Yaşadıkları hikâyeyle çelişen beş dünya kurgusu öğesi

Oren Ashkenazi'nin Mythcreants'te yayımlanan Ağustos yazısı, sürekli aklıma gelen bir noktayı öne sürüyor: dünya kurgusu bir hikâyenin temel deneyimini desteklemeli, ama en ünlü öğelerden bazıları bunu sessizce baltalıyor.

Avatar: Son Hava Bükücü'deki Avatar Hali'ne bakalım. Aang'in neredeyse her dövüşü kazanmasını sağlayan bir tanrı moduydu; bu da elementlerin dövüş sanatları üzerine kurulu bir dizinin gerilimini zedeler. Orijinal dizi, dövüşleri hafif ve ölümcül olmayan tutarak bunu gizler, ama Ozai'ye karşı final yine de yapay hissettirir, çünkü beceri anlamsızlaşır.

X-Men'deki Profesör X'in zihin kontrolü de aynı sorunu taşır. Bir odadaki herkesi felç edebilen bir telepat, savaşlar başlamadan çoğunu bitirir; bu yüzden yazarlar onu çatışmalardan uzak tutar ya da düşmanlara zihinsel temasını engelleyen kasklar verir, bu da keyfi görünür.

Yazı ayrıca Tears of the Wolf romanını da ele alıyor. Romanda bir kahraman hem değerli bir şifacı hem de savaş büyüsü ustası, ama toplumu onun korunmak için bir kocaya ihtiyacı olduğunda ısrar ediyor. Bunun yanında, dağınık Jedi kurumu orijinal filmlerin gizemiyle çatışan Star Wars önceki hikâyeleri ve bir üretim kısayolu olarak başlayıp artık sızma ve kaçış sahnelerini gereksiz kılan Star Trek ışınlayıcıları var.

Kendi dünyasını kuran biri için ders şu: bir güç ya da teknoloji eklemeden önce, bunun gerilime ne yaptığını sor. Yeni bir hikâye bu tür sorunları baştan planlayabilir; uzun soluklu seriler ise onları sürekli yamalamak zorunda kalır.

Kaynak: Mythcreants