Aldabra: prawie 180 tysięcy żółwi olbrzymich, rekord po części wynikający z metody
To dobra wiadomość dla każdego, kto kocha gady. Według badania opublikowanego 4 września 2026 roku w Ecology and Evolution na atolu Aldabra na Seszelach żyje około 180 tysięcy żółwi olbrzymich. Najbardziej prawdopodobne oszacowanie to prawie 183 tysiące dorosłych i półdorosłych osobników, czyli liczba, której nie osiągnięto w poprzednich liczeniach.
Poruszył mnie kontrast z przeszłością. W XIX wieku polowania i eksploatacja zmniejszyły populację na atolu do mniej niż tysiąca zwierząt. Aldabra stała się ścisłym rezerwatem przyrody w 1981 roku i miejscem światowego dziedzictwa UNESCO w 1982, a badacze uważają ją za jedną z największych historii sukcesu ochrony przyrody w Oceanie Indyjskim. Stabilność zaobserwowaną w latach 2018–2021 przypisuje się tej ochronie i wytępieniu gatunków inwazyjnych.
Najciekawsza jest jednak, moim zdaniem, metoda. Zespół, który współpracował z Fundacją Wysp Seszelskich i Uniwersytetem w Exeter, zastosował hierarchiczny model bayesowski, który szacuje także, ile żółwi kryje się w gęstej roślinności, zamiast po prostu zliczać widoczne. Autorzy ostrzegają, że tej liczby nie wolno porównywać z 100 tysiącami żółwi z 1999 roku, by wyciągnąć wniosek o podwojeniu populacji: różnica bierze się głównie z metody, która wychwytuje zwierzęta wcześniej niewidoczne.
Tylko dwa miejsca na świecie mają jeszcze dzikie żółwie olbrzymie, Aldabra i Galápagos, a największa wolno żyjąca populacja znajduje się na Aldabrze. Dla każdego, kto interesuje się żółwiami lądowymi, to przypomnienie, że długotrwała ochrona siedliska naprawdę się opłaca.
Źródło: Sciencepost
Poruszył mnie kontrast z przeszłością. W XIX wieku polowania i eksploatacja zmniejszyły populację na atolu do mniej niż tysiąca zwierząt. Aldabra stała się ścisłym rezerwatem przyrody w 1981 roku i miejscem światowego dziedzictwa UNESCO w 1982, a badacze uważają ją za jedną z największych historii sukcesu ochrony przyrody w Oceanie Indyjskim. Stabilność zaobserwowaną w latach 2018–2021 przypisuje się tej ochronie i wytępieniu gatunków inwazyjnych.
Najciekawsza jest jednak, moim zdaniem, metoda. Zespół, który współpracował z Fundacją Wysp Seszelskich i Uniwersytetem w Exeter, zastosował hierarchiczny model bayesowski, który szacuje także, ile żółwi kryje się w gęstej roślinności, zamiast po prostu zliczać widoczne. Autorzy ostrzegają, że tej liczby nie wolno porównywać z 100 tysiącami żółwi z 1999 roku, by wyciągnąć wniosek o podwojeniu populacji: różnica bierze się głównie z metody, która wychwytuje zwierzęta wcześniej niewidoczne.
Tylko dwa miejsca na świecie mają jeszcze dzikie żółwie olbrzymie, Aldabra i Galápagos, a największa wolno żyjąca populacja znajduje się na Aldabrze. Dla każdego, kto interesuje się żółwiami lądowymi, to przypomnienie, że długotrwała ochrona siedliska naprawdę się opłaca.
Źródło: Sciencepost
Komentarze 0
Dodaj pierwszy komentarz, w dowolnym języku.
Zaloguj się, aby komentować