NGC 7129 door de ogen van Webb: een kosmische kookpot

Af en toe blijf ik voor het scherm hangen bij een nieuwe James Webb-foto, en deze keer was het NGC 7129, een sterrenkwekerij op ongeveer 3300 lichtjaar van de Aarde. De telescoop, gevoelig voor infrarood, kan voorbij het stof kijken. Het gebied was al eerder waargenomen door Spitzer, die inmiddels is uitgediend, maar met een veel lagere resolutie.

In het midden staat LkHα 234, een ster in de fase vóór de hoofdreeks met een massa van 5 tot 8 keer die van de Zon: de zwaarste en meest volgroeide ster in het hele gebied. Links opent zich een gouden holte van ongeveer 3,5 lichtjaar, uitgesleten door stromen materie die de ster in een eerdere fase heeft uitgestoten. De kleur heeft een precieze betekenis: warme atomaire waterstof verschijnt goudkleurig, koudere moleculaire waterstof rood.

In de holte bevinden zich andere sterren vóór de hoofdreeks, wier sterrenwinden kleinere schokbogen en holtes uitsleuten. Aan de randen, waar waterstofmoleculen uiteenvallen in atomen, ontstaat een fotodissociatiegebied. Aan de rechterkant zitten jongere protosterren in dichte, klonterige materie gehuld, en hun oververhitte stralen veroorzaken schokgolven die soms over elkaar heen lopen.

Linksboven zit het detail dat me het meest aansprak: een protoster met een donutvormige schijf werpt een schaduw op een blauwe nevel, een structuur die lijkt op de zogenoemde Vleermuisschaduw die Hubble al eerder vastlegde.

Wat ik fascinerend vind, is dat je op één opname meerdere generaties sterren kunt aflezen, van de meest volgroeide tot de pasgeborenen die nog in het stof verborgen zitten. Het beeld is van NASA, ESA, CSA en STScI, met bewerking door Alyssa Pagan.

Bron: Media INAF