری با قطع ۶۵×۲۴ آویزان بود که با یک دوربین کوچک ۳۵ میلی‌متری گرفته شده بودند؛ دوربینی که فقط نواری باریک از وسط نگاتیو را نور می‌دهد. پیاده‌روی عکاسی باشگاه عکاسی Filmriss برلین درباره خطوطی بود که در دل خطوط دیگر ادامه پیدا می‌کنند. خود نویسنده می‌نویسد که نیمی از ۹۰ دقیقه را فقط برای فهمیدن این رویکرد صرف کرده است.
نتیجه‌گیری او بسیار مثبت است: سازماندهی و زیرساخت خوب، ایده‌های تازه فراوان و حضور متعادل شرکت‌های حرفه‌ای. او به‌طور صریح تأکید می‌کند که نمایشگاهی به این بزرگی رایگان است. گزارشی از این دست مرا کنجکاو دور بعدی می‌کند.
منبع: fotowissen
این رویداد تنها از سال ۲۰۲۵ برگزار می‌شود. در حدود ۱۵۰۰ متر مربع، بیش از ۵۰ غرفه‌دار گرد هم آمدند: هنرمندان، آزمایشگاه‌ها، ناشران، برندها و مجموعه‌داران. ورود رایگان بود و پیاده‌روی‌های عکاسی رایگان، پادکست‌های زنده و در شب یک گِت‌تُوگِدِر با نوار وینیل زنده برگزار می‌شد. سازماندهی آن عمدتاً بر عهده Ben Hammer و تیمش بود.
به گفته گزارش، حتی پیش از گشایش، عکاسانی با دوربین‌هایی از Leica M3 و Pentax، Canon، Minolta و Olympus تا نمونه‌های کمیاب مانند Plaubel و Zeiss جلوی ساختمان ایستاده بودند. خود نویسنده با یک Nikon F3 HP، لنز Nikkor 50 میلی‌متری ۱:۱٫۴ و فیلم Wolfen NP 100 آمده بود. درون ساختمان بخشی روشن و بخشی تاریک وجود داشت؛ در بخش تاریک سخنرانی‌هایی برگزار می‌شد، از جمله سخنرانی Ilford درباره فیلم‌های خودش.
دیدارهایی که توصیف می‌کند به‌ویژه برایم جالب بود. Dan Hummel عکس‌های سیاه‌وسفید را با قلم‌مو و رنگ به‌صورت دستی رنگ‌آمیزی می‌کند. Hannah Sophie Huber عکس‌هایی از دیدارهای روزمره نشان می‌دهد. روی یکی از غرفه‌ها تصاویری با قطع ۶۵×۲۴ آویزان بود که با یک دوربین کوچک ۳۵ میلی‌متری گرفته شده بودند؛ دوربینی که فقط نواری باریک از وسط نگاتیو را نور می‌دهد. پیاده‌روی عکاسی باشگاه عکاسی Filmriss برلین درباره خطوطی بود که در دل خطوط دیگر ادامه پیدا می‌کنند. خود نویسنده می‌نویسد که نیمی از ۹۰ دقیقه را فقط برای فهمیدن این رویکرد صرف کرده است.
نتیجه‌گیری او بسیار مثبت است: سازماندهی و زیرساخت خوب، ایده‌های تازه فراوان و حضور متعادل شرکت‌های حرفه‌ای. او به‌طور صریح تأکید می‌کند که نمایشگاهی به این بزرگی رایگان است. گزارشی از این دست مرا کنجکاو دور بعدی می‌کند.
منبع: fotowissen
دیدگاه‌ها 0
اولین دیدگاه را به هر زبانی بنویس.
برای دیدگاه نوشتن وارد شو