«خانم‌ها، چاقوتیز برگشته‌است»: دانیله نوولی تیغه‌ها را درِ خانه تیز می‌کند

داستان دانیله نوولی، ۳۳ ساله، چاقوتیزکن اهل کاموچا، که کوریره دی آرتزو نوشته بود، همزمان مرا خنداند و به فکر فرو برد. او حرفه‌ای را دنبال می‌کند که در حال ناپدید شدن است: ده سال است که در کارگاه خودش و در خانه‌ی مشتری‌ها چاقو تیز می‌کند؛ حرفه‌ای که در ۲۳ سالگی تصادفی شروعش کرد.

جز چاقو، داس‌های قدیمی، تیغه‌ی اره‌ی نواری و دیسک‌های برش‌دهنده را هم تیز می‌کند، چون به گفته‌ی خودش، در خانه چیزی را که بشود نجاتش داد دور نمی‌ریزند. یک وانت مجهز خریده و از دستگاه‌های مدرنی استفاده می‌کند که به او امکان تیز کردن هر نوع تیغه‌ای را می‌دهد، با زاویه‌ای که خودش ابداع کرده است. خودآموز بوده؛ کنار پدرش که ماشین‌های صنعتی را تعمیر می‌کند، با اشتباه کردن و «با چشم دزدیدن».

مشتری‌هایش از جوان تا سالمند، و برخی بالای نود سال دارند؛ کسانی که داس می‌آورند چون دیگر نمی‌توانند علف را بچینند. توصیه‌اش ساده است: چهار پنج چاقوی واقعاً خوب، از ده چاقوی بد بهترند، و تقریباً همیشه تیز کردن دوباره به‌صرفه‌تر از خریدن نو است.

امروزه شنیدن صدای چاقوتیزکن خودش خبر است، چون تقریباً کسی باقی نمانده. دانیله از ارتباط با مردم لذت می‌برد و از اینکه چیزهایی را که دیگران دور می‌انداختند دوباره به کار می‌اندازد. یادآوری خوبی است که یک تیغه‌ی خوب تیز شده می‌تواند عمری دوام بیاورد.

منبع: کوریره دی آرتزو