NGC 7129 از نگاه وب: دیگِ کیهانی

گاهی تصویر تازه‌ای از تلسکوپ جیمز وب مرا پای صفحه‌نمایش میخکوب می‌کند، و این بار نوبت NGC 7129 بود، یک مهدِ ستاره‌زایی حدود ۳۳۰۰ سال نوری از زمین. این تلسکوپ که به فروسرخ حساس است، می‌تواند پشت غبار را ببیند. این منطقه پیش‌تر توسط اسپیتزر، که اکنون بازنشسته شده، رصد شده بود، اما با وضوح بسیار کمتر.

در مرکز، ستارهٔ LkHα 234 قرار دارد، ستاره‌ای در مرحلهٔ پیش از رشتهٔ اصلی با جرمی بین ۵ تا ۸ برابر خورشید: پرجرم‌ترین و بالغ‌ترین ستارهٔ کل این ناحیه. در سمت چپ حفرهٔ طلایی‌ای حدود ۳٫۵ سال نوری باز می‌شود که جریان‌های ماده‌ای که ستاره در مرحلهٔ قبلی بیرون رانده، آن را کنده‌اند. رنگ معنای دقیقی دارد: هیدروژن اتمی داغ طلایی دیده می‌شود و هیدروژن مولکولی سردتر، قرمز.

درون حفره ستاره‌های دیگر پیش از رشتهٔ اصلی وجود دارند که بادهای ستاره‌ای‌شان قوس‌های ضربه‌ای و گودی‌های کوچک‌تری می‌سازند. در لبه‌ها، جایی که مولکول‌های هیدروژن به اتم شکسته می‌شوند، ناحیهٔ جداسازی نوری شکل می‌گیرد. در سمت راست، پروتوستارهای جوان‌تر در ماده‌ای متراکم و کلوخه‌ای پیچیده شده‌اند و جت‌های داغ‌شدهٔ آن‌ها موج‌های ضربه‌ای تولید می‌کنند که گاهی روی هم می‌افتند.

در بالا و سمت چپ، جزئیاتی است که بیش از همه پسندیدم: یک پروتوستار با دیسکی به شکل دونات، سایه‌ای روی یک سحابی آبی می‌اندازد، ساختاری شبیه به «سایهٔ خفاش» که پیش‌تر هابل ثبت کرده بود.

آنچه برایم جذاب است این است که در یک عکس می‌شود چند نسل ستاره را خواند، از بالغ‌ترین‌ها تا نوزادانی که هنوز در غبار پنهان‌اند. این تصویر متعلق به NASA، ESA، CSA و STScI است و پردازش آن را Alyssa Pagan انجام داده است.

منبع: Media INAF