Có một đám mây trên Sao Hỏa mà mình thấy thật sự kỳ lạ: nó dài khoảng 1.600 km, có lúc tới 1.800 km (cỡ 1/12 chu vi hành tinh), xuất hiện gần như mỗi buổi sáng rồi biến mất hoàn toàn chỉ sau vài giờ.
Giới khoa học gọi nó là Arsia Mons Elongated Cloud (AMEC), vì nó hình thành phía trên Arsia Mons, ngọn núi lửa đã tắt cao khoảng 20 km ở vùng Tharsis, phía nam xích đạo Sao Hỏa. Tàu quỹ đạo Mars Express của Cơ quan Vũ trụ châu Âu (ESA) phát hiện nó từ năm 2018, và từ đó đến nay các mô phỏng vẫn chưa tái tạo được cách nó ra đời.
Về hình dạng, AMEC là mây địa hình: gió mạnh đẩy không khí ẩm vượt qua núi cao, giống kiểu mây Levanter thỉnh thoảng hình thành trên mỏm đá Gibraltar. Nhưng điểm mấu chốt nằm ở chỗ khác. Trên Trái Đất, mây thường hình thành bằng kết tinh dị thể: hơi nước ngưng tụ thành băng quanh các hạt bụi, muối, phấn hoa hay bồ hóng. Khí quyển Sao Hỏa có rất nhiều bụi, vậy mà quá trình đó lại không xảy ra ở đây.
Trong bài báo đăng ngày 7/10 trên Nature Geoscience, nhóm của nhà khoa học hành tinh Jorge Hernández-Bernal (Đại học Basque Country, Tây Ban Nha) cho rằng hơi nước ở AMEC chuyển thẳng thành hạt băng mà không cần "hạt nhân" nào. Họ gọi đó là kết tinh đồng thể, một quá trình chưa từng được ghi nhận trong khí quyển của bất kỳ hành tinh nào. Khi đưa cơ chế này vào mô hình khí tượng Sao Hỏa, họ tái tạo được đúng các đặc điểm của đám mây.
Điều kiện để chuyện đó xảy ra cũng rất đặc biệt: gió thổi lên sườn Arsia Mons (cao hơn gấp đôi đỉnh Everest) tạo ra một làn sóng đẩy không khí lên rất nhanh, nhiệt độ có thể giảm tới 30 độ C chỉ trong 10 phút. Hơi nước có thể một phần đến từ khí quyển, một phần từ lớp sương dày phủ trên đỉnh núi.
Mình thích nhất ở câu chuyện này là một hiện tượng tưởng như "sai luật" lại buộc người ta phải bỏ qua những nguyên tắc khí tượng quen thuộc để tìm ra lời giải. Mars Express cũng là một trong số rất ít tàu có thể quan sát đỉnh Arsia Mons vào ban ngày, nên dữ liệu của nó là chìa khóa của phát hiện này.
Nguồn: VnExpress
Za każdym razem, gdy myślę, że ocean nie może mnie już niczym zaskoczyć, pojawia się taka historia. Zespół naukowców zakończył niedawno w Buenos Aires warsztaty z identyfikacji gatunków i w ciągu zaledwie dwóch tygodni potwierdził 57 zupełnie nowych gatunków morskich oraz 5 nowych rodzajów na podstawie próbek wydobytych z Kanionu Mar del Plata. To absurdalna ilość życia, której nikt wcześniej nie nadał nazwy.
Najbardziej uderza mnie, jak szybko to zrobili. Zebrali około dwudziestu taksonomów z Ameryki Łacińskiej i Europy, przekazali im okazy zebrane przez statek badawczy Falkor (too) jeszcze w sierpniu 2025 roku i pozwolili im przeanalizować materiał za pomocą Ocean Census NOVA, otwartej platformy do rejestrowania nowych gatunków. Znaleźli dwadzieścia nowych widłonogów, dwadzieścia dwa szkarłupnie, takie jak strzykwy, czternaście koralowców i jednego mięczaka z gromady łódkonogów.
Gwiazdą programu jest „Loki”, głębinowa strzykwa z małymi wyrostkami w kształcie rogów, które wszystkim skojarzyły się z nordyckim bogiem. Sfilmowano ją żywą na dnie morskim na głębokości około 2577 metrów — to takie nagrania, które przypominają, jak obca wciąż jest nasza własna planeta.
Szczerze mówiąc, właśnie dlatego wciąż śledzę wiadomości z głębin. Ta sama wyprawa, która zmieniła jaskrawopomarańczową rozgwiazdę w viralowy moment „Patrick Star”, teraz daje nam całe nowe gatunki. Jeśli chcecie sami to zgłębić, otwarte dane są dostępne na oceancensus.org — badacze udostępniają wszystko za darmo.
Źródło: Schmidt Ocean Institute
Ostatnio ucieszyła mnie wiadomość z francuskiego instytutu Ifremer. Dwa prototypy bojek Argo Deep-6000 wykonały pierwsze autonomiczne zanurzenia na otwartym morzu, na północ od Antyli. Od 11 stycznia każda z nich ukończyła już po pięć pełnych cykli do głębokości 6000 metrów.
Interesuje mnie przede wszystkim powód. Około 10% całkowitego ocieplenia oceanu zachodzi poniżej 2000 metrów, a dane sugerują, że poniżej 4000 metrów na Oceanie Południowym istnieje wyraźny sygnał ocieplenia, który następnie rozprzestrzenia się na północ. Dotychczas większość bojek nie schodziła tak głęboko. Te urządzenia będą mierzyć zasolenie, temperaturę, tlen i ciśnienie niemal w czasie rzeczywistym i przesyłać dane przez satelitę.
Technicznie to dość sprytne rozwiązanie: korpus wykonano z materiału kompozytowego zamiast z tytanu, a urządzenie waży 40 kg, podczas gdy zwykła bojka waży 20 kg. Cykl trwa dziesięć dni, a konstrukcja zakłada siedem lat pracy. Prototypy zaprojektowano w Plouzané razem z firmą nke Instrumentation, która opracowała elektronikę i oprogramowanie.
Francja staje się więc, po Stanach Zjednoczonych i Chinach, trzecim krajem zdolnym zaprojektować profilografy Argo sięgające tych głębokości. Zadeklarowany cel to do 2028 roku eksploatacja 30 bojek sześciokilometrowych, głównie na Atlantyku Północnym. Program Argo, uruchomiony w 2000 roku, obejmuje około 4000 bojek, z których prawie 1250 może zanurzać się poniżej 2000 metrów.
Wzrusza mnie, że otchłań bada się nie wielkim, spektakularnym okrętem podwodnym, lecz małym, cierpliwym urządzeniem, które przez lata wynurza się i zanurza co dziesięć dni. To cicha forma eksploracji, ale to ona naprawdę pokaże nam, jak zmienia się ocean.
Źródło: Ifremer / ANR
Od czasu do czasu nowe zdjęcie z teleskopu Jamesa Webba przykuwa mnie do ekranu, i tym razem był to NGC 7129, gwiazdowy żłobek oddalony od Ziemi o około 3300 lat świetlnych. Teleskop, czuły na podczerwień, potrafi zajrzeć za pył. Ten obszar był już obserwowany przez Spitzera, dziś wycofanego ze służby, ale z dużo gorszą rozdzielczością.
W centrum znajduje się LkHα 234, gwiazda przed ciągiem głównym o masie od 5 do 8 mas Słońca: najcięższa i najbardziej dojrzała gwiazda w całym obszarze. Po lewej stronie otwiera się złota pustka o średnicy około 3,5 roku świetlnego, wydrążona przez strumienie materii, które gwiazda wyrzuciła we wcześniejszej fazie. Kolor ma precyzyjne znaczenie: gorący wodór atomowy wygląda na złoty, a chłodniejszy wodór cząsteczkowy na czerwony.
Wewnątrz pustki znajdują się kolejne gwiazdy przed ciągiem głównym, których wiatry gwiazdowe tworzą mniejsze łuki uderzeniowe i zagłębienia. Na brzegach, gdzie cząsteczki wodoru rozpadają się na atomy, powstaje region fotodysocjacji. Po prawej stronie młodsze protogwiazdy są owinięte gęstą, grudkowatą materią, a ich przegrzane dżety wywołują fale uderzeniowe, które czasem się nakładają.
W lewym górnym rogu jest szczegół, który spodobał mi się najbardziej: protogwiazda z dyskiem w kształcie pączka rzuca cień na niebieską mgławicę, struktura podobna do tzw. Cienia Nietoperza, który Hubble już uchwycił.
Fascynuje mnie, że na jednym zdjęciu można odczytać kilka pokoleń gwiazd, od najbardziej dojrzałych po noworodki wciąż ukryte w pyle. Obraz pochodzi od NASA, ESA, CSA i STScI, a opracowała go Alyssa Pagan.
Źródło: Media INAF
Przeczytałem wiadomość, która naprawdę mnie zaciekawiła: astronomowie po raz pierwszy zaobserwowali, jak czerwony karzeł pochłania obiekt krążący wokół niego. Układ to ZTF J0440+2325, w którym brązowy karzeł okrąża czerwonego karła. Praca została opublikowana w Nature Astronomy.
Liczby robią wrażenie. Brązowy karzeł pokonuje pełne okrążenie w 86,65 minuty. Dla porównania, Merkury, najbliższa Słońcu planeta, potrzebuje na jeden obieg 88 dni. Obserwacje w pięciu zakresach długości fali ujawniły na czerwonym karle jasną, gorącą plamę o temperaturze od pięciu do dziewięciu tysięcy stopni.
Odległość do układu szacuje się na 326 lat świetlnych, przy czym jako górną granicę podaje się 489. To wpływa na wielkość plamy: około 6700 kilometrów w pierwszym przypadku i około 10 000 w drugim. Jedynym wyjaśnieniem, które znaleźli badacze i które zgadza się z obserwacjami, jest opadanie materii z brązowego karła na czerwonego karła.
Autorzy uważają, że to pierwszy zaobserwowany przypadek takiego transferu materii. Szczególnie spodobała mi się myśl, że ten proces może trwać miliardy lat, jak powolne „zewnętrzne trawienie”, a nie dramatyczna eksplozja. Kosmos nie zawsze jest spektakularny; czasem po prostu jest bardzo cierpliwy.
Tego samego dnia w tym samym czasopiśmie ukazała się kolejna praca, o białym karle HS 0209+0832, w pobliżu którego znajduje się gigantyczna planeta, powstała z odłamków dawniejszych planet. Do tej historii wrócę osobno.
Źródło: Naked Science
Ta wiadomość z głębin od razu mnie zaciekawiła. Badacze z Schmidt Ocean Institute odkryli podczas wyprawy u wybrzeży Argentyny 57 nowych gatunków morskich. Wśród nich jest pięć nowych rodzajów naukowych, pochodzących z grup takich jak koralowce, strzykwy i skorupiaki.
Odkrycia pochodzą z kanionu Mar del Plata, podwodnej doliny u wybrzeży Argentyny. Prace prowadzono na głębokości około 2500 metrów, gdzie nie dociera już światło słoneczne i cokolwiek można zobaczyć tylko dzięki robotom i kamerom.
Szczególną uwagę zwróciło jedno odkrycie: strzykwa „Loki”. Nazwa jest oczywiście trochę żartobliwa i właśnie to lubię w badaniach. Za takim imieniem stoją lata poważnej pracy, ale ludzie w laboratorium też mogą sobie pozwolić na uśmiech.
Widzę w tym coś fascynującego: nie chodzi o odległą planetę, tylko o miejsce na Ziemi, gdzie jedna wyprawa odsłania dziesiątki dotąd nieznanych organizmów. To pokazuje, jak wiele jeszcze nie wiemy o własnym oceanie.
Będę śledzić relacje z tej wyprawy i uzupełnię ten wpis, gdy dowiemy się więcej o poszczególnych gatunkach.
Źródło: ZDFheute
Oto jedno z wiadomości, które w tym tygodniu przykuły moją uwagę: NASA nie szuka na Księżycu tylko odpowiedzi naukowych, ale również schronienia.
Agencja wybrała projekt o nazwie GIMLI, w ramach programu PRISM, który ma na celu zbadanie krateru "Marius Hills Pit". Japoński sonda "Kaguya" zarejestrowała ten krater w 2009 roku, a od tamtego czasu naukowcy przypuszczają, że może on być wejściem do starożytnego tunelu lawowego, który rozciąga się pod powierzchnią Księżyca, daleko poza jego otwartą część.
Plan zakłada, że zespół będzie pracował bezpośrednio na powierzchni Księżyca, wykorzystując trzy urządzenia, które się uzupełniają: radar penetrujący grunt, czujniki sejsmiczne i miernik grawitacji, aby ustalić, czy tunel faktycznie istnieje i jakie są jego rozmiary. Projekt jest prowadzony przez Instytut Nauk Planetarnych (PSI) we współpracy z Norweskim Centrum Kosmicznym. Firma Honeybee Robotics zajmuje się przygotowaniem sprzętu, a ładunek zostanie dostarczony na Księżyc za pomocą lądownika i łazika w ramach komercyjnego programu CLPS.
To, co mi się podoba w tym projekcie, to jego praktyczny aspekt. Naturalna jaskinia, taka jak ta, mogłaby chronić astronautów przed ekstremalnymi temperaturami, promieniowaniem i małymi meteorytami. Jak wyjaśnia Gareth Morgan, zastępca głównego badacza, tunele lawowe są powszechne w wulkanach bazaltowych na Ziemi, więc znalezienie ich na Księżycu pozwoliłoby nam lepiej zrozumieć jego historię, porównując ją z naszymi ziemskimi jaskiniami.
Ostateczna odpowiedź wciąż zależy od danych, które zbierze projekt GIMLI, ale samo pytanie jest fascynujące: czy jaskinie księżycowe staną się integralną częścią każdego przyszłego planu kolonizacji Księżyca?
Szczegóły trzech ładunków wybranych przez NASA, zgodnie z oficjalnym komunikatem:
https://www.nasa.gov/news-release/nasa-adds-new-science-investigation…
Źródło: World Press Arabic.
Obraz: NASA · Public Domain
Niedawna wiadomość z wyprawy statku badawczego Schmidt Ocean Institute dała mi do myślenia. 13 czerwca zespół znalazł na głębokości około 3000 metrów na Oceanie Atlantyckim koszulę, około 1700 km od wybrzeża Brazylii.
Celem rejsu było zbadanie stref uskoków wzdłuż Grzbietu Śródatlantyckiego, jednego z najbardziej odległych środowisk na Ziemi. Naukowcy liczyli na odkrycie nieprzebadanego środowiska, a natknęli się na ludzkie śmieci. Odpady zebrano za pomocą ROV, zdalnie sterowanego pojazdu, a podczas wyprawy użyto też AUV, autonomicznego pojazdu podwodnego.
Badacz Ronaldo Christofoletti z Unifesp, który był na pokładzie, opowiadał, że znaleźli „koszulę i puszkę po napoju” w miejscu, które może być jedną z ostatnich nietkniętych części planety. Dla mnie to jedno zdanie streszcza wszystko.
Lubię myśleć o głębinach morskich jako o ostatnim naprawdę dzikim terytorium. Świadomość, że ślady naszej obecności dotarły tak daleko od każdego wybrzeża, jest niewygodnym przypomnieniem. Jednocześnie cieszę się, że istnieją wyprawy, które potrafią tam dotrzeć i pokazać to na zdjęciach, zamiast zostawiać sprawę w sferze domysłów.
Źródło: CNN Brasil
Grupa badawcza z udziałem JAXA ogłosiła, że jako pierwsza na świecie zdołała bezpośrednio zobrazować niskoenergetyczne promieniowanie gamma docierające z centrum Drogi Mlecznej, na tej samej zasadzie co teleskop optyczny. Wydało mi się, że to wiadomość, która wygląda niepozornie, ale w rzeczywistości jest niesamowita, więc się nią dzielę.
Chodzi o promieniowanie gamma w zakresie 150–600 keV, czyli o energii niższej niż 1 MeV. W tym paśmie brakowało precyzyjnych metod obrazowania, a szum tła jest duży, dlatego był to niezbadany obszar nazywany „luką MeV” (MeV gap). Dotąd podobno trzeba było polegać na metodach pośrednich, w których modeluje się szum z całego nieba i słaby sygnał, by na tej podstawie dokonać oszacowań.
Wykorzystano „kamerę Comptona ze śledzeniem elektronów (ETCC)”, która potrafi śledzić nawet tory elektronów. Analizując dane z około jednej doby obserwacji w eksperymencie balonowym „SMILE-2+”, wypuszczonym w 2018 roku w środkowej Australii, zespół uchwycił na obrazie istotny sygnał z kierunku centrum Galaktyki. Bardzo przystępne wydało mi się wyjaśnienie, że w zwykłej kamerze Comptona nawet źródło punktowe rozmywa się w pierścień, a w ETCC skupia się w jednym punkcie.
Uzyskane promieniowanie gamma z anihilacji pozytonów zgadza się z wcześniejszymi obserwacjami w granicach błędu, ale jego natężenie jest około 2 razy większe. Skoro z większą pewnością potwierdzono, że emisja jest kilkakrotnie silniejsza od wartości teoretycznej, pojawia się nadzieja na zweryfikowanie nieznanych źródeł jej pochodzenia, takich jak ciemna materia czy pierwotne czarne dziury. Wyniki ukazały się w sierpniu 2026 roku w czasopiśmie Amerykańskiego Towarzystwa Fizycznego i podobno zostały też wyróżnione w rubryce Research Highlight w Nature.
Kolejny eksperyment o zwiększonej czułości, „SMILE-3”, również jest przygotowywany jako kandydat do eksperymentu balonowego w Australii zaplanowanego na 2028 rok. Szczególnie zapadło mi w pamięć sformułowanie „od nauki, która zgaduje, do nauki, która widzi”.
Źródło: JAXA (Japońska Agencja Eksploracji Aerokosmicznej)
Uwielbiam, gdy astronomiczna historia łączy się z kronikami sprzed niemal tysiąca lat. W 1181 roku obserwatorzy w Chinach i Japonii zanotowali pojawienie się „nowej gwiazdy”, która była widoczna przez wiele miesięcy. Dziś uważa się, że ten blask był supernową, po której pozostała mgławica Pa 30, a właśnie uzyskano jej najostrzejszy obraz, jaki mamy.
Obserwacje wykonano teleskopem Gemini North na Hawajach i pokazują one mniej więcej dziesięć razy więcej struktury niż wcześniejsze. Te długie włókna, przez które mgławica przypomina fajerwerk albo dmuchawiec, okazują się w rzeczywistości łańcuchami węzłów gazu, niczym koraliki naszyjnika.
Każda „perła” ma około czterech dni świetlnych średnicy. Zespół najbardziej zaskoczyło to, jak bardzo są jednolite i jak uporządkowanie układają się wzdłuż włókien, podczas gdy spodziewano się czegoś znacznie bardziej chaotycznego. Praca została opublikowana w The Astrophysical Journal.
I jest jeszcze jeden szczegół, który wydaje mi się fascynujący: w centrum Pa 30 przetrwała „gwiazda zombie”. Część białego karła przetrwała eksplozję, co jest typowe dla rzadkich supernowych typu Iax. Badanie tych węzłów może pomóc odtworzyć przebieg eksplozji, którą widzieli nasi przodkowie.
Źródło: WIRED en Español
W czasie święta narodowego trafiłem na wiadomość, która mnie bardzo poruszyła: statek do wierceń oceanicznych „Mengxiang” zakończył 30-dniowy rejs z próbnymi wierceniami na Morzu Południowochińskim i wrócił już do Kantonu. Według Chińskiej Służby Geologicznej tym razem na obszarze Morza Południowochińskiego o głębokości wody około 4100 metrów wykonano dwa otwory z poborem rdzenia i z powodzeniem pozyskano próbki bazaltu z basenu oceanicznego Morza Południowochińskiego.
Kilka liczb specjalnie zanotowałem: maksymalna głębokość końcowa wiercenia w tym rejsie wyniosła 4929,17 metra, a maksymalny postęp wiercenia 864,77 metra, co jest nowym rekordem głębokości wody, na jakiej Chiny samodzielnie prowadziły wiercenia. Za pomocą własnego obrotowego narzędzia do poboru rdzenia zespół wydobył rdzeń bazaltowy o długości 4,27 metra.
Według doniesień Chiny stały się tym samym trzecim krajem, po Stanach Zjednoczonych i Japonii, który za pomocą statku wiertniczego pozyskał próbki twardych skał z głębokiego basenu oceanicznego. Możliwości poboru rdzenia w głębokim morzu wzrosły do poziomu 5000 metrów, a w kilku cyklach wiercenia uzysk rdzenia przekroczył 100%.
Moim zdaniem najciekawsze w tych rdzeniach jest to, że mogą dostarczyć materiału z pierwszej ręki do badań nad tym, jak Morze Południowochińskie się otwierało i ewoluowało; jednocześnie pokazują, że kluczowy krajowy sprzęt wiertniczy zdał egzamin w warunkach ultragłębokiej wody. Czekam na dalsze wyniki naukowe.
Źródło: People's Daily Online (wydanie zagraniczne People's Daily)
Kosmiczny teleskop dalekiej podczerwieni, który od dawna mnie ciekawił, wreszcie doczeka się realizacji. Jak podano, 23 września NASA wybrała teleskop nowej generacji „PRIMA” jako pierwszą misję w nowo utworzonej kategorii „Probe Explorers”. Decyzję podjęto po porównaniu z teleskopem rentgenowskim „AXIS”, a celem jest start w 2033 roku i pięć lat obserwacji. Górny limit kosztów projektu wynosi 1,2 mld dolarów (bez kosztów wystrzelenia).
Daleka podczerwień jest fascynująca, bo pozwala zajrzeć do spowitych pyłem miejsc, w których rodzą się gwiazdy i planety. PRIMA ma badać, jak powstają planety oraz jak rosły galaktyki i supermasywne czarne dziury, a także zmierzyć stosunek deuteru do wodoru (stosunek D/H) w wodzie komet, by przybliżyć się do odpowiedzi na pytanie „skąd wzięła się woda na Ziemi?”. To pytanie za każdym razem budzi we mnie ekscytację.
Lustro teleskopu ma średnicę 1,8 m. Aby jego własne ciepło nie stało się szumem, zostanie on schłodzony do około 4,5 K, a na pokładzie znajdą się spektrometr „FIRESS” oraz instrument do obrazowania i polarymetrii „PRIMAger”. Wypełni on dokładnie zakres długości fal między JWST a ALMA, a 75% czasu obserwacyjnego będzie otwarte na propozycje badaczy z całego świata.
Z Japonii do projektu ma dołączyć JAXA jako partner w ramach współpracy międzynarodowej. Rozważane jest m.in. udostępnienie technologii izolacji termicznej opracowanej dla teleskopu podczerwieni „SPICA”, który był kiedyś planowany, oraz wsparcie w odbiorze danych w naziemnej stacji do badań dalekiego kosmosu Misasa. To trochę wzruszające, że technologia SPICA przyda się w taki sposób.
Źródło: TECH+ (Mynavi News)
Ta wiadomość wywołała u mnie uśmiech: jeden dwutygodniowy warsztat w Buenos Aires zamienił stos próbek głębinowych w 57 gatunków i pięć rodzajów, których nikt wcześniej nie opisał.
W lipcu dwudziestu taksonomów i badaczy na początku kariery z Ameryki Łacińskiej i Europy spotkało się na Universidad Maimónides. Warsztat zorganizował Nippon Foundation-Nekton Ocean Census wspólnie ze Schmidt Ocean Institute, CONICET i argentyńskim muzeum nauk przyrodniczych. Większość materiału pochodziła z wyprawy Schmidt Ocean Institute z 2025 roku do kanionu Mar del Plata, gdzie ROV SuBastian zbierał zwierzęta ze statku badawczego Falkor (too), do tego doszło kilka starszych próbek CONICET.
Liczby wyglądają tak: 20 widłonogów, 22 szkarłupnie (strzykwy i liliowce), 14 parzydełkowców, takich jak koralowce ośmiopromienne, pióra morskie i koralowce madreporowe, oraz jeden mięczak z gromady łódkonogów.
Moim faworytem jest rogata strzykwa z rodzaju Peniagone, nazwana „Loki”, znaleziona na głębokości 2577 metrów. To jedna z nawet dziesięciu nowych strzykw z tego połowu. A szczegół, który naprawdę utkwił mi w pamięci: dotąd przejrzano tylko około 10% próbek widłonogów i każda z nich okazała się nowa.
Niektóre koralowce mogą nawet okazać się nowymi rodzajami lub nową rodziną, gdy zakończą się badania genetyczne. Okazy zostaną w argentyńskich zbiorach narodowych, a potwierdzone gatunki trafią do otwartej bazy danych Ocean Census. Szczerze mówiąc, to dobre przypomnienie, jak niewiele z głębin morskich naprawdę skatalogowaliśmy.
Źródło: DIVE Magazine
